Necromantic Worship wordt door velen geprezen als één van de beste moderne bands die de klassieke Griekse sound nieuw leven inblies. De Nederlanders zijn daarbij gericht op de rituele, mysterieuze kant van black metal, ver weg van de meer agressieve Scandinavische stijl. De band treedt bewust nooit live op en voert weinig promotie, wat de mystiek rond Necromantic Worship alleen maar vergrootte. Toch vonden we Ghûllzaraën bereid een stukje van de mysterieuze sluier rond de band op te lichten. (JOKKE)

Hoe zijn de reacties tot dusver op jullie eerste self-titled langspeler?
Uitermate positief! De plaat transporteert mensen terug naar de oude gloriedagen van de jaren ‘90. Daarnaast voelt het aan als een ontdekkingsreis. Er gebeurt een hoop. Het album geeft zich niet geheel in één luisterbeurt bloot.

Een enkeling beklaagt zich over de slechte mix en vraagt zich af of er überhaupt wel gitaar in zit (lacht)! Deze mensen zijn duidelijk niet bekend met bands als Necromantia. Voorts heb ik zelf nog niemand gehoord die er niet enthousiast van werd. Al zullen deze mensen er ongetwijfeld zijn.

Hoe zou je jullie sound omschrijven aan buitenstaanders die geen idee hebben over black metal en alle verschillende sub-stromingen?
Theatraal (vergeet niet dat theater in de oudheid hecht verbonden was met de mysteriën),  occult, mystiek en ritualistisch, geladen met een onheilspellende en bij vlagen agressieve ondertoon.

Voor niet-ingewijden zal het klinken als een nachtmerrie, een chaotische kakofonie die hen hopelijk een bijzonder unheimisch gevoel zal bezorgen. Lage frequenties voeren de boventoon. De hoofdrol is weggelegd voor de basgitaren terwijl de elektrische gitaar (de gedoodverfde hoofdrolspeler) slechts een bijrol vervult. De percussie varieert van barbaars tot opzwepend en ritualistisch. Keyboardpartijen verhogen de sfeer maar overheersen niet. Door dit alles heen krioelt een bezeten gekrakeel van demonische grafstemmen en zwartmagische bezweringen.

Deze eerste full-length heeft maar liefst tien jaar op zich laten wachten. Jullie brachten eerst enkele demo’s uit en verdwenen ook een tijdje van het toneel, waarover later meer. Hoe lang werd daadwerkelijk aan het schrijfproces van deze plaat gewerkt? En zijn jullie 100% tevreden over de uitkomst of zijn er bepaalde zaken die jullie ondertussen al gewijzigd zouden willen zien?
De plaat is perfect zoals het is, inclusief alle imperfecties. Tegenwoordig kun je met computersoftware overal aan blijven schaven. Wanneer je in dat konijnenhol duikt, is het einde zoek.

Er zijn verschillende manieren om te kijken naar de duur van het schrijfproces. Vanuit een exoterisch perspectief kan ik gaan vertellen hoeveel avonden we bij elkaar hebben gezeten met onze instrumenten, maar goed, hoe interessant is dat om te weten…?

Waar begint zo’n proces werkelijk? Muziek die wij tijdens onze adolescente jaren hebben verslonden en die zich bijna in ons DNA heeft gegrift, heeft onmiskenbaar invloed op de muziek die wij nu op onze beurt de wereld inzenden. Zaden van de riffs die wij nu spelen werden toen reeds gezaaid. De etherische blauwdruk ervan bestond echter allang, en heeft  in potentie altijd al bestaan in het kwantumveld.

Vanuit een esoterisch perspectief kunnen we het ook hebben over de diepere aard van het begrip tijd en het feit dat wij, als bandleden, zelf instrumenten zijn die bespeeld worden door ongeziene krachten uit hogere dimensies die zich continu kruisen met onze zintuigelijke driedimensionale wereld (ook al is de gemiddelde mens zich daar niet tot nauwelijks van bewust). Voor deze krachten bestaat tijd niet. Niet zoals wij die kennen in ieder geval; de lineaire tijd. Want tijd is in werkelijkheid cyclisch.

(Dit is inderdaad een vraag die filosofen, wetenschappers, religies en mystici al eeuwen bezighoudt. Het antwoord hangt af van welk perspectief je bekijkt. Vanuit religieus-mythologisch perspectief wordt tijd in Oosterse tradities (hindoeïsme, boeddhisme) vaak als cyclisch gezien: alles verloopt in herhalende tijdperken of yuga’s. Het leven zelf (samsara) is een cyclus van geboorte, dood en wedergeboorte. Westerse tradities (christendom, islam, jodendom) zien tijd eerder lineair: schepping → geschiedenis → einde (apocalyps, wederkomst). De mens beweegt van begin naar eindpunt. Vele occulte of hermetische stromingen combineren beide ideeën: tijd is cyclisch op kosmisch niveau (grote tijdperken of aeons), maar lineair binnen individuele menselijke ervaringen. Ook binnen wetenschappelijk en filosofische context, bestaan er tegengestelde ideeën en theorieën wat betreft lineaire of cyclisch; ADDERGEBROED)

Door hoeveel spiraalvormige gangen van het grote kosmische labyrint hebben wij reeds gedwaald; in droomwerelden waar klanken levende realiteiten zijn die zich uitdrukken in onze astrale lichamen; zich met ons verbinden en beelden vormen in onze imaginatie. De vruchten van dit gehele proces vindt je terug in deze composities.

Daar waar sommige bands meteen voor een full-length gaan, koos Necromantic Worship voor een old-school aanpak waarbij eerst enkele demo’s uitgebracht werden. Waren deze kleinere releases een soort van oefening om te zien wat er allemaal mogelijk zou kunnen zijn binnen het Necromantic Worship universum?
Nou, zo bewust en strategisch gaan we niet te werk. Necromantic Worship is in eerste instantie ontstaan uit een impuls om muziek te maken in de stijl van de grootmeesters van de Griekse scene. Puur omdat wij een bijzondere connectie voelden met deze specifieke stijl van black metal. We hadden niet de intentie om een band te beginnen en we waren er dus al helemaal niet mee bezig om een demo uit te brengen, laat staan een album. We werden puur gedreven door onze passie voor deze muziek.

Het begon dan ook als pure improvisatie. We voelden dat dit de juiste aanpak was voor de muziek die we wilde maken. We konden ons absoluut niet voorstellen dat nummers als “De magia veterum” van Necromantia op traditionele wijze gecomponeerd waren. Zulke magie laat zich niet rationeel vangen in notenbalken.

Toch ben ik er zeker een voorstander van dat bands eerst aan hun kunst schaven en demo’s uitbrengen voordat ze een album uitbrengen. We leven in een tijd waarin iedere scheet op vinyl wordt uitgebracht. De scene wordt totaal overspoeld door middelmatige troep. De gemiddelde muziekliefhebber ziet door de bomen het bos niet meer.

Ik heb zelf altijd een zwak gehad voor tapes. Het is voor mij een nostalgisch medium. Yosuke van Nuclear War Now! Productions vond de opnames te gek, maar was in eerste instantie niet zo kapot van de drumcomputer. Hij vroeg of we de nummers niet opnieuw wilden opnemen met echte drums. Dat zagen wij dan weer niet zitten. Heropnames blijven altijd listig. We geloven enorm in de magie van een bepaald moment. Zodoende werd er besloten om het materiaal als demo uit te brengen. Zelfs tot op de dag van vandaag leven we gewoon in het moment en plannen niet te ver vooruit. De magie moet zich aandienen. Dit kun je niet forceren. 

Na de release van jullie tweede demo “The calling…” ging in 2016 de stekker eruit om pas in 2023 een doorstart te maken. Wat was de reden om het destijds voor bekeken te houden en wat wakkerde het vuur terug aan?
In 2016 was ik op een punt beland waarop bepaalde cycli ten einde kwamen in mijn leven. Het was tijd om mezelf opnieuw uit te vinden. Een soort dood van het ego, om los te komen van allerlei identificaties en een nieuwe bewustzijnssprong te kunnen maken. Necromantic Worship was een van de offers die gebracht moesten worden. Deze beslissing heb ik uiteraard uitvoerig besproken met Xarangorth die mijn keuze respecteerde en zelf niet de ambitie had om de band alleen voort te zetten.

Sinds die tijd is er een hoop gebeurd. Ik ben niet meer dezelfde als toen. De cirkel is weer rond. Het mysterie van de Ouroboros is echter dat de cirkel nooit sluit op hetzelfde punt als waar deze begonnen is. Zodoende vormt zich steeds een nieuwe cyclus, keer op keer opnieuw, …

Als voorproefje voor het album verscheen eind vorig jaar een advanced promotape. De nummers “The Tempering of Erevos” en “Into the Haunted Crypt” belandden op de langspeler, maar dat geldt niet voor “Walpurgisnacht” en “Cthulhu Fhtagn” die een meer obscuur leven zullen leiden op de de promotape. Vanwaar deze keuze?
Hier is eerlijk gezegd een vrij pragmatische reden voor. De productiekosten van cassettes zijn door de jaren heen flink gestegen. Vroeger kon je een promotape nog wel aanbieden voor vijf gulden (ik weet het, dat is lang geleden…). Nu gaat onze promotape bij labels en distro’s over de toonbank voor gemiddeld twaalf euro. Dit bedrag neertellen voor een promotape met twee nummers vonden wij echt niet kunnen. We wilde echter ook niet nog meer nummers van het album blootgeven. Aangezien we nog wat ideeën op de plank hadden liggen, besloten we nog twee nummers te maken en deze toe te voegen als bonustracks. “Walpurgisnacht” zal later mogelijk nog eens opnieuw worden uitgebracht in een andere uitvoering, een langere, metalversie. Of er later nog iets met “Cthulhu Fhtagn” zal gebeuren, weten we nog niet.

Lovecraft en Griekse mythologie lijken de twee voornaamste inspiratiebronnen te zijn voor jullie teksten. Verstoppen jullie soms ook persoonlijke topics in jullie lyrics of is daar geen plaats voor binnen Necromantic Worship?
Neen, onze teksten beperken zich inderdaad tot het Lovecraft-universum en aanverwante mythologieën en esoterie.

Het slotnummer van jullie nieuwe album luistert naar de naam “Rub’ al-Khali”, een immense, extreme woestijn die zowel geografisch als symbolisch staat voor leegte, mysterie en het onbekende. In religie, mythologie en popcultuur heeft het de status van een grensgebied tussen de wereld van mensen en het onkenbare. Deze woestijn duikt niet alleen op in de H.P. Lovecraft mythos maar ligt in werkelijkheid op het Arabisch Schiereiland en strekt zich ook uit tot Oman, Jemen en de Verenigde Arabische Emiraten. Hebben jullie dit gebied al in levende lijve bezocht?
Neen, ik gedij ook niet echt in extreme hitte, dus de kans dat ik deze plek ooit zal bezoeken is nihil. Al blijft de woestijn op zich natuurlijk wel een fascinerende en vervreemdende plek met een zekere allure als het gaat om bovenzinnelijke ervaringen. Denk maar aan Aleister Crowley die samen met een compagnon de woestijn van Algerije introk om Choronzon op te roepen.

(Aleister Crowley trok in 1909 samen met zijn leerling en magische partner Victor Neuburg de woestijn van Algerije in om een bijzonder esoterisch ritueel uit te voeren: het zogenaamde “Enochian Aethyrs” of “Aethyr Vision” project. Crowley wilde de 30 “Aethyrs” of “Aethers” verkennen — spirituele sferen of dimensies die afkomstig zijn uit het Enochian magiesysteem van John Dee en Edward Kelley (16e-eeuwse Engelse occulte geleerden). Volgens deze leer staan deze Aethyrs voor lagen van bewustzijn en metafysische realiteit die men kan doorkruisen via trance, ritueel en visioenen. In de woestijn, ver van de bewoonde wereld en afleiding, zocht Crowley naar een puur spirituele ervaring waarin hij zichzelf volledig kon overgeven aan deze magische reizen. De reis resulteerde in “The Vision and the Voice”, één van Crowley’s belangrijkste werken, waarin hij zijn visioenen, dialogen met spirituele entiteiten en inzichten over Thelema en zijn eigen spirituele roeping beschreef; ADDERGEBROED)

Zijn er bepaalde mythische plaatsen die jullie reeds bezocht hebben en een blijvende indruk hebben nagelaten? Welke crypte zien we bijvoorbeeld terug op de cover van “The calling…”? En op welke begraafplaats werd de coverfoto voor de full-length getrokken?
Naar die foto op de hoes van “The Calling…” hebben inmiddels al veel mensen gevraagd. Het is ook echt een waanzinnig goed gelukte cover die enorm tot de verbeelding spreekt.  En net daar ligt zijn grootste kracht, in de verbeelding van de luisteraar.  Dat mysterie willen we intact houden. Details prijsgeven zou hier alleen maar afbreuk aan doen.

Wat betreft mythische plaatsen, Chandraphutra is al vaker afgereisd naar India waar hij zich onderdompelt in de mystieke ceremonies van het Hindoeïsme. Men heeft daar een hele andere verstandhouding met de dood. Voor hem lijkt het ook alsof de afscheiding tussen de dimensies daar minder sterk is dan hier.

Zelf ben ik jaren terug in Engeland geweest. Ik heb daar de nodige tijd doorgebracht in National Park Dartmoor, een plek waar nog veel oude ceremoniële plekken te vinden zijn. Zeker de nachten die ik mediterend op de Moor heb doorgebracht waren erg bijzonder.

Iets anders dat me te binnen schiet is een bezoek dat ik ooit bracht aan de Wewelsburg in Duitsland. Dit kasteel werd in WOII gebruikt door de SS. Himmler had grootse plannen en droomde ervan om op deze plek het nieuwe Camelot te stichten. Iedereen die er weleens iets over heeft gelezen weet dat het occulte een belangrijke rol speelde binnen bepaalde kringen van de Nazi-beweging. Tijdens mijn bezoek aan de Wewelsburg heb ik wat tijd doorgebracht bij de crypte van de noordelijke toren. Deze ruimte had duidelijk een ceremoniële functie. Het is nooit echt duidelijk geworden wat zich daar precies heeft afgespeeld, maar de energie die daar hing was nog altijd behoorlijk intens.

Necromantie (van het Grieks nekros = dode + manteia = waarzegging) is een vorm van magie of spirituele praktijk waarbij men probeert te communiceren met de doden, vaak om kennis of voorspellingen te verkrijgen, geheimen te onthullen, of zelfs controle over de doden te verkrijgen. Hebben jullie ervaring met deze praktijk?
Tijdens bepaalde rituelen zijn de doden zeker welkom. Samhain is hier uiteraard het bekendste voorbeeld van, maar dit is wat anders dan necromantie. Voor zover ik weet heeft geen van ons zich daar ooit echt mee bezig gehouden.

Visueel zijn jullie erg herkenbaar door het gebruik van de kleuren zwart en paars. Zwart is natuurlijk de meest voorkomende ‘kleur’ binnen blackmetalesthetiek, maar paars is minder voor de hand liggend, alhoewel? Paars is een complexe, gelaagde kleur die zowel wereldlijke macht als innerlijke diepgang symboliseert, een brug tussen materie en geest. In de oudheid was paarse verf extreem zeldzaam en duur, omdat het werd gewonnen uit duizenden zeeslakken (zoals purper van Tyrus). Daardoor werd paars geassocieerd met koningen en keizers, priesters en hoogwaardigheidsbekleders, luxe en exclusiviteit. In het Romeinse Rijk was het gewone mensen zelfs verboden om paars te dragen. Paars bevindt zich op de grens tussen warm (rood) en koel (blauw), en roept daardoor mystieke balans op. In spirituele tradities symboliseert het Verlichting, wijsheid, meditatie en het derde oog (vooral het indigo of paarse chakra in yoga), magie of het occulte. In delen van Brazilië, Thailand en West-Europa is paars een kleur van rouw, dood of boetedoening. In de 20e eeuw werd paars populair in de hippiecultuur en psychedelische kunst vanwege zijn vibrerende, andere-wereldse uitstraling. Wat was jullie voornaamste beweegreden voor de zwart/paarse combo?
Ik denk dat je zelf al veel van het antwoord geeft. Paars is inderdaad een kleur met een zekere esoterische lading. Daardoor is het een kleur die perfect aansluit bij de sfeer die we willen neerzetten. 

Jullie aliassen Ghûllzaraën, Xarangorth en Chandraphutra lijken artistieke pseudoniemen te zijn aangezien ze op het eerste zicht niet bekend lijken binnen traditionele mythologieën of folklore. Kan je een tipje van de sluier oplichten?
Wat betreft Ghûllzaraën en Xarangorth klopt dit ook. Alleen Chandraphutra is herleidbaar. Dit is  namelijk een alias van Randolph Carter, de protagonist uit het verhaal “Through the gates of the silver key” van H.P. Lovecraft. In dit verhaal raakt het bewustzijn van Carter gevangen in een van diens incarnaties, en wel het lichaam van een vreemdsoortig, buitenaards ras. Terug op aarde probeert hij zijn buitenaardse uiterlijk te verhullen door zich te vermommen als de Hindoe Swami Chandraputra. Dit pseudoniem is perfect gezien zijn fascinatie voor zowel het werk van Lovecraft als het hindoeïsme.

Na een tijd met sessiemuzikanten te hebben gewerkt trad Chandraphutra ondertussen als vast bandlid toe. Delen jullie het creatieve luik?
Jazeker. Met zijn eigen project Dead Dogs Howl maakte hij ook al muziek in de stijl van Necromantia’s promo uit 1990. Het album “Black circle transcendency” was onze eerste kennismaking met Dead Dogs Howl en verscheen onlangs nog op vinyl via De Pankraker Records. Ondanks het feit dat de muziek echt heel primitief is en aan alle kanten rammelt, waren Xarangorth en ikzelf het er over eens dat het qua sfeer de spijker op de kop sloeg. Nummers als “Into the haunted crypt” en “Nightmare visions of the nameless city” waren absoluut niet hetzelfde geweest zonder de unieke inbreng van Chandraphutra. 

Jullie werden op de promotape en het volwaardige debuut bijgestaan door S.Iblis die de nodige solo’s inspeelde. Ook Pz. Kpfw was als drummer te horen op de promotape. Hoe kruiste jullie pad met onze landgenoten?
Pz. Kpfw werd ons aangeraden door Wolfram (New Era productions labelbaas; ADDERGEBROED). Daemonomancer is een fantastische drummer en zijn bijdrage aan “The calling…” is subliem, maar heel handig is het niet om een drummer te hebben die in Canada woont. Pz. Kpfw was meteen enthousiast en 100% bereid om voor ons te drummen. Via hem kwamen we dan weer in contact met S.Iblis waarmee hij samen in Possession speelt.

Op onze debuutdemo heeft Xarangorth de gitaarsolo’s gespeeld. Niet onverdienstelijk, maar toch wilden we het niveau bij de tweede demo wat opschroeven. Hier vonden we in Zagan  (o.a. bekend van Countess) de juiste man die werkelijk fantastische solo’s heeft bijgedragen. Aangezien het contact met Zagan door de jaren dermate verwaterd was, moesten we op zoek naar een nieuwe geschikte kandidaat. Aangezien Pz. Kpfw een gigantisch netwerk heeft, trokken we hem aan de mouw met de vraag of hij niet iemand kend. Hier hoefde hij niet lang over na te denken en bracht ons in contact met S.Iblis die zeer bereidwillig was om een steentje bij te dragen aan ons nieuwe materiaal – wat hij werkelijk uitmuntend heeft gedaan.

Necromantic Worship heeft bij mijn weten nooit live gespeeld. Zijn jullie van mening dat black metal niet op een podium thuis hoort of heeft het met andere zaken te maken dat jullie niet op het podium kruipen?
Hoewel ik in mijn tienerjaren menig blackmetalconcert bezocht heb, en daar zeker goede herinneringen aan heb, blijf ik toch van mening dat black metal solitaire muziek is. Heavy metal en thrash metal lenen zich er uitstekend voor om een pot bier open te trekken en met je kameraden luidkeels mee te schreeuwen en het beest uit te hangen. Muziek als de onze, leent zich hier niet voor, ondanks dat er zeker stukken bij zitten die uitnodigen om eens flink te headbangen.

We steken er veel werk in om de juiste sfeer neer te zetten. Zoals ik eerder al zei is het zeer theatrale muziek. Het is erg lastig om live de juiste sfeer neer te zetten. Live spelen is bovendien ook onze ambitie niet. Ik zie weleens clipjes voorbij komen van blackmetalbands die op een zonnige middag staan te spelen op een openluchtfestival, met corpse paint op en kaarsen op het podium. Ik snap persoonlijk niet wat deze bands bezielt. Het slaat de plank volledig mis.

Zelf heb ik de Griekse scene veel te lang links laten liggen en lag de focus jarenlang op wat er allemaal in het hoge noorden gebeurde. Het is pas door de Rotting Christ- en later ook Necromantia- biografieën te lezen, dat er plots een nieuwe, magische wereld voor me open ging. Hoe zat dat bij jou? Begon jouw blackmetalontdekkingstocht bij de Griekse bands of deed je eveneens een omweg via Scandinavië?
De allereerste blackmetalplaat die ik hoorde was “Verwüstung/Invoke the dark age” van Abigor. Mijn reis begon dus in Oostenrijk, ergens tussen Scandinavië en Griekenland in (lacht).

Uiteraard passeerden eerst de overbekende Scandinavische bands de revue: Mayhem, Burzum, Darkthrone, Marduk, Immortal etc. Daarna kwam ik in aanraking met een aantal Poolse bands. Deze scene maakte een grote indruk op me! In de muziek van deze bands schuilde een veel diepere duisternis dan in vele van hun Scandinavische tegenhangers.

Op een dag viel mijn oog op een paginagrote advertentie van het Griekse label Unisound Records. Met een voucher en $2,- kon je de promotape “Into the catacthonium” bij hen bestellen. In die tijd had je nog geen YouTube of Spotify dus het enige waar je op kon afgaan waren de bandnamen, logo’s en de hoezen van de albums die op deze advertentie prijkten. Deze zagen er erg veelbelovend uit! Een paar weken later viel er een pakket in de bus met de promotape en een dik pakket gekopieerde vellen met de biografieën van de betrokken bands.

Via deze tape kwam ik in aanraking met bands als Rotting Christ, Thou Art Lord, Mortuary Drape, Necromass, Equimanthorn en Order from Chaos. Uren en uren bracht ik door met het luisteren naar deze tape en het bestuderen van die biografieën.

Er was één band wiens biografie mij in het bijzonder aansprak: Necromantia. Het geweldige bandlogo, de cover art van hun split met Varathron en  de omschrijving van hun ritualistische stijl van muziek ademde een occulte, mystieke sfeer. Helaas stond er van deze band geen nummer op die promotape. Dit maakte de aantrekkingskracht echter alleen maar groter! Ik was ervan overtuigd dat deze band heel bijzonder moest zijn. En dat bleek ook zo te zijn. Deze split behoort nog altijd tot een van mijn favoriete platen.

De bandnaam lijkt een duidelijke knipoog naar Necromantia te zijn, een band die jullie ook reeds coverden. Toen The Magus akkoord ging om de tekst aan te leveren voor het openingsnummer “The Tempering of Erevos” was dat waarschijnlijk een natte droom die uitkwam, niet? Hoe is je verstandhouding met deze Griekse peetvader van de Helleense sound?
Dit is tot stand gekomen door Chandraphutra. Hij had contact met The Magus en Jim Mutilator. Beiden hadden reeds teksten aangedragen voor zijn eigen project Dead Dogs Howl. De tekst “The tempering of Erevos” had hij echter nog niet gebruikt. Aangezien het voortbestaan van Dead Dogs Howl op dat moment onzeker was, besloten we de tekst voor Necromantic Worship te gebruiken. Voor Magus was dit geen enkel punt. Zelf heb ik hierover slechts kort en pragmatisch contact met hem gehad. Op het aanbod om hem een exemplaar van de promotape te sturen kwam geen antwoord. Het zij zo.

De laatste jaren brengen tal van bands – ook buiten Griekenland – een ode aan de oude Helleense sound. Het gevaar ligt dan op de loer om als een retroband bestempeld te worden. Hoe zie jij dat?
Daar zijn we eerlijk gezegd niet mee bezig. Hoe mensen ons bestempelen, hebben wij niet in de hand.

Met New Era Productions en Nuclear War Now! Productions zitten jullie zowel in Europa als in de Verenigde Staten bij twee gerespecteerde labels. Vooral de aanpak van New Era kom je dezer dagen nog zelden tegen: quasi geen promo, geen pre-orders, communicatie via old-school flyers, … Ook speciale releases zoals een promotape of de private release met Erscheinung n.a.v. 25 jaar New Era productions zijn mogelijk. Zeker die laatste moet wel speciaal zijn aangezien jij het label destijds gestart bent, niet?
Ik heb New Era inderdaad opgericht. Ik bracht wat demo’s uit en runde een kleine distro met demo’s van o.a. Katharsis, Azaxul en de eerste Botulistum demo.  New Era heeft inderdaad nog steeds diezelfde ouderwetse instelling. Ik mag dat wel! Het is niet gemakkelijk om een succesvol label te runnen – zeker vandaag de dag niet. Er zijn tal van labels geweest die weliswaar het hart op de juiste plek hadden zitten, maar die gewoon niet uit het juiste hout waren gesneden om een business te runnen. De term underground staat voor vele gelijk aan anti-commercieel. Toen ik vijftien jaar was en nog bij m’n ouders thuis woonde, schreeuwde ik dit zelf ook van de daken, maar inmiddels moet ik m’n eigen rekeningen betalen en weet ik wat een euro waard is. Niet dat commercie de leidraad moet zijn, absoluut niet! Maar je moet wel zorgen dat de schoorsteen kan blijven roken. New Era krijgt dit voor elkaar zonder compromissen te sluiten en dat is een kunst op zich! Het is een eer om samen te werken met zowel New Era als NWN! Wolfram en Yosuke zijn beiden oudgedienden die hun sporen hebben verdiend.

Je gaf zelf aan een speelduur van 38 minuten ideaal te vinden. Het lijkt aan de korte kant te zijn, maar het voelt zo niet aan. Het laat je niet onbevredigd achter en toch hongerend naar meer. Denk je dat een opvolger lang op zich zal laten wachten of stroomt de inspiratie rijkelijk en wordt ondertussen reeds aan nieuwe muziek geschreven?
We zijn met wat dingen bezig ja. Waar dit allemaal toe zal leiden…de toekomst zal het leren.

Nog een laatste boodschap voor onze lezers?
Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn!