whoredom rife

Misotheist – Misotheist

Wat zit er daar in Trondheim in het water zeg? Met killer releases van o.a. Knokkelklang, Mare en Whoredom Rife voorspel ik reeds een mooie aanwezigheid van Terratur Possessions in mijn eindejaarslijstje. Out of the blue brengt het Noorse label eind november ook nog het debuut uit van Misotheist, een kakelverse nieuwe speler uit de Trondheim-scene die door labelbaas Ole een platform aangereikt krijgt om haar haat jegens God wereldkundig te maken. Meer is er van de band niet geweten: geen social media accounts, geen name dropping van vorige bands en geen ego’s. Let the music do the talking! Op basis van de eerste vrijgegeven track, het elf minuten durende “Beast and soil“, zat er nog heus wat duw-en-trek-werk in mijn top 10 aan te komen. Dit epische nummer zalft onze oren eerst met een Oost-Europees Drudkhiaans-aandoend folky deuntje om vervolgens keihard toe te slaan met repetitieve en opgejaagde black waarin – voor zover die al bestaat – een zekere Terratur-vibe hoorbaar is. Halfweg trakteren de Noren ons op pulserende uithalen om uiteindelijk middels slepende dissonantie in een pakkende apotheose uit te monden waarin het spanningsveld opgezocht wordt tussen blastbeats en een bloedmooie doommelodie. Enig minpuntje is de overgang naar de finale die beter uitgewerkt had kunnen worden. Naast deze geweldige song prijken er op het debuut nog twee andere nummers die qua speelduur en dynamisme alvast niet moeten onderdoen. Opener “Carriers of captivity” vlamt er meteen op los met repetitieve drumsalvo’s, grimmige vocalen en venijnige riffs maar wanneer de drums wegvallen en we het met een passage vol dissonante gitaarklanken moeten doen, verslapt de aandacht doordat de vaart uit het nummer wordt gehaald. Nadien schakelt de band over naar een slepende doom-modus die uiteindelijk terug in een blastfestijn en triomfantelijke riffs uitmondt, waardoor we terug bij de les zijn. Afsluiter “Blood of rats” start met een trage onheilspellende riff in 7/8 waarover rochelende screams dood en verderf zaaien. Het duurt echter niet zo lang alvorens ook hier een vijftigtal versnellingen hoger geschakeld wordt en we de band in haar meest agressieve vorm horen. Er wordt nogmaals teruggekeerd naar onwelriekende mid-tempo regionen om ons tenslotte tot aan het gaatje te bestoken met een zinderende en voortdenderende climax. In de wandelgangen heb ik opgevangen dat een opvolger reeds zou ingeblikt zijn. We zullen dus niet al te lang moeten wachten op nieuw werk van Misotheist. Dit debuut zal volgende maand niet in de allerhoogste regionen eindigen maar klinkt alvast erg veelbelovend!

JOKKE: 82/100

Misotheist – Misotheist (Terratur Possessions 2018)
1. Carriers of captivity
2. Beast and soil
3. Blood of rats

Misotheist_Cover

 

Whoredom Rife – NID – Hymner av hat

Vier jaar geleden meldde het Noorse Whoredom Rife zich vanuit het niets aan het black metal-firmament. Partner in crime was Terratur Possessions, een label met een uit de kluiten gewassen neus voor al het talent dat er in Trondheim en omstreken ronddwaalt. Middels haar selftitled EP uit 2016 en de debuutlangspeler “Dommedagskvad” uit 2017 wist de band, bestaande uit kernduo V. Einride (alle muziek) en K.R. (zang), heel wat zieltjes voor zich te winnen. Ook live wist het duo, aangevuld met leden van One Tail One Head, Mare, Ritual Death en Perished, me eerder dit jaar op Throne Fest te overtuigen middels een strakke en bevlogen performance. Dat sommige criticasters van Boredom Rife spreken, snap ik dan ook hoegenaamd niet, tenzij je je portie black metal liever rommeliger, grimmiger of dissonanter consumeert: op dat vlak is Whoredom Rife inderdaad meer easy listening. Het duo perfectioneert haar jaren ’90 black dan ook tot in de puntjes zonder echter een nieuw/fris geluid te laten horen. De band heeft als doel de oude Noorse grootheden te eren en slaagt met verve in haar opzet. Zoals al vaker het geval is geweest bij de band, ervaar ik hetzelfde majestueuze gevoel als bij het onvolprezen debuut van Keep Of Kalessin (ik weet het ondertussen wel hoor jongens!) en in “New hate dawns” grijpt de band terug naar het gouden Satyricon-tijdperk ten tijde van “Nemesis divina“. Aan inspiratie blijkbaar geen gebrek aangezien de Noren een jaar na “Dommedagskvad” al met langspeler nummer twee op de proppen komen. Een plaat die de band wel eens definitief tot in de hoogste regionen van het black metal-wereldje zou kunnen stoten, zonder dat er noemenswaardige veranderingen te bespeuren vallen ten opzichte van het debuut. De bijwijlen epische en monumentale zwartmetalen klanken bevatten nog steeds de nodige portie haat en venijn, de sound is droog en helder maar niet te afgelikt en het artwork is voor de derde keer op rij van de hand van Jose Gabriel Alegría Sabogal en Kontamination Design en bevat – in tegenstelling tot de blasfemische taferelen van de hoes van “Dommedagskvad” – verwijzingen naar de lokale thuisstad Trondheim. Het nieuwe materiaal klinkt wel donkerder en meer repetitief vergeleken met de voorganger en er werden deze keer amper ondersteunende keyboards ingezet. “Hyllest” werd als eerste nummer op ons losgelaten en start inderdaad met een vrij eentonige basisbeat, maar halfweg het nummer schudt de multi-instrumentalist wel weer een ijskoude kippenvelopwekkende melodie uit zijn gitaar. Elke song bevat er zo wel één. Herhaling (zowel qua riffstructuren als invulling van de blastbeats waarbij er weinig plaats is voor cymbaalaccenten en inventieve roffels) en een goed oor voor melodie lijken ook in de andere songs de basisformule te zijn, maar het magistrale “Where the shadows dwell“, dat akoestisch start, springt er nog een tikkeltje extra bovenuit qua pakkendheid. Het tempo ligt volcontinu hoog waarbij opener “Summoning the ravens” en “Crown of deceit” het felste uit de speakers knallen. Het is eigenlijk pas in de meer dan tien minuten durende afsluiter “Ceremonial incantation” dat er wat gas terug genomen wordt; dit is meteen ook de meest epische en slepende song op de plaat. Whoredom Rife levert met “NID – Hymner av hat” een logische opvolger uit voor het debuut dat waarschijnlijk nog moeilijk te overtreffen valt. De aanpak is iets meer back to basics, maar zelfs na een tiental luisterbeurten blijven de songs dermate boeien, waardoor de band in haar opzet slaagt. Ik voorspel een heel mooie toekomst voor deze Noren.

JOKKE: 90/100

Whoredom Rife – NID – Hymner av hat (Terratur Possessions 2018)
1. Summoning the ravens
2. Verdi oeydest
3. Where the shadows dwell
4. Hyllest
5. Crown of deceit
6. New hate dawns
7. Ceremonial incantation

WhoredomRife_Cover

One Tail One Head – Worlds open worlds collide

Een klein jaar geleden liet One Tail One Head eindelijk een voorproefje horen van haar debuutalbum “World open worlds collide” via de “Firebirds“-single. Ondertussen stuurde de band uit Trondheim de boodschap de wijde wereld in dat het debuut, dat zo’n twaalf jaar na oprichting zou verschijnen, meteen ook haar zwanenzang zal zijn. Vooral op het podium zal dit zooitje ongeregeld gemist worden want ze speelden de concurrentie met hun energieke en dynamische spel toch meermaals naar huis. Het feit dat het kwartet regelmatig op mooie affiches prijkte zonder een écht noemenswaardige release onder de arm te hebben, wekte links en rechts wel wat afgunst op, maar ik denk nu niet dat ze daar ook maar één nacht slaap voor gelaten hebben. Op de tracklist van “Worlds open worlds collide” vinden we zowel meer primitieve, tien jaar oude nummers terug als recenter, meer atmosferisch werk. “Arrival, yet again” moet even op gang komen, maar spreidt na een minuutje de kracht van de band tentoon middels opzwepende black metal, dynamisch drumwerk en een zwaar ronkende bas die een stuwende kracht doorheen de ganse plaat vormt. De titeltrack rockt lekker weg, maar blijkt vooral ook het moment te zijn waarop zanger Afgrundsprofet – die we in andere gedaantes ook tegenkomen bij onder andere Mare, Ritual Death, Whoredom Rife, Darvaza en Behexen – zich vocaal kan uitleven en de meest bizarre keelklanken produceert. Ik heb het al menigmaal gezegd en herhaal het nog een laatste keer: de zwaar getatoeëerde frontman is één van de beste die er momenteel op onze aardkloot rondlopen. “Stellar storms” is met haar zeven minuten een vrij lang nummer naar One Tail One Head-normen en is progressiever van opzet, maar lijkt ook nooit écht ergens naartoe te gaan. Bovendien ben ik geen fan van de main riff die regelmatig terug opduikt, ook al doet ie me soms wat aan Turia denken. Geef me dan maar het prijsbeest “Firebirds” dat hier echter in ingekorte versie terug te vinden is vergeleken met de single-versie van vorig jaar, zonder atmosferisch eindstuk dus. “Rise in red” is een vet nummer in hetzelfde straatje, of zeg maar gerust donker steegje waarin een zekere vijandigheid op de loer ligt en waardoor de geur van dood en verderf waait. Tussen deze twee krakers horen we “Sordid sanctitude“, een instrumentale track die de atmosferische kaart trekt maar me weinig boeit en waarin de basgitaar té prominent aanwezig staat en alzo veel definitie van de gitaar wegneemt. Een euvel dat we meermaals op de plaat tegenkomen. “Passage” is vintage One Tail One Head waarin de basloopjes dan weer Alkerdeelsgewijs positief uit de primitieve riffmuur springen. “Summon surreal surrender” is het langste nummer dat de bende ooit geschreven heeft en mixt donkere energie en duistere atmosfeer op een positieve manier. Concluderend kan gezegd worden dat “Worlds open worlds collide” niet de kopstoot is geworden die ik had verwacht. Hiervoor weet de band niet altijd voldoende te overtuigen in de meer atmosferische stukken en verneukt de sound van de té prominent aanwezige bas de luisterervaring meermaals, ook al is ze één van de sterktes van de band. Wanneer One Tail One Head echter goed op dreef is in de meer rechttoe-rechtaan stukken wordt de energie van haar live performances op plaat geëvenaard.

JOKKE: 80/100

One Tail One Head – Worlds open worlds collide (Terratur Possessions 2018)
1. Certainly not
2. Arrival, yet again
3. Worlds open, worlds collide
4. Stellar storms
5. An utter lack of meaning, Hitherto unbeknownst, suddenly revealed
6. Firebirds
7. Sordid sanctitude
8. Rise in red
9. Passage
10. Summon surreal surrender

Djevelkult – Når avgrunnen åpnes

De naam Djevelkult klinkt Noors en des duivels…en valt dus perfect te rijmen met black metal. Dit door Dødsherre Xarim in 2009 opgerichte duivelseskader draagt blasfemie hoog in het vaandel en verblijde vriend en vijand in 2014 met haar debuut “I djevelens tegn“. Na deze plaat hield drummer Ond het voor bekeken en ging de band verder met sessiedrumster Trish Kolsvart (Elände, Gestalte, Urarv en nog een resem bands). In 2014 en 2015 dook Xarim samen met gitarist Beleth en bassist Skabb de Gravkors Studios in om de funderingen van de opvolger vast te leggen. De opnames werden echter stilgelegd ten voordele van concerten en een tour met IXXI. Midden 2016 keerde Ond terug naar het oude nest en kon het album in de loop van 2017 verder afgewerkt worden in de Kirkebrann Studios waar de drums en zang voor het nageslacht vastgelegd werden. “Når avgrunnen åpnes” (of “As the abyss opens” in het Engels) was zo eindelijk een feit. De immens getalenteerde José Gabriel Alegría (o.a. Inferno, Whoredom Rife) voorzag de plaat van uitmuntend artwork en Kark (Dødsengel) stond in voor de mastering van het zaakje. Zodra Djevelkult haar ijskoude riffwerk middels opener “Atomic holocaust” uit de boxen laat knallen, weten we al dat het goed zit en duikt de naam Tsjuder als referentie op. “Condemned into eternal void” is bij aanvang eerder mid-tempo van insteek waarbij de groezelige sound van de gitaarmelodie een depressief sfeertje over de song drapeert. Nadien gaat het tempo de hoogte in en klieven de ijzige, maar iets te monotone screams de riffs met gemak in twee want echt memorabel klinken deze niet. De op-en-top Noors klinkende meloblack van de titeltrack zet het boeltje terug in lichterlaaie en in het daaropvolgende “En ny tid” levert gitarist Kleven (Liktjern, ex-Gravkors) een bijdrage en geeft hij het nummer middels zijn gitaarleads een Windir-vibe mee. “Døpt i helvetesild” neigt opnieuw heel hard naar Tsjuder terwijl “An evil unheard of” eerder thrashy van aard is met hakkend drumwerk van Invisius (Blodhemn), die de song tevens van een tekst voorzag en het boeltje ook inscreamde (en dat eigenlijk beter doet dan Xarim). Bij een titel als “Apocalypse (Hellspawn)” hoort geen liefelijk deuntje, maar desondanks haar felle aard is deze song ook eerder middelmatig, hoewel de solo van Ånneland aan het einde wel nog positief opvalt. Met “Vredeskvad“, waarvoor Draug van Kirkebrann de zang en tekst op zich nam, komt er echter een sterk einde aan een plaat die liefhebbers van pure Noorse black wel zal kunnen bekoren maar net wat tekortschiet om over de hele lijn te bekoren. En hierbij is het ook spijtig dat de twee gastzangers een betere prestatie neerzetten dan de bezieler van de band.

JOKKE: 77/100

Djevelkult – Når avgrunnen åpnes (Saturnal Records 2018)
1. Atomic holocaust
2. Condemned into eternal void
3. Når avgrunnen åpnes
4. En ny tid
5. Døpt i helvetesild
6. An evil unheard of
7. Apocalypse (Hellspawn)
8. Vredeskvad

 

Whoredom Rife – We doen dit om de juiste redenen

Daar Nidrosian Black Mass afgelopen december zijn laatste adem uitblies, waren alle ogen dit jaar gericht op Prague Death Mass. Eén van de labels die hand-in-hand gaan met deze viering van al wat occult is op gebied van black en death metal is het Noorse Terratur Possessions, die de release van zeven (nieuwe) platen liet samenvallen met de kick-off van het festival. Eén van die releases waar hardnekkig naar uitgekeken werd, is het debuut van het Noorse duo Whoredom Rife. Vermits deze EP mij van mijn sokken blies, klopte ik bij mastermind V. Einride aan voor wat extra uitleg rond zijn band en probeerde ik de pieren uit zijn neus te vissen. Enigszins kort van stof diende hij mij van antwoorden. (JOKKE) 

whoredom-rife

Hail! Whoredom Rife is een nieuwe band aan het black metal firmament, maar het zou me ten stelligste verbazen als dit de eerste keer was dat je een studio indook om je muziek op te nemen aangezien er erg sterk gemusiceerd wordt en jullie sound erg volwassen klinkt. Hoe is Whoredom Rife ontstaan en ben je ervoor nog in andere bands actief geweest?
Ik heb Whoredom Rife in 2014 in het leven geroepen, maar het is iets dat al jaren lang in mij aan het groeien was. Tien jaar lang ben ik een drukbezette tourende muzikant geweest waardoor er weinig tijd over bleef om aan andere muzikale zaken te werken, tot ik uiteindelijk besloot om het heft in handen te nemen en mijn ideeën deftig uit te werken. Ik kocht een home-studio en begon al mijn verzamelde riffs op te nemen. Sinds dag één had ik de vocalen van K.R. in gedachte en het kostte me niet veel moeite hem te overtuigen, waar ik héél blij mee ben. We besloten dan ook (om de juiste redenen) samen te werken. We zijn beiden inderdaad voorheen in allerlei bands actief geweest.

Op jullie bandfoto’s zien jullie er niet bepaald een stel twintigers uit en jullie stellen inspiratie te halen uit de jaren negentig black metal. Hoe ben je met het genre in contact gekomen en wat betekent black metal voor jou? Wat maakt Noorse black metal zó anders dan black metal uit andere landen?
Ik ontdekte black metal via K.R. die ik al van kinds af aan ken, maar het komt er eigenlijk op neer dat ik naar meer donkere en heavy muziek op zoek was tijdens mijn tienerjaren. Het is een combinatie van mijn fascinatie voor het occulte en mijn liefde voor muziek die me op dit pad geleid heeft. Black metal betekent voor mij “the left hand path” en draait om individualisme en spirituele verheerlijking, maar hét allerbelangrijkste blijft de muziek. Wat heeft Noorse black metal dat andere vormen van black metal niet heeft? Dat het van Noorwegen komt. Vele buitenlandse bands slagen er hoegenaamd niet in om Noors te klinken, simpelweg omdat ze niet Noors zijn. Ik verkies bands die hun eigen cultuur en geschiedenis in hun sound projecteren en niet die van iemand anders.

Op plaat opereren jullie als een duo, maar voor live shows doe je beroep op andere muzikanten. Zal Whoredom Rife altijd jouw band blijven waarin je met K.R. samen werkt of sta je open om andere muzikanten te laten deelnemen aan het creatieve proces?
We werken als een duo omdat het op dit moment gemakkelijker is. Maar ik heb geen probleem om er anderen bij te betrekken, zolang we ons maar ontwikkelen.

Niet alleen werd jullie debuut EP tijdens Prague Death Mass gereleased, het was ook de allereerste keer dat jullie met Whoredom Rife op de planken stonden. Hoe verliep het optreden? Werden de verwachtingen ingelost? Enkele vrienden van mij waren aanwezig op het festival en zeiden dat vele bands te kampen hadden met een slecht gitaargeluid.
Ik heb geen idee hoe de sound in de zaal was, maar ik denk wel dat alles liep volgens verwachting. We hadden niet verwacht er voor de volle 100% te staan op onze eerste show, wat ook niet het geval was. Je hebt als band enkele shows nodig om er écht te kunnen staan en comfortabel met elkaar om te gaan, maar ik ben er zeker van dat we snel op dat punt zullen staan.

Jullie zijn afkomstig van Trondheim en vallen daardoor onder de noemer Nidrosian black metal (Nidaros was de oude naam voor Trondheim, JOKKE). Wat betekent deze omschrijving voor jou? Is het louter een “tag” om alle bands uit Trondheim onder te categoriseren of is er ook een soort van broederschap tussen de leden van de verschillende bands? Voelen jullie je op een spirituele of thematische wijze verbonden met elkaar?
We zijn een band uit Trondheim en zitten op Terratur Possessions. Meer betekent het niet voor mij.

Ik hoor soms invloeden van héél oude Keep Of Kalessin – een andere uit-Trondheim- afkomstige band die echter niet tot de Nidrosian scene blijkt te horen – terug in jullie muziek en de “Whoredom rife” song doet me aan het latere werk van Satyricon denken. Welke bands beschouw je als een invloed?
Bathory, Mayhem, Darkthrone, Burzum, Emperor, Dissection, Thorns, Morbid Angel en Immortal zijn de bands waar ik mee opgroeide, dus zullen ze me wel beïnvloed hebben, of ik dat nu leuk vind of niet.

De vinyluitgave van jullie debuut ziet er erg professioneel uit en bevat magnifiek artwork van José Gabriel Alegria Sabogal. Hoe zijn jullie met deze ontwerper in contact gekomen en hoe is het artwork gerelateerd tot de bandnaam en albumtitel “The worship of idols instead of God; Idolatry”?
Ten eerste is dat niet de albumtitel. Het album heeft geen titel. “The worship of idols instead of God; Idolatry” is simpelweg een verklaring voor de bandnaam. Ten tweede was het Ole van Terratur Possessions die met José werkte, dus alle credits gaan naar hem.

Hoewel de teksten ontbreken, lijk je zowel in het Engels als het Noors te schrijven. Hoe beslis je om een tekst al dan niet in het Engels of je moedertaal neer te pennen?
Ik beslis eigenlijk niet. Ik schrijf gewoon wat er in me opkomt afhankelijk van hoe een song aanvoelt.

In de promotekst van Terratur Possessions wordt gesteld dat de vier songs van jullie MLP nog maar een glimp zijn van wat er nog te komen staat. Mag ik concluderen dat we snel nieuw materiaal mogen verwachten?
Ja!

Welke doelen heb je met Whoredom Rife voor ogen? Nog shows in de aantocht?
Onze ambities zijn erg hoog maar realistisch. We willen vooruit, maar om de juiste redenen. We verwachten binnen dit en een jaar op regelmatige basis de hort op te gaan en festivals aan te doen, na de release van onze eerste langspeler die begin 2017 zal uitkomen. Momenteel staan we onder andere geboekt op het Krater Festival in Oslo op 18 november.

Bedankt voor het interview!
Jij bedankt voor de interesse in Whoredom Rife!