vader

Medico Peste – ב :The black bile

Dat Polen zich het voorbije decennium gestaag heeft opgewerkt naar een land dat heel wat in petto heeft op gebied van black en death metal, moge duidelijk wezen. Er zijn natuurlijk veteranen als Behemoth en Vader maar ook een meer recente speler als het goddelijke Mgła is zich middels enkele uitstekende platen richting de hoogste echalons van de black metal-scene aan het opwerken. Daarnaast kent de Poolse scene tal van veelbelovende, meer underground, sub-toppers zoals Kriegsmaschine, Mord’A’Stigmata, Blaze Of Perdition, Clandestine Blaze, Arkona, Furia en Cultes des Ghoules…om er maar een paar te noemen. In deze massa hoort ook Medico Peste thuis, een kwintet dat sinds 2010 aan de weg timmert en waarvan enkele leden gekend zijn als live-lid van Mgła of een verleden hebben in Mord’A’Stigmata. Na de debuut langspeler “א: Tremendum et Fascinatio” die via Malignant Voices uitkwam en de EP “Herzogian darkness” die door W.T.C. op de markt gegooid werd, verkaste Medico Peste voor hun tweede plaat naar Season Of Mist. Het vijftal omhelst een specifieke kijk op thema’s als de dood, religie en de duivel door de vervormde opvattingen van een gekwelde, neurotische persoon en zijn schizofrene visies te verkennen. Dat uit zich vast en zeker in de muziek van Medico Peste want je wordt voortdurend heen-en-weer geslingerd tussen stevige uitbarstingen en meer ingetogen passages die echter vrijwel steeds een soort van verwrongen ondertoon hebben. Het geluid van de Franse black metal-scene loert hierbij vanachter de hoek. Het jongleren met traag gespeelde dissonante gitaarriffs (waarvoor drie gitaristen optekenen) waaronder de drums snelle blastspurtjes trekken, experimentele loopjes, atonale melodieën en zelfs jazzy intermezzo’s creërt een vrij hoekige flow waardoor zelfs na menig luisterbeurt nog lang niet alle puzzelstukjes in mekaar vallen. De totaalsound en vooral de strot van pestdokter Lazarus vallen bovendien ook wat te droog uit. Het feit dat de zeven nummers met een gemiddelde speelduur van zeven minuten ongemakkelijk, onconventioneel en wringend klinken, past natuurlijk perfect binnen het concept dat de band wil uitdragen, maar de mayonaise wilt toch nog niet echt pakken bij ondergetekende. Misschien verandert dit op een volgende plaat wel. Liefhebbers van avant-garde spul als Virus of het eveneens Poolse Lux Occulta moeten dit misschien wel eens een kans geven.

JOKKE: 73/100

Medico Peste – ב :The black bile (Season Of Mist 2020)
1. God knows why
2. All too human
3. Numinous catastrophy
4. Were saviours believers?
5. Skin
6. Holy opium
7. The black bile

Vader – Tibi et igni

De nieuwe Vader is de eerste death metal plaat waar ik mijn zegje over doe op Addergebroed. Het genre kan mij al jaren niet meer boeien met al die overgeproduceerde hypersnelle en technische orkestjes, waarbij vingervlug spel en showcase van talent primeert over het schrijven van goede songs. Geef mij dan maar de “gouwe ouwe” bands genre Obituary, Napalm Death, Incantation, Bolt Thrower, Immolation of oude Morbid Angel. Wie natuurlijk niet in dit rijtje mag ontbreken is het Poolse death metal vlaggenschip Vader. Welke muzikanten onze goede vriend Peter op deze elfde full length rond zich verzameld heeft, volg ik al lang niet meer en doet er eigenlijk ook niet toe. Hoewel de andere bandleden wel degelijk deelnemen aan het schrijfproces, hoor je daar niet veel van terug want deze plaat klinkt weer op en top zoals Vader al meer dan 20 jaar klinkt. Bij het aanhoren van openingstrack “Go to hell” lijkt het eerst nog alsof ze de Dimmu Borgir toer opgaan met een majestueuze klassieke intro, maar dan steekt plots een eerste monsterlijke death/trash riff de kop op. Er is geen ontkomen meer aan! Normaal luchtdrum ik erop los, maar bij Vader haal ik mijn luchtgitaar opnieuw van onder het stof. Wat is dit heerlijk opzwepend! Op “Triumph of death” kan je simpelweg niet stil blijven zitten. Rammen en het refrein luidkeels meebrullen is de boodschap. Peter hanteert nog steeds een vrij verstaanbare ruige stem in plaats van een ultradiepe grafputrochel. Op “Hexenkessel” wisselen donderende basdrums af met blast drumwerk en meer hakkende trashpassages. Enkele symfonische toetsen (“The eye of the abyss”, “Hexenkessel”) of technischere stukken zorgen ervoor dat er genoeg afwisseling te horen is en dat de plaat nergens inkakt. Wat me verder opvalt is dat het niveau van de gitaarsolo’s er wel op vooruit is gegaan: meer melodie en minder gescheur. Na al die jaren is Vader het kunstje nog steeds niet verleerd: puur vakmanschap!

JOKKE: 88/100

Vader – Tibi et igni (Nuclear Blast 2014)

1. Go to hell
2. Where angels weep
3. Armada on fire
4. Triumph of death
5. Hexenkessel
6. Abandon all hope
7. Worms of eden
8. The eye of the abyss
9. The light reaper
10. The end