to conceal the horns

Odiosior – Syvyyksistä

Wanneer er meer ypsilons in een woord staan dan dat een normale mens kan uitspreken, weet je dat er een Fins product op je talloor ligt. In dit geval de eerste langspeler van Odiosior waarvan eerder al een debuut EP verscheen, maar waarvan we niet ondersteboven waren. A. Vexd, de man achter Odiosior en met ervaring in Alghazanth, Ghost Brigade en Conceal The Horns, heeft echter naarstig doorgewerkt aan nieuwe nummers en dat harde werk heeft geloond want de zeven stuks die er op “Syvyyksistä” prijken, weten al een veel grotere grijns op onze tronie te toveren. Muzikaal gezien koppelt Odiosior hier vorm aan inhoud (de strijd tegen religieuze dogma’s die de mens van binnenuit rottend maken door zijn potentieel te blokkeren) met een meeslepende uitbreiding van zijn koude Scandinavische blackmetalgeluid. Hoewel nog steeds erg binnen het pantheon van black metal opererend, verkent Vexd op gepaste wijze de extremen binnen dat geluid, van snelle vlijmscherpe riffs tot mid-tempo black ’n roll en van ijskoude grimmigheid tot een kosmische grandeur, waarbij de pakkende en bijwijlen ook prachtige melodieën afwisselend triomfantelijke gevoelens en bittere zoetheid uitdragen. De uitkomst is typisch Finse black metal met kosmische vluchtvleugels, ongetwijfeld versterkt door Vexd’s uitgesproken gebruik van spectrale synthgelaagdheid, en dat alles zonder die inherente grimmige vuiligheid te verliezen. “Laulu pimeydessä” bevat een keyboardriedeltje dat sterk aan het fantastische “Het zwarte hart van walging” van het Nederlandse Duivel doet denken. Dit zwartmetaal is rauw maar melodieus en dynamisch erg rijk. Zo start een nummer als “Syvyyksistžä” eerder mid-tempo, maar na een passage met heldere zang, wordt dan plots die voet voluit op het gaspedaal geplaatst. Ook “Kaipaus” jongleert met een wijd amalgaam aan tempovariaties en wordt met cleane koorzang opgefleurd. Niet alleen op compositorisch en instrumentaal vlak maar ook productioneel gezien werd vooruitgang geboekt en de Fin wordt op drums nu bijgestaan door ex-Alghazanth-collega Gorath Moonthorn, goede zet! Enig puntje van kritiek is het nogal kinderlijke en inspiratieloze coverartwork dat gekozen werd. Maar voor de rest dikke duim omhoog voor de progressie die op erg korte termijn geboekt werd!

JOKKE: 81/100

Odiosior – Syvyyksistä (Purity Through Fire 2020)
1. Viha minussa
2. Takaisin kaaokseen
3. Laulu pimeydessä
4. Syvyyksistžä
5. Kaipaus
6. Olen myrkkyžä
7. Sotaan

Odiosior – Odiosior

Finse black metal muzikanten zijn blijkbaar niet vies van het presteren van overuren want de hoeveelheid releases van – veelal nieuwe – bands is nog amper bij te houden. Odiosior en diens self-titled debuut vormen het onderwerp van deze review. Het betreft hier een éénmansproject, maar laat u dat vooral niet afschrikken. A. Vexd, de man verscholen onder de cape op de cover, is wel geen babyface op gebied van black metal, want hij deed reeds ervaring op bij het ter ziele gegane Alghazanth en To Conceal The Horns, waarvan we de eerste langspeler een tijdje terug nog onder de loep namen. In vergelijking met diens symfonische en kosmische black gaat het er hier een stuk r(a)uwer aan toe: de hymnes ter meerdere eer en glorie van onze gehoornde vriend worden in het Fins uitgeschreeuwd, het tempo ligt doorgaans hoog en de vlijmscherpe knapperige riffs verliezen melodie en atmosfeer niet uit het oog. Zo héél af en toe worden er nog wel toetsen ingezet, maar dat is dan louter ter ondersteuning en het toevoegen van extra sfeer en gezelligheid. Na een dikke twintig minuten zit dit eerste wapenfeit erop en we zijn nog niet meteen overtuigd dat Odiosior iets of wat toevoegt aan het legioen Finse black metal bands. Daarvoor komen de vijf nummers niet hard genoeg binnen: geen enkele riff is memorabel en op geen enkel moment wil ik wijdbeens gespreid en met opengesperde handen onzichtbare appelsienen in de lucht steken. Enkel de inleidende klanken van het openingsnummer klinken iets of wat gaaf…maar daar red je het dus niet mee. Geef mij dan maar To Conceal The Horns.

JOKKE: 69/100

Odiosior – Odiosior (Spread Evil 2020)
1. Kavahda näkyäni
2. Kutsu
3. Oodi sudelle
4. Antaudu yölle
5. Andrasin sinetti

To Conceal The Horns – Purist

Keyboards in black metal zijn precies nog nooit zo ‘in’ gebleken als de laatste jaren en dan met name in Finland. To Conceal The Horns heeft dat geroken en probeert een graantje mee te pikken van deze ‘hype’. De band is het solo ruimtetuig van ene Joni Salaamo aka Agitathur Vexd met een verleden in de ter ziele gegane bands Ghost Brigade en Alghazanth. Dit project werd vorig jaar het leven in geroepen en resulteerde meteen in twee EP’s (“Kun luovun” en “Transformaation yöpuolta“) waarbij die laatste vooral een heuse ontwikkeling richting kosmische black liet horen. De eerste langspeler “Purist“, waarop Vexd door drummer Syntinen bijgestaan wordt, zet die lijn verder. To Conceal The Horns zet hier een astraal black metal-geluid neer waar de geest van oude-Covenant en Troll doorheen waart. De biografie haalt ook Limbonic Art aan, maar dat vind ik persoonlijk een brug te ver aangezien de kosmische paden die hier bewandeld worden verre van zo avant-garde en bombastisch klinken als wat Morpheus en Daemon destijds uit hun toverhoed te voorschijn haalden. Naast een intro en interlude staan er vijf échte nummers op de tracklist die gemiddeld op zo’n dikke zeven minuten afklokken wat maakt dat er op deze trips heel wat ruimte is voor mooie spanningsopbouwen, knappe overgangen en weelderige melodieën. Zo stuwen de koorgezangen van het weids klinkende “Wanderer in time” je verder de galaxies in. De architectuur van “The rite of purification” is uit modernere riffs opgetrokken daar waar de eerdere songs meer teruggrijpen naar de mystieke uitspattingen van halfweg de jaren ’90. In het nummer draven tevens enkele death metal growls op die de droge krijsstrot vergezellen. Wanneer Vexd in het Zweeds aandoende en met pakkende leads doorspekte “Death horizon” of het in het Fins vertolkte “Musta usva” wat steviger van leer trekt, kunnen parallellen met Mare Cognitum getrokken worden hoewel “Musta usva” ook enkele meer op klassieke muziek gestoelde partijen bevat. Aan het einde van dit nummer wordt nog een solo ingezet, maar dan dooft het nummer plotsklaps uit om over te gaan op akoestisch getokkel in “Vapaus“. “Purist” laat niets nieuws onder de zon horen, maar is wel een erg degelijke plaat met enkele knappe melodieën en goed uitgewerkte songs. Prima spul voor liefhebbers van de aangehaalde bands, het recent besproken The True Werwolf of de revelatie Vargrav, niet voor niks drie Finse bands.

JOKKE: 81/100

To Conceal The Horns – Purist (Purity Through Fire 2020)
1. Ataraxy – Intro
2. Realm of Averiandur
3. Wanderer in time
4. The rite of purification
5. Musta usva
6. Vapaus – Interlude
7. Death horizon