Tot grote scha en schande bleef het Nederlandse Dodenkrocht veel te lang onder onze radar. Maar kijk, onze eerste échte kennismaking in de vorm van het nagelnieuwe “Coffin world” was meteen een schot in de roos die ons ook de back catalogue deed uitpluizen. Danig onder de indruk van die vijfde langspeler namen we contact op met oprichter en drummer T. (JOKKE)

Dodenkrocht is al 2 decennia actief, maar toch was jullie laatste album “Coffin world” de eerste keer dat ik jullie muziek deftig checkte. Enig idee waarom jullie – bij mij althans – mogelijks al die tijd wat onder de radar zijn gebleven?
Dat snap ik wel. Die vraag wordt namelijk vaker gesteld. Het is natuurlijk altijd gissen naar de reden, maar in mijn optiek zijn er twee voor de hand liggende verklaringen: we treden nauwelijks op (bewust), terwijl het aanbod qua veel optredende bands in deze 20 jaar enorm is toegenomen. Als je niet gezien wordt, sneeuw je onder. Na een release of gig zien we wel altijd een grote toenamende interesse in onze muziek, maar die houdt natuurlijk niet aan als het weer ‘stil’ wordt rondom de band. Ook blijven de langdradig uitgesponnen nummers niet bij iedereen even makkelijk op repeat staan. Misschien is de muziek niet voor iedereen?

Vooral bij jongeren is het duidelijk merkbare probleem van de kortere aandachtspanne merkbaar, niet evident als je als band lange nummers en platen schrijft. Denk je dat bands zullen moeten evolueren naar het uitbrengen van kortere releases zoals EP’s of misschien zelfs singles om de jongere generatie te kunnen aanspreken? En dat met misschien een hogere frequentie zodat je als band meer momentums hebt?
Dat zou goed kunnen, maar ik merk ook dat zij veel meer Spotify gebruiken en de verzameldrang veel minder hebben. Misschien is de kortere aandachtsspanne (zal trouwens vast niet voor iedereen gelden) het resultaat van een overkill aan keuze op dit platform en op youtube. Zonde, stuk beleving verdwijnt op die manier wat meer naar de achtergrond naar mijn mening. Maar deze discussie is al best vaak gevoerd de afgelopen 10 jaar, het is de realiteit. Ik denk overigens niet dat bands zich moeten gaan conformeren naar een eventuele wens om kortere releases uit te brengen, tenminste… als dat de creatieve vrijheid van de artiest zou beperken. Anderzijds is dat ook weer niet ongewoon: albums en singles werden ooit ook beperkt tot de lengte van vinyl.

Zijn jullie tevreden over waar jullie na 20 jaar met Dodenkrocht staan?
Zeker, dit antwoord haakt in op het vorige: Bij ons leeft alleen de ambitie om platen uit te brengen zoals wij willen. Van meet af aan hebben we nooit grote labels nagejaagd, de ambitie gehad om op grote festivals te spelen, of om aan populariteit te winnen. Het gaat 100% om het maken van onze muziek en het creëren van de sfeer die bij Dodenkrocht past. We verdienen er niks aan. Deze muziek komt puur uit het hart.

Dodenkrocht ontstond initieel als éénmansproject maar breidde uit naar 3 leden ten tijde van het debuut “Malebolge opens” (2011). Sinds opvolger “Misery chords” (2012) opereert Dodenkrocht als een kwintet. Dragen alle leden actief bij aan het schrijfproces?
Iedereen levert in bepaalde mate een bijdrage aan het schrijfproces. Ik schrijf de nummers en distribueer de lijnen onder de leden. S (bass), W en N (beide gitaren) gaan aan de slag met de individuele lijnen en herschrijven die naar eigen smaak en stijl, onder voorbehoud dat het past in het nummer uiteraard. J schrijft voornamelijk de teksten.

Toch best opvallend dat jij de nummers schrijft maar instrumentaal gezien als drummer fungeert in de band. Vanwaar die keuze?
Deze situatie is eigenlijk het resultaat van de periode dat Dodenkrocht een eenmansproject was. Het garandeert op deze manier een bepaalde sound en manier van nummers schrijven.

Naast de drums speel je dus ook nog gitaar en keyboards. Welk instrument vind je dat je zelf het beste onder de knie hebt. Zie je een verschil in hoe je jezelf kan uitdrukken tussen drums en gitaar?
De drums heb ik veruit het beste onder controle, al zijn deze voor Dodenkrocht (naar de stijl van die muziek) bewust wat minder complex dan de drums die ik ooit voor andere bands heb geschreven. Voor Dodenkrocht heb ik de gitaren en synths me in de basis eigen gemaakt. Maar ik ben bij lange na niet goed genoeg om die instrumenten live met overtuiging te brengen, daarom zijn W en D bij de band gekomen. Zij passen de door mij geschreven gitaarlijnen naar hun eigen stijl aan. De laatste plaat met gitaarlijnen die door mij (deels) zijn opgenomen is “Flesh tones“. Vergelijk deze maar eens met de laatste twee platen.  Dat maakt flink wat verschil.

Jullie vorige langspeler “The dying all” verscheen in november 2020 en dus in volle coronaperiode. Heeft die plaat voldoende aandacht kunnen krijgen of was het toch een beetje zonde van de timing?
Vanuit commercieel oogpunt was het natuurlijk zonde van de timing. We konden de nummers niet presenteren op het podium, maar het album kreeg aardig wat aandacht en prima reviews. De CD-verkoop viel door het ontbreken van live gigs toch ietwat tegen. Voor de ironie van het moment was de timing echter perfect. In januari 2020 schreven we onze meest donkere en ‘doomy’ plaat tot dan toe, en kort voor deze uitkwam ging alles op slot. Voor enkele luisteraars, ongeacht hun perspectief en kijk op de wereld van toen, leek de plaat een soort soundtrack van het moment, heb ik me laten vertellen.

Het leuke aan Dodenkrocht is dat jullie een fikse scheut doom metal in jullie zwartmetaal injecteren wat een verfrissende sound oplevert. Zijn er bepaalde bands waarbij jullie muzikaal gezien de mosterd zijn gaan halen?
Natuurlijk is onze muziek het product van het feit dat het schrijfproces beïnvloed is geraakt door bands die we door de jaren heen veel hebben beluisterd. De muziek die we luisteren is aardig gevarieerd, maar voor Dodenkrocht tappen we uit vaatjes die voornamelijk te vinden zijn in de traditionele Noorse, Zweedse, maar ook Duitse blackmetalbands. De doominvloeden zijn vooral te vinden in de tempowisselingen en de atmosferische stukken, maar ook in passages met de lagere langzame open aanslagen. De hoofdmoot van Dodenkrocht is black metal, dat lijkt me overduidelijk. Doombands die (wellicht onbewust) hebben meegewogen in het totaalgeluid zijn oude My Dying Bride, oude Katatonia, maar ook doomy blackmetalbands zoals Nortt en Forgotten Tomb. Wie Dodenkrocht kent, herkent de traditionele stukken, maar kan ook beamen dat we niet echt op deze bands lijken. De invloeden zijn er echter wel degelijk. Ook zal de betrokkenheid van vroege Faal-leden in de band invloed gehad hebben op het geluid. De kenmerkende atmosferische leadlijnen van Pascal waren immers magistraal, naar mijn mening.

Ik veronderstel dat jullie voornamelijk deel uitmaken van blackmetalgeoriënteerde gigs, maar jullie speelden bijvoorbeeld ook op Dutch Doom Days. Hoe verliep dat optreden? Kon het publiek jullie set smaken?
Klopt helemaal, eigenlijk staan we altijd op blackmetalgeoriënteerde concerten. Maar al een tijdje wilde ik op Dutch Doom Days een langzamere set wegzetten. Eind 2023 kon dat gelukkig, met dank aan de organisatie en aan de Baroeg. Het was geweldig en het publiek was top. We hebben veel goede reacties gekregen die dag.

“Coffin world” verschijnt op LP en tape via Zwaertgevegt terwijl jullie zelf de CD-release verzorgen. Voor de digitale uitgave werken jullie met Auric Records. Ik zou denken dat een label net welgekomen is om de fysieke uitgave te financieren, niet? Waarom is een label nodig voor de digitale release?
Dat is een persoonlijke kwestie. Auric Records bleek vanwege goed gegronde redenen niet in de gelegenheid om “Coffin world” uit te brengen, maar we zijn erg dankbaar voor wat ze met onze vorige release hebben gedaan. Je bracht zelf eerder al het onfortuinlijke moment aan de orde waarbij we onze vorige plaat “The dying all” (wel via Auric Records) niet aan de man konden brengen middels live gigs. Het blijft immers een feit dat we de meeste CD’s net na een gig verkopen. Na alle moeite die Auric Records in het promoten van onze plaat stopte, voelde het alsof Dodenkrocht niet voldoende terug kon doen. Na de opnames van “Coffin world” merkte ik al op dat veel labels sowieso worstelen met CD-verkoop, en dat releaseagenda’s redelijk beperkt blijven tot de bands waarvan releases al geruime tijd zijn ingepland. Maar misschien heb ik niet goed genoeg gezocht. We hebben daarop vrij snel de keuze gemaakt om de digipack CD-release zelf in beperkte oplage op de markt te brengen. Auric Records hebben we vervolgens gevraagd om alsnog de digitale releases te verzorgen (o.a. Spotify en Bandcamp) omdat zij al onze eerdere releases op die platforms hebben uitgebracht, en omdat we ze enige opbrengsten die daarmee gegenereerd worden gunnen, na alle moeite die ze in ons gestoken hebben.

Nadat Zwaertgevegt jullie oudere releases in 2018 als tapebox uitbracht, volgden recent ook vinylversies van jullie back catalogue. Zijn er verschillen qua sound/artwork ten opzichte van de originele uitgaves? Staan jullie nog voor 100% achter het oudere werk of zijn er bepaalde zaken die jullie nu anders zouden aanpakken?
Ja, er zijn absoluut grote verschillen, en welke versies de voorkeur hebben, verschilt per bandlid.  De oude releases zijn praktisch veredelde demo’s, uitgebracht in zeer gelimiteerde CD-r digipack uitgaven, nog een reden waarom we onder de radar zijn gebleven. Na de opnames van “The dying all” hebben we de krachten gebundeld met Mario Dahmen van Liquid Aether Audio om re-issues te maken van “Misery chords” en “Flesh tones”. Deze releases zijn deels opnieuw opgenomen, en geheel opnieuw gemixt en gemasterd. Je kan je dus voorstellen dat de verschillen met de demo’s groot zijn. Dat gezegd hebbende sta ik volledig achter hoe ik het vroeger heb gedaan. Het was een onontkoombaar proces, maar de re-issues vind ik persoonlijk veel beter. Wat “Zwijgend als het graf” betreft, blijft die originele release ook voor mij persoonlijk veel betekenen.

Moet je je dan inhouden om bij heropnames niet te veel zaken te willen wijzigen die je ondertussen anders speelt/zou willen spelen of was het de bedoeling om niets aan de originele partijen te veranderen en enkel de sound terug onder handen te nemen?
In grote lijnen blijven de nummers staan. De kracht zit hem dan in een andere (betere of passendere) productie. Gitaren die door de huidige gitaristen heropgenomen zijn, zijn inderdaad in detail veranderd. Maar de toonsoorten en structuur is gelijk gebleven.

De dood loopt als een rode draad doorheen jullie bandnaam, teksten en artwork. Zelf ben ik me sinds ik vader ben een heel stuk bewuster van mijn eigen sterfelijkheid. Wat is jouw relatie met de dood? Heb je er vrede mee dat je het aardse bestaan op een bepaald moment zal moeten verlaten?
Laten we eerst voorop stellen: Dodenkrocht is, vóór al het andere, een zeer persoonlijke outlet voor creatieve gedachten, interesses en donkerste ervaringen. Boodschappen en utopieën zal je niet snel in onze muziek vinden.

Terug naar je vraag: Ik deel je ervaring. Mijn beeld van de dood is dan ook gedurende de afgelopen 20 jaar veranderd. Soms komt de dood namelijk heel dichtbij. Dodenkrocht zie ik niet per se als een veilige manier van flirten met de dood. Het is een realiteit die tegelijkertijd, vanuit persoonlijk perspectief, met alle mysterie rond de dood tot de verbeelding blijft spreken. Iedereen heeft er in bepaalde mate mee te maken, het is een rode draad door ieders leven, al kan men vaak de ogen ervoor sluiten. Mijn relatie met de dood is zeer persoonlijk en ook niet iets dat ik ga delen, met alle respect natuurlijk. Het is niet altijd mooi, vaak spuuglelijk, maar we kunnen ons er niet voor verbergen. Eén ding blijft in 20 jaar onveranderd: Dodenkrocht is en blijft een persoonlijke uitlaatklep voor die visies, hersenspinsels en gevoelens.

De dood schuilt soms in een klein hoekje. Zo kende een tramaccident in 2022 een fatale afloop voor jullie ex-gitarist Pascal Vervest. Heeft die gebeurtenis een invloed gehad op jullie nieuwste album?
Dat was een vreselijk incident voor de naasten, familie en band van Pascal, en iedereen die erbij betrokken was. Ongeveer 14 jaar geleden waren we bij elkaars band betrokken. Pascal is betrokken geweest bij één release. Deze gebeurtenis heeft verder geen invloed gehad op de huidige muziek van Dodenkrocht. Hoewel we een jaar na deze gebeurtenis het podium betraden op Dutch Doom Days en deze set aan Pascal opdroegen. Ik kende hem vanaf de middelbare school en ik zal hem nooit vergeten. 

Wat is jullie idee omtrent wat volgt na de dood?
Dat antwoord zal voor iedereen persoonlijk zijn. Van een letterlijk leeg antwoordvlak tot een epistel dat veel verder zal voeren dan enkele A4-tjes, misschien wel eindigend op een vraagteken.

Op de hoes van “Coffin world” prijkt een schedel. Is dat één uit eigen collectie? Zou je je eigen schedel later als decoratief element gebruikt willen zien worden?
Nee, we hebben geen collectie. De schedel is het meest gebruikte symbool voor de dood en zeer universeel. En zo zou je de hoes kunnen zien. Betreft de tweede vraag: het lijkt me een onwaarschijnlijke situatie, omdat de kans vrij groot is dat de fik erin gaat.

Het nummer “Funerals of the ruined” is een oudje dat reeds op jullie demo “Zwijgend als het graf” prijkte, maar terug opgegraven werd voor “Coffin world”. Vanwaar de keuze om net dit nummer een tweede leven te geven?
Het is niet de eerste keer dat ik een nummer van de eerste demo heb geselecteerd voor vernieuwing. Er zijn twee nummers die ik graag met een (relatief…) goede productie wilde horen. Dat zijn “Voices of the unknown dead” en “Funerals of the ruined”. Het eerste kan men beluisteren op “Misery chords”. Het zijn nummers die perfect de atmosferen raken die ik in Dodenkrocht wil laten terugkomen.

Wat is jullie relatie met sociale media? Een noodzakelijk kwaad om je band tussen de hevige concurrentie te doen opvallen?
Je hebt me door. Soms vraag ik me af wat er zou gebeuren als ik Dodenkrocht volledig verwijder van deze platforms. Toegegeven, persoonlijk heb ik ook een (afgeschermde) pagina met een select groepje kennissen en ik doe er nauwelijks iets mee. Als morgen alle sociale mediaplatforms imploderen zal ik er geen nacht van wakker liggen, maar ieder zijn ding natuurlijk.

Hebben jullie veel shows op de planning staan om de release van “Coffin world” te ondersteunen?
Momenteel geen enkele. Dankzij Zwaertgevegd en Diabolical Echoes hebben we onlangs de CD kunnen presenteren. We staan wel open voor meer gigs, maar meer dan enkele per jaar zullen het er niet worden. We proberen de platforms uit te kiezen waar we onze atmosfeer het beste kunnen wegzetten. Neem dat niet verkeerd, het is namelijk geen arrogantie. We hebben gewoonweg niet de behoefte om wekelijks op de bühne te staan, en we kiezen onze momenten graag uit.

Zijn er nog andere bands of projecten waar jullie momenteel mee actief zijn en waarmee er iets in de pijplijn zit?
Naast onze drukke persoonlijke schema’s zijn er nog een handjevol muzikale projecten. W. is sinds vorig jaar actief als gitarist in Infinity. D en ikzelf zijn actief in Hellewijt en The Barrow-Downs. Hellewijt speelt ranzige black metal, terwijl The Barrow-Downs totaal iets anders is. Ik zou dat eerder beschrijven als Summoning worship. Van beide projecten ligt al weer een hoop muziek op de plank, dus daar verwacht ik in de toekomst nog wat mee te doen. Ik ben nog bezig met Nachtdwaelen, een soloproject waarvan een EP in de maak is. Op de achtergrond doe ik ook mee aan Graf, een ondergronds gruizig blackmetalproject waarvan een ander bandlid de muziek pent. Hij is bezig met de tweede demo.

Bij interviews met Belgische bands eindig ik vaak met de vraag wat hun favoriete Belgische (black)metalreleases zijn. Hoe zit dat bij jullie? Wat zijn enkele van jullie favoriete extreme metalplaten van Nederlandse makelij?
Lastige vraag! De klassiekers van eigen bodem zijn naar mijn mening toch wel Sauron (met name “For a dead race”) en Cirith Gorgor (“Onwards to the spectral defile” en “Unveiling the essence” staan sinds jaar en dag in mijn kast). Het werk van Infinity staat altijd garant voor kwaliteitsvolle black metal, met de juiste atmosfeer en intensiteit. Met een totaal andere invalshoek is iedere release van Urfaust klasse. Kjeld’s “Skym” is misschien wel mijn Nederlandse favoriet. Maar zoals ik al zei, de laatste jaren is er een enorme toename in blackmetalbands en daar zitten ook parels bij. Bands als  Wrang en Helleruin zijn topbands.