soul grip

Soul Grip – Omringd door getalenteerde mensen met een hart van goud (Rusland Tour Report)

Tenzij je Darkthrone, Burzum, Blut Aus Nord Of Deathspell Omega bent, droomt elke band ervan om zijn muziek zo veel mogelijk op het podium te brengen. Meestal begint dat rond de kerktoren om gestaag verder uit te breiden naar de Benelux en verder binnen Europa. Enkele bands slagen erin om ook overzees podia onveilig te maken, maar vergeet niet dat ook een land als Rusland tot de verbeelding spreekt van menig muzikant. Eind april trok het Gentse post-black metal collectief Soul Grip naar het grootste land ter wereld om twee shows te spelen, één in Sint-Petersburg (26 april) en één in Moskou (27 april) als support van het Italiaanse The Secret. De band ging gretig in op mijn verzoek om een tourverslag bij te houden. Het relaas van deze avontuurlijke trip, geschreven door zanger Nathan Vander Vaet, lees je hier. (JOKKE)

(c) Leon De Backer

Donderdag 25 april:

Na maanden plannen, eindeloos veel papierwerk, enkele trips naar de Russische ambassade en een hoop stress begint onze trip naar Rusland vol goede moed. We gaan nu eenmaal spelen in een land dat vaak in de media komt, zij het echter niet altijd op een even positieve manier. Rusland is een groots land met een sterk leger en het sporadisch bijhorende machtsvertoon van Poetin. Qua shows hebben we enkel nog maar positieve dingen gehoord via verhalen van Church Of Ra. We gaan deze kans met beide handen grijpen en Rusland laten horen hoe onze black metal klinkt.

Op donderdag 25 april komen we tegen de avond allemaal samen in de vertrekhal van Zaventem Airport. We vliegen naar Sint-Petersburg met een tussenstop in Riga, Letland. Onze trip gaat goed tot we in Riga doorheen de eerste Russische paspoortcontrole moeten. Er is weinig tijd tussen de twee vluchten. Tijdens het aanschuiven aan de Russische paspoortcontrole merken we op dat er maar 20 minuten tijd is om te boarden en plots laat iemand van de security een Russisch ijshockeyteam voorgaan in onze rij. Nadat de sportmannen doorheen de Russische paspoortcontrole zijn geraakt, hebben we nog maar een vijftal minuten om onze vlucht richting Sint-Petersburg te halen en slaat er een lichte paniek toe. Eindelijk doorheen de paspoortcontrole lopen onze bassist Joren en ik richting de gate. We stressen en lopen hard. Aan de boarding gate delen we mee dat er nog vijf mensen uit ons gezelschap achterna komen en vragen om nog niet af te sluiten. We hebben het gehaald. Joren en ik wandelen naar het vliegtuig dat ons buiten staat op te wachten. Opgelucht dat we het gehaald hebben, lachen we er al mee en geven we elkaar een high five.

De tweede vlucht heeft iets meer last van turbulentie dan de eerste. En dan is het zover: we landen in Sint-Petersburg. We landen niet zomaar… WE LANDEN IN RUSLAND! Niemand van ons had dit ooit gedacht toen we zo’n vijf jaar geleden de eerste nummers schreven voor Soul Grip.

We wandelen de luchthaven uit en worden opgewacht door een taxichauffeur die een bord vasthoudt waar ‘Soul Grip’ opgeschreven staat. Dan valt het ons weer in… WE ZIJN IN RUSLAND! We geven de man een hand. De eerste die we schudden in Rusland, een hand waar de duim van ontbreekt. Het is ongeveer 1u ‘s nachts. De taxichauffeur is gehaast en loopt ver vooruit om ons zo snel mogelijk de taxi in te krijgen en ons naar het hotel te brengen.

(c) Leon De Backer

De wegen zijn ruim met meer baanvakken dan we gewoon zijn. Alle wegen zijn midden in de nacht verlicht met om de vijf meter een lantaarnpaal. De monumenten die we zien zijn groot. Alle gebouwen zijn imposant. Gebouwen met kolommen die ver de hoogte in gaan. Veel licht. Onze chauffeur rijdt meer dan eens door het rode licht en heeft uiteraard ook een dashcam. Hoe anders komt al het goud aan zotte dingen die op de Russische wegen gebeuren op het internet terecht?

We worden door de chauffeur begeleid tot aan de balie van onze hostel waar we verblijven. Het is 2u ’s nachts en we worden opgesplitst over drie kamers. Na ons te installeren, spreken we af om nog iets te gaan eten in een street food bar die zich naast onze hostel bevindt.

We zullen ons eens onderdompelen in Russisch eten en drinken. We bestellen verschillende dingen door op de kaart aan te wijzen wat we willen. Met handen en voeten proberen we alles duidelijk te maken want niemand verstaat hier Engels. Gelukkig hebben we Jönn Bysmar, onze geniale geluidsman, mee die al bijna overal in de wereld is geweest en een passie heeft voor taal. Hij kan ongeveer lezen wat er allemaal in het Russisch op de menukaart staat geschreven en zo ontcijferen we het menu.

Het eten is lekker. De veggie wraps bevatten soms ook vlees, maar daarna uitleggen dat we vegetarisch hebben besteld en we dus geen vlees wilden terugvinden in de wraps, is een uitdaging. Sommigen besluiten, alvorens onder de wol te kruipen, nog een cocktail te drinken. Jöhn krijgt een Gin-Tonic die smaakt naar afwaswater. Maar goed. Het is ondertussen al 4u30 en we gaan beter eens slapen.

(c) Leon De Backer

Vrijdag 26 april:

Om 9u word ik wakker door bekende stemmen. Ik hoor onze drummer Gert en gitarist Andy doorheen de flinterdunne muren van onze kamer een gesprek voeren. Ik neem snel een douche en ga naar beneden waar we allemaal afgesproken hebben om te beginnen aan onze verkenningstocht van Sint-Petersburg.

Onze eerste uitstap is naar de kerk van de Verlosser op het Bloed. De buitenkant is kleurrijk met de gekleurde koepels die we verwacht hadden van de mooie Russische kerken. Want ja, we zijn in Rusland. WE ZIJN IN RUSLAND! We nemen onze tijd om elk wat foto’s voor deze kerk te nemen zodat we deze op Instagram kunnen gooien. Hoe moeten we anders aan het thuisfront tonen dat we in Rusland zijn?

We besluiten dat we de binnenkant ook willen zien. We moeten full ‘tourist-mode’ gaan natuurlijk. De binnenkant is imposant. De kerk is afgewerkt in rood en groen marmer en er zijn overal afbeeldingen opgemaakt uit mozaïek.

(c) Leon De Backer

Hierna besluiten we om richting het Hermitagemuseum te gaan. Onderweg botsen we op een hele stoet van militaire voertuigen. Elk voertuig wordt opgepoetst, de banden worden ingevet. Met een handborstel zien we jonge soldaten de vele tanks, trucks, kanonnen en luchtafweergeschut kuisen. We willen weten waarvoor dit allemaal is want nog nooit eerder zag ik zoveel soldaten en militaire voertuigen. En dan ook nog in Rusland, of all places.

(c) Leon De Backer
(c) Leon De Backer

Alles voelt toch een beetje dubbel. Is dit nu machtsvertoon, of is dit gewoon de cultuur? Mij lijkt het puur het eerste te zijn. “Laten zien wat we kunnen, hoe georganiseerd we zijn, wij zijn Rusland.” Toeschouwers die een stap te dicht zetten, worden er onmiddellijk op gewezen om binnen bepaalde grenzen te blijven. Toeschouwers die even willen neerzitten, worden erop gewezen dat dit niet hoort. Er is geen plaats voor imperfectie en ongepast gedrag. We vragen na voor welke gelegenheid deze hele parade is. Ze vieren het einde van de 2e Wereldoorlog, maar vandaag is eigenlijk nog maar de repetitie voor het echte grootschalige event.

We trekken ons nog even terug in de schaduw waar een heerlijke bries onze oververhitte hoofden afkoelt. Hier praten we over liefde, drugs en muziek en hoe deze allemaal een gevoel van zaligheid teweeg kunnen brengen. Je kan je in al deze dingen compleet verliezen, net zoals we ons vanavond zullen verliezen in de muziek als we het podium opstappen in een vreemd land. Om ons even als een soort god te voelen.

Hierna besluiten we terug te keren naar het hotel zodat we ons kunnen voorbereiden voor het eerste Russische optreden.

Eens aangekomen in de venue maken we kennis met Anton, de organisator van de show deze avond. Hij is deel van Grains of Sand Bookings. Het valt ons meteen op dat hij een andere vibe uitstraalt dan de meeste mensen die we tot nog toe al zagen in Rusland. Het mag misschien vreemd klinken, maar toekomen in deze venue is zoals thuiskomen, ook al zijn we in Rusland. We maken kennis met de Italianen van The Secret. De bassist hebben we al ontmoet tijdens optredens van zijn andere band Hierophant. We maken een praatje met de zanger over hoe fantastisch hij Gent wel niet vindt en de gitarist woont al drie jaar in Amsterdam.

We maken een wandeling buiten de venue om te kijken in wat voor buurt we terecht gekomen zijn. De buurt grenst aan wat aftandse flatgebouwen. We lachen met het feit dat de foto’s van vreemde Russen die met een AK en hun stofzuiger poseren, in deze soort flatgebouwen genomen worden. We poseren op een berg smeltende sneeuw terwijl het 21 graden is. De buurt is aan het moderniseren. Allemaal kleine hippe winkels en auto-repair shops hebben hier hun intrek genomen. We voelen ons niet altijd op ons gemak. Maar misschien hebben we ook gewoon een verkeerd beeld van deze mensen.

(c) Leon De Backer
(c) Leon De Backer

We keren terug naar de venue, de backline is toegekomen en we zijn aangenaam verrast. Er zijn twee dubbele stacks voor gitaar voorzien, twee Ampeg bass cabs en een volledige drumkit. Het is al snel aan ons om te soundchecken.

Ondanks een halfgevulde zaal, is het publiek heel aandachtig. Waarschijnlijk hadden de meeste mensen nog nooit van ons gehoord, maar het was een dankbaar publiek. Tijdens de set draag ik het nummer “Grand” op aan mijn grootvader. Het nummer is geschreven om hem te eren enkele weken nadat we zijn lichaam begraven hebben. Ik krijg een krop in de keel als ik besef dat hij trots zou geweest zijn op mij. Zijn kleinzoon die in Rusland kan gaan optreden. Ik vecht mezelf een weg door het nummer terwijl er tranen vloeien, maar het voelt goed. Na de set ben ik uitgeput. Ik heb een hoop negativiteit die in mij vastzat uitgespuwd. Ik ben weer klaar om die emoties achter mij te laten en vooruit te kijken.

De helft van de band gaat pizza halen in het midden van de nacht en de andere helft drinkt wat wodka aan de bar.

Er is vervoer geregeld om ons naar het treinstation te brengen voor de nachttrein richting Moskou, maar dit loopt wat verkeerd. De taxi komt te laat bij ons aan en doordat ie te klein is, loopt er ook wat mis bij het inladen en verliezen we veel tijd. Ondertussen hebben sommigen van de groep de fles wodka geleegd.

Eens aangekomen in het station is er een controle van onze bagage alvorens we het station in mogen. Eens binnen krijgen we te horen dat er een probleem is bij aankoop van de tickets waardoor we de trein mogelijks missen. We lopen naar het perron en staan klaar om de trein op te stappen zodra Anton ons met onze tickets tegemoetkomt. Dan komt de eerste tegenvaller van dit weekend. De trein vertrekt…zonder ons!!

De volgende trein is pas ‘s morgens om 6u40. Anton boekt alvast de tickets en we gaan naar een hostel in de buurt zodat we nog een drietal uurtjes kunnen slapen. Dit is een avontuur en het is zalig. We zijn in Rusland en hebben net een show gespeeld. We kregen door het missen van de trein een hotel aangeboden en we hebben ons allemaal opgefrist wat anders moeilijk had geweest op de nachttrein.

(c) Leon De Backer

Zaterdag 27 april:

De nieuwe trein is een hogesnelheidstrein. Dus voor ik het goed en wel besef is iedereen zich aan het klaarmaken om uit te stappen in Moskou.

Anton splitst zich af van ons om The Secret verder te begeleiden. Wij maken kennis met Anastasia. Ze fungeerde als ‘babysit’ en zorgde er vooral voor dat we de weg niet kwijt zouden geraken. We worden afgezet aan het hotel waar we ons materiaal kunnen opbergen. We besluiten meteen naar het Rode Plein te trekken. Onderweg komen we het grote theatergebouw tegen. Hier spelen de belangrijkste theaterstukken en dit is waar de rijkste mensen komen om zich te laten entertainen door groots theater en muziek. We trekken verder naar het Rode Plein voor de obligate bandfoto. Een kleurrijke kerk op de achtergrond terwijl we langs het Kremlin wandelen. Rusland heeft een voorliefde voor massieve gebouwen en gigantisch grote pleinen. Graag hadden we het mausoleum bezocht waar het lichaam van Lenin te bezichtigen is, maar dit was helaas niet mogelijk. We nemen foto na foto en beseffen al snel dat we terug naar het hotel moeten om daarna de taxi naar de venue te nemen.

In Moskou spelen we in de Club Gorod, een hele coole venue. Zelfs in België zijn er niet zoveel die het niveau halen van deze! We voelen ons volledig in ons element en kijken alvast uit naar de eerste band deze avond. Tsygun speelt hyperactieve grindcore. Een vriend van mij had gezegd dat ik deze band zeker moest checken. Hierna was het aan ons om Moskou omver te blazen. Alles zat goed en het geluid was perfect. Het publiek was vanaf de eerste seconde razend enthousiast. Na afloop van de show kwam iemand aan de merchtafel vragen wat er achter mijn teksten schuilt. Hij wou weten wat er door mijn hoofd gaat en waarom ik kies om over bepaalde onderwerpen te zingen. Het was een dankbare show! Ik ben zo blij dat Soul Grip als band de kans gekregen heeft om dit waar te maken. Een show spelen buiten Europa kan ik alvast van mijn bucketlist vinken.

(c) Leon De Backer

Zondag 28 april:

De volgende ochtend hebben we allemaal uitgeslapen en bekeken wat er nog allemaal interessant kan zijn om in Moskou te bezichtigen. We ontbijten in een food market waar we spicy tofu eten, die onze mond in vuur en vlam zet, en frisdranken proeven. We sluiten dit ongewone ontbijt af met nog wat Nitro Cold Brew en keren terug naar het Rode Plein. We passeren door winkelstraten die veel te classy zijn voor ons. We passeren auto’s die we nooit van ons leven zullen kunnen kopen. We bezoeken nog een kerk met gouden koepels en zien aan de ingang een dakloze man vechten met een andere man terwijl de veiligheidsagent van de ingang van de kerk op het gevecht staat toe te kijken. Op enkele seconden van dure winkelstraten naar een straatgevecht. Het contrast is groot.

(c) Leon De Backer

We kopen tickets om toegang te krijgen tot het binnenplein van het Kremlin. Hier lopen we even rond en voor we het goed en wel beseffen is het al 16u en is het tijd om pizza te gaan eten. We besluiten de metro te nemen zodat we ook dit van onze lijst kunnen schrappen. Door ons o zo goede oriëntatiegevoel nemen we per ongeluk de verkeerde halte en blijken we tamelijk ver verwijderd te zijn van onze hostel terwijl we net verwacht hadden er vlakbij uit te komen. Moskou is groot. We hebben, voor we het beseffen, al een twaalftal kilometer afgelegd door de stad te verkennen. Na even uit te rusten, splitsen we ons op in twee groepen. De ene groep wou het Rode Plein nog eens zien ‘at night’. De andere groep wou nog wat uitrusten alvorens we om 1u ’s nachts een taxi moeten nemen om naar de luchthaven terug te keren.

Nu zit ik in de luchthaven van Moskou te wachten tot we kunnen boarden. Iedereen heeft een goed weekend achter de rug. We waren in het gezelschap van Leon De Backer, die ons het hele weekend heeft voorzien van mooie foto’s om alles te documenteren, en onze geluidsman Jönn die ons altijd voorziet van de strakste live sound. Bovendien weet hij ons na al die jaren nog steeds te verassen met de vreemdste verhalen. Ik besef dat ik omringd ben door getalenteerde mensen die ik stuk voor stuk graag zie. Elk met hun grappige en vreemde kantjes. Elk met een hart van goud.

Ik ben zo moe terwijl ik dit verslag op mijn smartphone schijf. Ik ben op. Ik kan niet wachten tot ik binnen enkele uren kan thuiskomen. Maar ik ben ook zo gelukkig. Zo gelukkig dat ik de kans krijg om mijn leven betekenis te geven met muziek.

Dankjewel om dit te lezen.
Nathan

As you become your own God.
Only you can change your world.
Be your own God.

(c) Leon De Backer

Edit: Joren De Roeck/Gert Stals/Johan Heyrman