sun of the sleepless

Sun Of The Sleepless/Cavernous Gate – Split

Ik ben niet geweldig lenig en verslijt nogal wat broeken, dus zijn splits doorgaans niks voor mij. Maar voor deze release maak ik graag een uitzondering, gezien ik beide heren ken en de muziek aan te bevelen is. De eerste vijf tracks zijn op naam van Sun of the Sleepless, het atmosferische “black metal” project van Marcus Stock/Ulf Theodor Schwadorf (Empyrium,The Vision Bleak, Ewigheim, Noekk, …). Naar verwachting schotelt de man slepende riffs voor gemengd met akoestische gitaren, ambient synths, screams en zweverige clean vocals. Het geheel klinkt duister, maar toch folky, sfeervol en toch ruw. Invloeden komen natuurlijk van zijn eigen projecten, maar ook bands als Winterfylleth of het vroege Ulver kan je erin herkennen. Beetje jammer dat enkel “The lure Of Nyght” en “To the moon on summer eves” langer zijn dan drie minuten en metal bevatten, maar al bij al een mooi tussendoortje. het tweede deel van het album is voor Cavernous Gate van Sebastian Körkemeier/Alsvartr (Helrunar, …). Dit is zijn eerste release en die begint met een wat vreemde Hammond-aandoende intro, maar wordt prompt gevolgd door vrij traditionele doom/black metal. Ook deze tracks bulken van sfeer. Mid-tempo riffs die nergens verrassen, maar erg goed in het gehoor liggen, worden begeleid van wat retro aandoende synths, een degelijke cleane stem en een ruwe, lage scream. Het is een sterk debuut dat slaagt in het vermengen van de vermelde invloeden. De productie van beide delen is kwalitatief, zonder gelikt te zijn. Het artwork is middelmatig, maar passend. Misschien omdat het een split CD is en beide projecten niet echt blaken van de originaliteit, mis ik wel iets. Desondanks zou ik zeker iedereen aanraden eens te gaan luisteren. Afzonderlijk krijgen beide bands een mooie acht toebedeeld, maar het geheel net iets minder omdat het in die configuratie wat teveel sleept.

Xavier: 78/100 (Sun Of The Sleepless: 80/100; Cavernous Gate: 80/100)

Sun Of The Sleepless/Cavernous Gate – Split (Prophecy Productions 2019)
1. Sun of the Sleepless – Wovon Wölfe träumen
2. Sun of the Sleepless – The lure Of Nyght
3. Sun of the Sleepless – Fall of the lonesome
4. Sun of the Sleepless – To the moon on summer eves
5. Sun of the Sleepless – Kristall
6. Cavernous Gate – Seclusion
7. Cavernous Gate – Those who walk the fog
8. Cavernous Gate – Amongst decayed grass
9. Cavernous Gate – A pale shimmer in the dark

Nachtmystium – Resilient

Nachtmystium is terug na een afwezigheid van vier jaar. Niet iedereen zal hiermee opgezet zijn aangezien bandleider/enfant terrible Blake Judd de afgelopen jaren op de tenen van heel wat fans en mensen uit de platenbusiness heeft getrapt. Het wangedrag van meneer Judd was toe te schrijven aan zijn drugsverslaving, maar hij zou nu al meer dan twee jaar clean moeten zijn. Het blijkt echter moeilijk om het verleden achter te laten, want recent stond Blake weer in het middelpunt van de belangstelling naar aanleiding van oplichting via heruitgaves van de back catalogue van Judas Iscariot door het Ascension Monuments Media-label waaraan hij verbonden is. Soit, de details laten we over aan de metalen roddelpers-sites. Lupus Lounge was bereid Blake een tweede kans te geven en tekende Nachtmystium. Hopelijk fuckt hij ze niet op. De Amerikaan hervormde zijn band met muzikanten uit twee werelddelen. De Nederlandse maar in het Noorse Bergen wonende keyboardspeler Job ‘Phenex” Bos werkte reeds in het verleden samen met Blake voor het fijne Hate Meditation en kennen we verder van Dark Fortress en als live-muzikant voor o.a. Satyricon, The Ruins Of Beverast, Dordeduh en In The Woods. De ritmesectie bestaat uit de Duitse bassist Martin van Valkenstijn (Mosaic, Ysengrin en live-lid van o.a. Sun Of The Sleepless, The Vision Bleak en Empyrium) en de Amerikaanse drummer Jean Graffio van Sumeria. Met de nagelnieuwe “Resilient” EP breekt een nieuw hoofdstuk aan voor Judd en Nachtmystium. Na de inleidende klanken van “Conversion” valt het titelnummer in waarbij meteen de grote rol van Job Bos opvalt. De mid-tempo riffs worden immers begeleid door dromerige keyboards. Blake heeft altijd al een goed oor gehad voor melodie, hooks en catchy refreinen, en dat is ook in dit nummer weer het geval zonder te verzanden in een platvloerse meezinger. Verderop in het nummer krijgen we nog een eighties gothrock-achtige solo en cleane koorzang te horen wanneer het nummer met een groots klinkende atmosfeer open barst. De psychedelische landscapes  uit het verleden blijven grotendeels achterwege ten voordele van bakken extra donkere atmosfeer. “Silver lanterns” ligt in de lijn van de fantastische voorganger “The world we left behind“. Het nummer kent een simpele maar effectieve hoofdriff waarover een pakkende melodieuze single note tremololijn gespeeld wordt en subtiele keyboards vormen de lijm tussen de kippenvel opwekkende riffs en half-blastende drums. Er duikt ook een spoken word sample op en de song blijft voortdurend van gedaante veranderen door met verschillende tempo’s en snelheden te spelen. Met het bijna tien minuten durende “Desert illumination” zijn we spijtig genoeg al aan het laatste nummer gekomen. Het is echter een epische song waarin heel wat gebeurt. Er wordt aan een doomtempo gestart waarbij gesproken vocalen, grootse keyboards, akoestische gitaren en bongo’s een gezapige dromerige toon zetten. Gewaagd en iets wat we niet onmiddellijk van de band verwacht hadden, maar eerder aan een moderne Katatonia zouden toeschrijven. Black metal lijkt hier ver zoek…alhoewel. Halfweg perst Jake een schitterende black metal-riff uit zijn gitaar, versnellen de drums en maakt de band zich op voor een zinderende repetitieve finale waarin de instrumenten het voor het zeggen hebben. Nachtmystium levert met “Resilient” een pracht comeback. Hopelijk blijft Blake nu op het rechte pad zodat we nog meer moois van zijn band te horen krijgen.

JOKKE: 86/100

Nachtmystium – Resilient (Lupus Lounge 2018)
1. Conversion
2. Resilient
3. Silver lanterns
4. Desert illumination