ulvdalir

Ars Veneficium/Ulvdalir – In death’s cold embrace

Voor de gelegenheid van een 7 inch split sloegen het Belgische Ars Veneficium en het Russische Ulvdalir – over wiens meest recente langspeler “…Of death eternal” we erg positief waren – de handen in mekaar. De snelle, op Zweedse school gestoelde black van onze landgenoten, vond ik altijd maar wat dertien in een dozijn klinken, maar met “A thousand wheeping angels” laat de band wel horen vorderingen te hebben gemaakt. Het nummer wordt strak uitgevoerd en bevat enkele sterke tremolo picking riffs. Om boven de grote horde bands in het, zeg maar, Dark Funeral-straatje bovenuit te kunnen steken, zullen ze nog meer van dit soort nummers moeten schrijven. Ze zijn alvast goed op weg. Wanneer de Russen uit de startblokken schieten, valt meteen het verschil qua productie op. Initieel klinkt het rockende en hakkende “Litany of death” maar plat en mist het punch vergeleken met Ars Veneficium, maar uiteindelijk werkt deze sound wel voor dit type old-school black en scoort dit organische geluid beter dan de ietwat zielloze moderne sound van Ars Veneficium. En dat Russisch bekt echt wel lekker weg voor een black metalband. Ik heb geen idee wat de bindende factor tussen Ars Veneficium en Ulvdalir is, want zowel qua sound als stijl zijn er toch wel grote verschillen. Deze split is geen absolute must, maar wel onderhoudend voor fans van één of beide bands.

JOKKE: 73/100 (Ars Veneficium: 70/100 – Ulvdalir: 76/100)

Ars Veneficium/Ulvdalir – In death’s cold embrace (Immortal Frost Productions 2019)
1. Ars Veneficium – A thousand wheeping angels
2. Ulvdalir – Litany of death

Ulvdalir – Wolven die hongeren naar dood en verderf

Het Russische Ulvdalir wist ons met haar nieuwe langspeler “…Of death eternal” compleet van onze sokken te blazen. We riepen deze plaat zelfs uit tot het beste wat we ooit vanop Russische bodem hebben mogen horen. Een gesprek met zanger/gitarist Void drong zich op. (JOKKE)

The English version of the interview can be found here.


Hail Void! Alvorens het met jou over de nieuwe langspeler “…Of death eternal” te hebben, zou ik willen terugkijken op de begindagen van Ulvdalir. Waarom heb je de band in 2011 opgericht?
Hail! Ik richtte Ulvdalir destijds op met als doel de duivel te eren via een eigen creatie waarin ik mijn persoonlijke visies en emoties kwijt kon. Black metal was in mijn ogen toen de perfecte manier om mijn demonen vrij te laten.

Hoewel jullie uit Rusland afkomstig zijn, klinkt de bandnaam eerder Scandinavisch?
Het woord “ulvdalir” werd deels door mij gecreëerd. Ik vertrok van de essentie van het Scandinavische woord “ulfdalir” en wijzigde dat een beetje. Vraag me niet waarom ik dat deed, maar waarschijnlijk wou ik een bandnaam die meer Duits klonk. Ulvdalir staat voor de “vallei van de wolven” die hongerig zijn naar dood en verderf!

Ondanks jullie oprichting in 2001 duurde het tot 2008 alvorens jullie debuut “Flame once lost” uitkwam. Maar amper een half jaar later was daar wel reeds de opvolger “Soul void”. Vanwaar de korte tijdspanne tussen deze twee releases?
Ons debuut werd reeds in 2005 opgenomen maar het duurde enkele jaren alvorens we een geschikt label vonden. Je moet weten dat het destijds niet evident was om een goed label te vinden aangezien de Russische black metal-scene volledig van de rest van de wereld geïsoleerd was. Slechts enkele Russische bands waren bekend in het buitenland en bovendien waren er ook – op enkele kleintjes na – niet veel goede labels actief. “Soul void” werd niet lang na het debuut opgenomen en nadat we onderdak vonden bij Black Devastation Records wilden zij beide albums in één jaar tijd uitbrengen.

Tussen jullie vorige plaat “Cold breath of apocalypse” en het nieuwe “…Of death eternal” ligt een tijdspanne van maar liefst acht jaar. Vanwaar die lange radiostilte?
We zijn die periode best nog actief geweest hoor. Zo brachten we in 2011 de “Metal wolves of death” split uit met Lindisfarne en Lamia Vox en in 2014 de “Harvest: Bloody harvest” split met Мор, Klandestyn, Nebelwerfer en Ruin. Dat jaar verscheen ook nog de “Sacral chalice of foundations” EP en in 2016 was er de “From the tyrant’s grave” compilatie waarop enkele covers, live songs en obscure nummers prijkten. Het duurde inderdaad wat langer om een nieuwe langspeler af te ronden doordat ik, naast de alledaagse beslommeringen, op zoek was naar een goede nieuwe line-up en ook nog actief was in andere bands (Black Flux, Khashm, Likferd, The Initiation, Морок). 

De kern van Ulvdalir lijkt te bestaan uit jou en gitarist M.K. hoewel jullie ook beroep doen op enkele sessiemuzikanten voor liveshows. Hoe ziet de huidige studio- en live line-up eruit?
Ulvdalir werd door mij opgericht maar sinds de aantrede van M.K. in 2013 behoort hij zeker ook tot de kern van de band. We hebben de laatste jaren geen vaste actieve live line-up, we vragen indien nodig aan enkele vrienden om in te vallen. Voor studio-opnames bestaat Ulvdalir momenteel uit M.K. en mezelf en Sttng van de Oekraïense band Morkt Tre.

Op basis van jullie covers van Darkthrone, Nifelheim, GG Alin en Venom lijkt het me duidelijk welke bands jullie destijds beïnvloedden. In het nieuwe werk hoor ik echter ook invloeden van hedendaagse Griekse en Zweedse orthodoxe black metal-bands terug. De meer rock-getinte passages en de belangrijke drive die de basgitaar aan het geheel geeft, doen me dan weer eerder denken aan een band als One Tail One Head. Welke bands zie jij als een belangrijke inspiratiebron voor Ulvdalir?
Onze invloeden waren en zijn nog steeds bands als oude Darkthrone, oude Dødheimsgard, oude Graveland, Judas Iscariot, Arckanum, Kristallnacht, Warloghe en Funeral Winds. Ik luister voornamelijk naar oud muziek zoals hard rock en heavy metal. Tijdens het componeren denk ik niet aan andere bands, ik luister enkel naar het wilde vuur dat in mijn hart en ziel brandt. Zelf hoor ik geen Griekse en Zweedse elementen in onze sound, maar als jij dat wel doet is dat natuurlijk OK.

Jullie weten een goede balans te hanteren tussen agressie en melodie maar ik hoor ook die zekere typisch Russische hardvochtigheid terug. Zijn er elementen uit jullie geluid die ja als typisch Russisch kan omschrijven?
Russische invloeden? Haha, nee serieus, ik hoor dat zelf totaal niet terug aangezien alle Russische bands die ik goed vind anders klinken.

De albumtitel is een verkorte versie van de songtitel “Eternal angel of death eternal”. Vormt de dood het voornaamste thema in jullie teksten? Hoewel de nummers in het Russisch vertolkt worden, dragen ze wel Engelse songtitels…
De dood vormt inderdaad de essentie van onze lyriek. Ik zing in het Russisch, maar ik ken veel mensen buiten Rusland, vandaar dat we de vertalingen van de teksten in het boekje hebben voorzien. We zochten hiervoor hulp bij een professionele vertaler zodat onze niet-Russische fans voor de eerste keer de kans krijgen om op te gaan in de teksten die ik roep.

Ik hou erg van de sound die Vladimir Uzelac “…Of death eternal” meegaf in zijn Wormhole Studio. Tegenwoordig trekken de meeste gelijkgestemde bands richting de Zweedse Necromorbus Studio en hoewel die producties ook erg goed klinken, krijg je op deze manier wel veel generisch klinkende bands en platen. Ben je tevreden over hoe het geluid van de plaat is uitgedraaid?
Ik ben zelf ook erg tevreden over de sound van onze plaat, dit is hoe een black metal-album moet klinken ondanks alle moderne shit! Ik hou echt niet van die cleane, zielloze, moderne en te plastic-achtige sound van veel huidige bands. Vladimir en ikzelf zaten wat dat betreft volledig op dezelfde golflengte. Ik ben dan ook erg trots op hem.

Hoe kijk je terug op de muziek eens die opgenomen is? Ben je dan uitgeput en blij dat de opnames erop zitten of ben je opgewonden en nog steeds geëngageerd door die nieuwe nummers?
Het schrijf- en opnameproces was hard werken. Eerst op emotioneel vlak en nadien op technisch vlak. Zoals eerder gezegd ben ik erg trots op het eindresultaat en ook erg opgewonden om de plaat met de rest van de wereld te delen. Het album werd meer dan een jaar geleden afgerond en ik luister er zelf nog steeds met veel plezier naar. Ik ben blij dat de plaat eindelijk uitkomt want er zijn al veel nieuwe ideeën aan het opborrelen waar ik me snel op wil focussen.

In het verleden werkten jullie samen met kleinere labels zoals Black Devastation Records, Assault Records en Fog Of The Apocalypse Records. “…Of death eternal” komt uit via Iron Bonehead Productions. Zijn de gevolgen al voelbaar door met een groter label te werken?
Ik werkte in het verleden reeds met hen samen voor enkele van mijn andere bands en ben blij dat we nu ook voor Ulvdalir met hen in zee zijn gegaan. Patrick is een professionele en erg leuke kerel.

Ulvdalir schittert door afwezigheid op sociale media. Is promotionele ondersteuning door het label alleen vandaag de dag voldoende om op te vallen tussen de grote massa bands en platen die elke dag verschijnen?
Al die internethysterie is niet aan mij en Ulvdalir besteed. Ik verkies isolatie in dit geval en geloof nog steeds in de wetten van de underground. En Iron Bonehead levert een uitstekende job qua promotie, wat ik als hun taak beschouw en niet die van mij.

Zal er een tour komen ter promotie van de nieuwe plaat?
Een tour niet maar misschien wel enkele losse shows, we zien wel.

Ik hoorde geruchten over een split met onze landgenoten Ars Veneficium. Enig idee wanneer die zal uitkomen?
Geen idee! Het is een 7” split en zoals we allemaal weten zijn er niet veel labels die deze vandaag de dag nog uitbrengen.

Samen met Khashm vormt Ulvdalir de “Inner Circle of True Ingrian Black Metal Death”. Welke betekenis zit er achter deze cirkel en is twee bands niet wat aan de magere kant om over een cirkel te spreken als we vergelijken met andere black metal-cirkels zoals “Les Legions Noires” of de “Black Twilight Circle”?
We spreken zelf van een “cirkel” om op die manier gescheiden en geïsoleerd te blijven van de zogenaamde Russische scene. “True Ingrian Black Metal Death” bestaat uit Ulvdalir, Khashm, Likferd, Atanor, en deels Black Flux maar meestal zijn het enkel M.K. en ikzelf. Onze cirkel is inderdaad niet zo groot, maar het is perfect zo.

Volgens Wikipedia is Ingrisch of Izjorisch een bijna uitgestorven Finse taal die gesproken wordt door de Ingriërs, een inheemse bevolkingsgroep van Ingermanland, een historische regio rond Sint-Petersburg in Rusland. Er zijn nog slechts een honderdtal sprekers over, van wie de meesten op hoge leeftijd zijn. Spreek je zelf deze taal?
Neen, maar we leven vlakbij deze regio, vandaar dat we over “Ingrian Circle” spreken. Ik reisde vroeger erg graag naar dit gebied en haalde inspiratie uit de bossen, meren en bergen. Ik hou van deze desolate natuurlandschappen.

Persoonlijk vind ik “…Of death eternal” een van de beste Russische extreme metalplaten die ik ooit gehoord heb. Welke zijn jouw favorieten?
Bedankt man! Enkele aanbevelingen van oude en huidige bands zijn Old Wainds, Nav’, Scald, Odor Mortis, SS-18, Veter Daemonaz, Pyre, Blazing Rust, Draugwath, Forgot, Evilwinged, Blazebirth Hall, …