urzeit

Triumvir Foul – Urine of abomination

Breng vrouwen en kinderen in veiligheid want muzikale duivel-doet-al Rory Fay (o.a. Ash Borer, Dagger Lust, Serum Dreg, Triumvir Foul, Urzeit, Uškumgallu, Utzalu, Filth Column, Pissblood) laat nog eens van zich horen, deze keer middels Triumvir Foul en diens nieuwe vier-songs-tellende EP met de smakelijke titel “Urine of abominations“. Het duo heeft hoorbaar het schijt aan al wat met God te maken heeft, wilt hem te kakken zetten en pist er een dik kwartier lang wild in het rond op los: “The urine of abomination / Tearing the cervix of creation / With rape of visceral torment / Piss on the face of God / Watch its last breath decay / And succumb to the urine of abomination“. Vergeleken met voorganger “Spiritual bloodshed” grijpt Triumvir Foul terug naar de meer traditionele death metal-geluiden van haar demo “An oath of blood and fire” en mengt deze met bijtende bestiale black- en death metal-elementen. De feedback tiert welig, gitaarsolo’s gieren erop los en tussen de nummers door zorgt een verstikkende noise-laag voor een onbehaaglijk gevoel. Het klinkt allemaal heel primitief, chaotisch en destructief maar spijtig genoeg ook wat dof. Iets meer power had deze stinkende urinestraal verder doen spuiten.

JOKKE: 75/100

Triumvir Foul – Urine of abomination (Vrasubatlat/Invictus Productions 2019)
1. Urine of abomination I
2. Urine of abomination II
3. Urine of abomination III
4. Urine of abomination IV

Adzalaan – Into vermillion mirrors

Er is een zwaar offensief op komst waarbij Vrasubatlat en Invictus Productions de handen in mekaar hebben geslagen. Zo worden we de komende weken getrakteerd op nieuwe releases van Adzalaan, Serum Dreg en Dagger Lust waarbij Vrasubatlat telkens de vinyl- en cassetterelease zal verzorgen en Invictus instaat voor de CD-versie. Rory Flay is de man achter het Vrasubatlat label en maakt – naast Ash Borer – deel uit van een groot aantal bands die er gehuisvest zijn:  Dagger Lust, Serum Dreg, Triumvir Foul, Urzeit, Uškumgallu en Utzalu. Adzalaan is het solo-project van Rory waarvoor hij zich enkel op drums heeft laten bijstaan door een zekere Gravesayer. “Into vermillion mirrors” is het debuut, na de self-titled demo die vorig jaar verscheen, en is meteen de twintigste release van het Vrasubatlat collectief. In een krap half uurtje meandert Adzalaan doorheen verscheidene vormen van black en death metal waarbij bezetenheid en primitieve, beklijvende emoties centraal staan. Qua sound, atmosfeer, uitvoering en vocalen (lekker blaffend) leunt Adzalaan héél dicht aan bij Uškumgallu, wat mij betreft de beste band van het label. Het kan er hard aan toe gaan zoals in “Succumb and vanquish” of het aanstekelijke, opzwepende “False cleansing” maar trager werk zoals het geweldige “Wretched oaths fall from wicked tongues“, met haar afwisselend dissonante en snijdende riffs, moet er absoluut niet voor onder doen. Vanaf deze song steekt Adzalaan zelfs nog een tandje bij waardoor het beste werk voor het laatste gehouden wordt. Zo waart in de afsluitende tonen van “Vermillion in abstentia” de geest van Ash Borer rond. Met voorsprong de sterkste van de nieuwe Vrasubatlat releases!

JOKKE: 87/100

Adzalaan – Into vermillion mirrors (Vrasubatlat/Invictus Productions 2018)
1. Haven to flesh
2. Succumb and vanquish
3. False cleansing
4. Haven in blood
5. Wretched oaths fall from wicked tongues
6. Paralysis euphoria
7. Vermilion in abstentia

Utzalu – The loins of repentance

Utzalu is een extensie van de visies achter Urzeit – één van de vele andere bands van Vrasubatlat-oprichter R – zij het in een minimalistischer en ruwer black metal kader. Qua inspiratie wordt de mosterd gehaald bij de Franse schrijver Emile Zola en worden thema’s als verdorvenheid, overmoed, zelfvernietiging, wraak en meedogenloze lust bezongen. In het geval van Utzalu doet R het met drummer T; of het dezelfde vellenmepper als bij Dagger Lust betreft, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat de zeven songs van “The loins of repentance” tot het beste werk van Utzalu tot op heden behoren, want de demosongs overstegen de grijze middelmaat niet, voornamelijk door het voortdurend herkauwen van één-en-dezelfde riff en bijhorend drumpatroon. Na het nodige gepiep en gekraak gaat “Putrid aide-mémoire” over naar rauwe black ’n roll zoals we van Utzalu gewend zijn. Ook “Loins of rapine” ontpopt zich volgens hetzelfde stramien. In het aanstekelijke, punky “We don’t belong…he is alone” schemeren lichte Alkerdeel invloeden door en voor het eerst horen we in “Absent eyes” en “Fetid morality” eens wat blastende drums in plaats van boem-tsjak-boem-tsjak-ritmes wat de afwisseling ten goede komt. Afsluiter “Loins of repentance” is slepen van aard maar blijft té lang in dezelfde middelmatige repetitieve riff hangen terwijl “Bloodied gowns on cringed worms” van een mid-tempo start naar het einde toe toch alles losgooit. Door haar dynamiek is dit de beste song van de plaat. Met slechts zesentwintig minuten speeltijd voelt het wel wat overdreven aan om dit een langspeler te noemen, maar soit. Utzalu maakte een positieve ontwikkeling door, in de eerste plaats door het inbouwen van de nodige variatie. Dat juichen we toe!

JOKKE: 75/100

Utzalu – The loins of repentance (Vrasubatlat/Fallen Empire Records 2017)
1. Putrid aide-mémoire
2. Absent eyes
3. Bloodied gowns on cringed worms
4. Fetid morality
5. Loins of rapine
6. We don’t belong… he is alone
7. Loins of repentance

Adzalaan – Adzalaan

Met Triumvir Foul, Uškumgallu, Utzalu en Urzeit bevinden de meeste bands van muzikale duizendpoot R zich in de achterste regionen van mijn platencollectie. Met Adzalaan komt daar verandering in, hoewel deze eerste demo momenteel enkel op cassette  – in een gelimiteerde oplage van honderd stuks – werd uitgebracht. R doet het normaal op zijn eentje in dit project maar heeft zich op drums toch laten bijstaan door Mróz. De muziek van Adzalaan is inktzwart en projecteert de kracht van isolement, angst en claustrofobie; no happy tunes hier. De twee tracks, die gezamenlijk afklokken op een kwartier, overtuigen met de vingers in de neus, maar liggen wel niet zo gek ver verwijderd van de aanpak en sound van het geweldige Uškumgallu. Maar dat is gezeik in de marge. “Tower of false cleansing” is de snellere van de twee songs met een in de riffs ingebakken triomfantelijk gevoel terwijl “Morbid oaths fall from wicked tongues” meer repetitief, slepend en dreigender van karakter is, hoewel halverwege het gaspedaal ook terug ingeduwd wordt. Dit smaakt absoluut naar meer…en snel wat!

JOKKE: 85/100

Adzalaan – Adzalaan (Vrasubatlat 2017)
1. Tower of false cleansing
2. Morbid oaths fall from wicked tongues