zweden

Jordablod – The cabinet of numinous song

Black metal-bands die het niet al te nauw nemen met het strak keurslijf dat het genre ooit had: altijd fijn. Het Zweedse Jordablod is zo’n band die er niet voor terugdeinst om buiten de lijntjes te kleuren. Dat maakt de tweede langspeler “The cabinet of numinous song” ons duidelijk. Het duivelse trio serveert een aanstekelijk geluid waarvan de hoofdmoot uit hypnotiserende black bestaat met side dishes van post-punk, death metal en pastorale loner-folk, wat een gelijkaardig naargeestig sfeertje oproept zoals een Hagzissa dat bijvoorbeeld ook weet neer te zetten. De mengelmoes aan stijlen en invloeden klinkt nergens geforceerd en zet een intrigerend universum neer dat verder bouwt op het uit 2017 stammende debuut “Upon my cremation pyre“. De ruwe maar organische sound draagt bij aan de flow van de muziek en versterkt het occult karakter. De stuwende basgitaar geeft het geheel extra schwung, vooral in een nummer als “The beauty of every wound” waarin die post-punk invloeden overduidelijk aanwezig zijn. “Blood and rapture” klinkt dankzij diens aanstekelijke riffs dan weer heel catchy, zonder plat of goedkoop te zijn. In de titeltrack kiest het trio dan weer resoluut voor een instrumentale aanpak waarbij het nummer een gestage opbouw kent die vertrekt vanuit een introspectieve rust maar culmineert in een uitbarsting van opzwepende energie. Tijdens de meest woeste momenten zoals bijvoorbeeld de aftrap van het meer dan acht minuten durende “To bleed gold” durf ik er gerust ook een band als Vanum bijhalen, omdat er onder de woestenij ook een onderhuidse melancholie verborgen zit. Jordablod levert met “The cabinet of numinous song” een sterke gevarieerde plaat af voor wie op zoek is naar uitdagende black.

JOKKE: 83/100

Jordablod – The cabinet of numinous song (Iron Bonehead productions 2020)
1. A grand unveiling
2. The two wings of becoming
3. Hin ondes mystär
4. The beauty of every wound
5. Blood and rapture
6. The cabinet of numinous song
7. To bleed gold

Myronath – Into the Qliphoth

Het metalen landschap is behoorlijk veranderd de laatste decennia. Vroeger deed je er vaak enkele releases over om een plaat op de markt te gooien die degelijk klonk, maar vandaag de dag is een debuut met een stevige sound geen uitzondering meer. Het Zweedse Myronath is een mooi voorbeeld. Deze Zweedse liefhebbers van Kabbalistische thematiek slagen er reeds bij hun eerste release in om over de brug te komen met sterke, afwisselende black metal die mooi is verpakt in een erg goede productie. De band beschrijft “Into the Qliphoth” als occulte black metal zonder veel poespas en waar dat ook wel klopt, ben ik van mening dit de cd een beetje onrecht aandoet. Het is uiteraard allemaal niet vernieuwend en klinkt hier en daar wel heel erg “geleend”, maar het geslaagde gebruik van melodie, het regelmatig wisselen van tempo, de beheersing van instrumenten en de strakke sound zorgen er voor mij toch voor dat het album stand houdt in een zee van gelijkaardige releases. Het door gast-muzikanten versterkte duo Vargblod en Malphas spelen de eerste track “The ancient slumber” volgens het boekje. Netjes, maar niet het meest interessante nummer om mee te openen. De volgende songs laten iets meer zien, maar de laatste drie stuks vormen het hoogtepunt. Zo is “Hymn to Lucifer” echt een slepende sfeervolle lofzang aan de zwavelige gevallen engel en is afsluiter “Annihilation of the crescent moon” zowat het hoogtepunt en de track die waarschijnlijk het meest verwijst naar de Zweedse traditie in het genre. Misschien vinden sommige mensen dit niet progressief genoeg, maar ik zou in elk geval blij zijn geweest met deze plaat onder de kerstboom.

Xavier: 85/100

Myronath – Into the Qliphoth (Non Serviam Records 2019)
1. The ancient slumber
2. Ravensphere
3. Lady of Golgotha
4. The awakening
5. In the shadow of the crown
6. La Santa Muerte
7. Hymn to Lucifer
8. Annihilation of the crescent moon

Muvitium – Evighetens cirkel…

Eens het kind een naam gekregen heeft verander ik die niet graag – dat kost verdomme €600. Daarom is Swartadauþuz voor mij dus nog steeds Svartedöden. De alombekende Zweed (en nee, ik ga niet opnieuw al zijn projecten opnoemen, als je ze nu nog niet vanbuiten kent moet je heel dringend richting de metalen archieven surfen) heeft er een bijzonder levendig begin van de decembermaand op zitten middels meerdere releases op één weekend tijd: de in 2015 aangekondigde triple LP van Beketh Nexëhmü wordt eindelijk uitgegeven, Tyranni ontketende een full length en ook Muvitium komt ten tonele. “Evighetens cirkel…” is het eerste van de drie uitgegeven langspelers onder deze naam, en naar eigen zeggen ook het meest duister. Die beschrijving klopt als een bus: Svartedöden gaat hier na uitstapjes naar de occulte death metal (Musmahhu) en meer door keyboard gestuwde black metal (Gardsghastr) terug naar de rauwe 90’s roots, waarbij een knipoog naar Satyricons debuut “Dark medieval times” niet wordt geschuwd. Middels een rauwe productie en pakkende, slepende riffs doorspekt met een subtiele laag aan keyboards – niet constant, maar daar waar nodig – toont het heerschap dat zijn meest vooraanstaande invloeden, hoe kan het ook anders, nog steeds bij de second wave black metal liggen. In plaats van de melodieuze Zweedse toer op te gaan ligt hier de nadruk op de Noorse op riffs zonder zever gebaseerde variant, waarbij de productie Ancient Records-gewijs ruw, rauw en ronkend gehouden wordt. Origineel? Zoals Svartedöden betaamt niet, maar wel, opnieuw, verdomd strak. Weinig black metalmuzikanten slagen er heden ten dage in de sfeer van weleer terug op te roepen, maar voor deze mysterieuze Zweed blijkt het een koud kunstje te zijn. Spek voor de bek van ieder die nood heeft aan een portie oldschool svart metal waarvan de kantjes niet worden afgevijld, de hoekjes niet worden gepolijst en waar de koude wind van mijn geboortedecennium door raast.

CAS: 83/100

Muvitium – Evighetens cirkel… (Mysticism Productions/Purity Through Fire 2019)
1. Evig vangdring till gamla riken
2. De viskande vindarna
3. Vid mörkrets fäste
4. Under en iskall natt
5. I nattsvart dunkel
6. Nordisk frostnatt

Tyranni – Baron af avoghetens smärta

Kortelings na de gelijknamige drie songs tellende promotape, vuurt Tyranni de eerste volwaardige langspeler “Baron af avoghetens smärta” (zou iets in de aard van “baron van de pijn van ijdelheid” moeten betekenen) op ons af waarop, naast de drie gekende nummers, nog zes nieuwe composities prijken. Gedurende 55 minuten presteren de heren Förbannelse, Likaska en Svartpest het om gure, koude, Scandinavische black uit lang vervlogen tijden met de sneeuwschop aan te rijken. Tussen al het orthodoxe, occulte en dissonante zwartmetaal door, blijft het soms zo’n verademing om dergelijke goeie ouwegetrouwe black te horen die wordt uitgevoerd op de manier waarop het zo’n 25 jaar geleden allemaal bedoeld was. De ijskoude riffs zijn in staat om ijspegels aan menig hipsterbaard te vormen en doen hun cold brew latte macchiato’s instant bevriezen. Triomfantelijk toetswerk schuurt de meest hoekige kantjes eraf en zorgt voor een spookachtige atmosfeer die je de gitzwarte en godverlaten bossen probeert in te lokken. Wanneer het orgel wordt bovengehaald is de grafstemming compleet. Dat het trio hun plaat heeft ingeblikt in de Afgrundsmysticism studios is overduidelijk. Deze opnamefaciliteiten in het Zweedse Nyköping zijn alom gekend van de illustere heerschappen Swartadauþuz en Sir N. van Ancient Records die hier materiaal vereeuwigden voor hun elvendertig projecten. Liefhebbers van een Bekëth Nexëhmü, Azelisassath, Greve of Gnipahålan kunnen dit trouwens blindelings aanschaffen. Zoals steeds is de sound lekker kil, organisch en ruimte-vullend. Tyranni’s second wave Zweedse black varieert van mid-tempo tot snelle uithalen en nummers als “Döpt i ondsinthet” en “Kittel af tyranni” durven tot respectievelijk negen en veertien minuten uitlopen. Het kraaierig krijswerk klinkt hees en ijl en schuurt lekker door de bijwijlen kosmische grootsheid. “Baron af avoghetens smärta” is een plaat die in het verlengde ligt van Gardsghastr’s “Slit throat requiem” die eerder dit jaar verscheen en een plaats in de top van mijn eindejaarslijst zal opeisen. Voor Tyranni is het nog net iets te vroeg om dat magistrale album het vuur aan de schenen te leggen maar ze zijn wel goed op weg.

JOKKE: 86/100

Tyranni – Baron af avoghetens smärta (New Era Productions 2019)
1. Bespottande åkommor
2. I besvärjelsens namn
3. Avoghetens baron
4. Förbannelsens snara
5. Smutsets vålnad
6. Dödens hand
7. Döpt i ondsinthet
8. Kittel af tyranni
9. Vredgande leda

Mara – RÖK

Je kan niet alle goede bands kennen. Het Zweedse Mara is er zo één. Deze band, die ooit als soloproject begon van een zekere Vindsval, waart ruim een decennium lang op deze aardkloot rond en sinds de conceptie van Mara heeft onze Zweed het niet zo begrepen op de mensheid. Zijn haat jegens onze beschaving en de wereld tout court, wordt gekanaliseerd middels extreme black en dit al drie langspelers lang. Na jarenlang een studioproject te zijn geweest, maakt Vindsval met de hulp van Vrede en Ynleborgaz (gekend van o.a. Angantyr, Make A Change… Kill Yourself en Plage) ook menig podium onveilig. Voor album nummer drie werd een deal met het Belgische Immortal Frost Productions aangegaan. Hoewel de teksten op “RÖK” over het oude Scandinavische geloof handelen, sijpelt de heidense themathiek muzikaal gezien niet echt door in de snedige black. Op enkele cleane gitaarintro’s na, geen natuurgeluiden, kampvuurmuziek of koorzang hier, maar recht voor de raap old school black waarbij er vijf nummers in een dik half uur doorgejaagd worden. Middels “Eitr” wordt wel wat gas teruggenomen en krijgen we ook een meer melodieuze kant van Mara te horen. Het bijna negen minuten durende epos, kent een lange instrumentale aanloop die uiteindelijk uitmondt in de furie die Mara beter afgaat. Als kanttekening wel even vermelden dat de krijsen van Vindsval niet de meest gevarieerde zijn en al snel tegensteken, hoewel ze als een vlijmscherp mes doorheen de agressieve black snijden. Enthroned anno 2002-2004 geldt als referentiepunt, des temeer door de melodieuze leads die als verzachtende factor aangewend worden. Voorganger “Thursian flame” uit 2018 ook maar eens opgesnord en die deed me muzikaal nog net iets meer, maar vocaal dan weer minder. Fijne ontdekking!

JOKKE: 78/100

Mara – RÖK (Immortal Frost Productions 2019)
1. Bloodbound
2. RÖK
3. The path
4. Eitr
5. Burial mound

October Tide – In splendour below

Iedereen die zich ooit heeft afgevraagd hoe Katatonia had kunnen klinken indien ze een hardere weg hadden ingeslagen, moet maar eens luisteren naar October Tide. Opgericht in de eerste helft van de jaren negentig door Jonas Renkse en Frederik Norrman mag dat eigenlijk ook niet verbazen. Na een decennium lange winterslaap maakte de band in 2010 een comeback -zonder Renkse – met “A thin Shell“. En sindsdien kunnen we ons ongeveer elke drie jaar aan een nieuwe plaat tegoed doen. Deze “In splendor below” is de zesde langspeler en gaat verder in de inmiddels vertrouwde richting, namelijk melodische death metal met vleugjes doom en black. Er zijn echter wel een paar verschillen ten opzichte van voorganger “Winged waltz“. Iets waar ik best wel mee kan leven. Zo is het gitaarwerk harder nu broer Mattias Norrman van vier naar zes snaren is gegaan en is de ritmesectie wat gestroomlijnder met nieuwkomers Johan Jönsegård op bas en Jonas Sköld achter de drumkit. De productie is een pak helderder, wat alles mooi tot zijn recht laat komen. De opener “I, the polluter” is een steengoede song die de kracht van sterke riffs combineert met catchy melodie. De geweldige strot van Alexander Högbom (Demonical, …) speelt hier en gedurende het hele album een voorname rol. Deuntje drie “Ögonblick av nåd” flirt wat meer met black metal, terwijl “Guide my pulse” eerder de doom richting opzoekt. Ondanks de vele invloeden past elk nummer netjes op de release. Het enige wat me soms stoort is dat er hier en daar een gitaarnoot wringt. Hoewel deze band steeds in de schaduw van Zweedse collegae heeft moeten staan, vind ik dat ze, bij deze, nog maar eens bewijzen consequent ijzersterk materiaal te kunnen neerzetten.

Xavier: 90/100

October Tide – In splendour below (Agonia Records 2019)
1. I, the polluter
2. We died in October
3. Ögonblick av nåd
4. Stars starve me
5. Our famine
6. Guide my pulse
7. Seconds
8. Envy of the moon