Jaarlijst Jules

2025 was wederom een erg turbulent jaar, zowel op persoonlijk vlak als betreffende wat we op globaal niveau hebben zien voorbijkomen. Met Addergebroed het grootste deel van het jaar wat gas moeten terugnemen omdat het organiseren van optredens steeds meer een meer aandacht begon op te eisen – maar wat ben ik dankbaar voor de verre van onaangename samenwerking die nu alweer zijn vijfde levensjaar ingaat. Daarnaast ook eindeloze dankbaarheid voor de vele mooie shows die ik dit jaar, soms alleen maar meestal samen met enkele van de (mijns inziens) belangrijkste sleutelfiguren uit deze vermaledijde onderwereld heb mogen opzetten; Peter Daems als mijn vaste partner in crime in alles wat Only Death is Real betreft, Peter Cousaert met wie ik een fenomenale show in Vooruit (heden ten dage 404 geheten) mocht samenstellen met Fluisteraars, Alkerdeel en Iskandr – om dan in de zomer ook nog eens de handen in elkaar te slaan voor De Pankraker Fest II… Wat een testament aan de underground wist dat wel niet te worden. Dennis Tyfus en De Nor, alwaar Peter D en ik enkele beenharde punkshows mochten realiseren, geflankeerd door misschien wel mijn mooiste herinnering van het jaar – Invunche’s Atavismo album release show voor zo’n kleine 300 aanwezigen in het schemerlicht van de bossen rondom het Middelheimmuseum – laten we al het bovenstaande vooralsnog in 2026 proberen recreëren. Eeuwige dank voor alle betrokkenen alvast!

Daarnaast ook even lofzang voor het best geheim gehouden pand van heel België, Antwerp Music City, waar we ook weer samen enkele fantastische zaken hebben mogen realiseren: Mourir (FR), Bradung (NL), Public Acid (US), Bad Breeding (UK), Otras (SK) & Morghuul (CZ), Pyrex (US), Abhorration (NOR), Hellshock (US), Trollcave (ES) & Prehistoric War Cult (GER), Patrol (ES) & Steroïd (AUS), Cancer Void (CZ),… en tenslotte Conifère (CAN) & Final Dose (UK) in de immer charmante Blikfabriek – een kleine greep uit een repertoire waar ik alleen maar met een weke glimlach en veel dankbaarheid op kan terugblikken. 

Tijdens het komende jaar toch maar weer even dat evenwicht tussen promoten en schrijven terugvinden – want in Q4 van ‘25 schreef ik bijna evenveel recensies als in de rest van het jaar, en het voelt toch ook best goed om weer vaker in die pen te kruipen. Niettegenstaande prijken er ook op organisatorisch vlak weer heel wat behoorlijk ambitieuze plannen aan de horizon – wil je op de hoogte blijven, dan zou ik willen aandringen om de gebruikelijke kanalen in het oog te houden: we vellen geen oordeel of je nu Instagram verkiest boven Facebook of omgekeerd, maar we hopen toch stilaan een andere en betere manier te vinden om jullie te vinden en te informeren – nog ne welgemeende fuck you, Meta…
ONWARDS.

Beste song van 2025

Ik heb hier de ietwat verdorven gewoonte om vals te spelen en een album dat anders zeker in mijn top tien was beland te beschrijven – maar oude gewoonten werpt men niet zomaar af, luidt het spreekwoord, en ik vrees dat we hier in een gelijkaardige situatie verzeild geraken: JW, voor sommigen ook bekend van zijn werk bij Grinning Death’s Head, heeft met zijn laatste Calvary full length “White ruins” één van de beste platen van de afgelopen jaren weten maken, en zeker deze “Noble recluse” wist mij keer op keer weer volledig in te pakken: op amper drieëneenhalve minuut krijg je een auditieve slag in het gezicht geserveerd van meeslepende weemoed, agressieve tremolo en bijster opwindende drums zoals maar weinigen in dit segment van rauwe, aan post-punk gelieerde black metal ooit zal lukken. Verplichte kost voor iedereen die outsider, left-field, weirdo black metal kan smaken. 

Beste langspelers van 2025

  1. Вельд-“Лунное молоко“: Helaas een plaat die tussen de mazen van mijn review-net is weten glippen, maar wat een ongezien vertoon van muzikale savoir-faire en doeltreffend experimentalisme is deze “Moon milk” (vrije vertaling) van Veldt (vrije vertaling) eigenlijk wel niet geworden? Er is geen enkele plaat die me dit jaar zo heeft weten grijpen en waar ik als een waarachtige heroinejunk naar bleef en zal blijven grijpen. Russische post-punk gemaakt door een doorwinterde blackmetalband, en niet hun enige passage in deze lijst. Werkelijk vakmanschap van de bovenste plank.
  2. Garmsblod – “The roars of winter…“: Megalomane, ijskoude, immer atmosferische en schandalig verslavende eerste full-length wapenfeit van deze twee toch ietwat enigmatische US duizendpoten onder de banier van het Belgische Medieval Prophecy Records; er is geen betere contemporaine soundtrack voorhanden om deze kille, bijtende winterdagen mee door te komen. Deze plaat simpelweg als 2nd wave blackmetaladoratie wegzetten zou een grove onderschatting zijn.
  3. Wulkanaz – “Luftuz“: De Zweed Wagner Ödegård… Wie is hij, wat drijft hem? Het moet in ieder geval gezegd, hij blijft één van de meest onvatbare personages uit dit weelderige muzikale landschap van ons, en of hij nu ten tonele verschijnt onder WÖ, Tomhet, Wulkanaz, of één van zijn vele andere alter ego’s – één ding lijkt steeds zeker te zijn, de kwaliteit is elke keer weer torenhoog. Deze “Luftuz” is uiteraard niet anders, het soort balls-to-the-wall energetische, rauwe waanzin dat enkel deze woudlopende kluizenaar zou kunnen presteren. 
  4. Volahn – “Popul vuh“: Derde full-length op bijna 20 jaar tijd voor deze Crepúsculo Negro-gelieerde, Maya-cultuur bezingende virtuoos EMR, afkomstig uit of op z’n minst heden ten dage gebaseerd in het immer zonnige California. Er zijn een reeks liveshows aangekondigd voor het eerste kwartaal van 2026, onder andere bij onze goeie vrienden van ATLC in Brussel, en je kan maar beter maken dat je erbij bent; de rauwe, dissonante en uitermate occulte klanken, langs alle kanten batterijzuur-etterend in al hun agressieve glorie, smeken om op gepast beenharde manier tot leven gebracht te worden op een podium. 
  5. Ara – “Mutterseelenallein und aus eigener kraft“: Ara, deel van de ondertussen niet meer uit het hedendaagse landschap weg te denken Oostenrijkse scene, meerbepaald afkomstig uit hoofstad Wenen, heeft al enkele uitstekende wapenfeiten onder z’n riem – om niet te zeggen dat we hier bij Addergebroed alles wat de band tot nu toe heeft gepresteerd hoog in het vaandel dragen. Deze langspeler toont wederom een heel andere kant van een band met ontiegelijk veel potentieel, waar angstvallige post-punk af en toe ook plaats moet maken voor doom en folk, in zijn geheel omarmd door een warm dekentje van ijskoude, minutieus uitgevoerde black metal van erg hoog niveau. Niet te missen. 
  6. Puritan Bone – “Ecstasy on the frontier of blood“: Waanzinnige sjamanistische duivelsaanbidderij geschoold op repetitieve, hypnotiserende klanken, verslavende dynamieken en ijzersterke, memorabele melodieën. Leden van Rattenburcht, Lubbert Das, Turia en meer van dat Hollands goud hebben hier de handen in elkaar geslagen om een weerzinwekkende ode aan bloedmagie en heidense rituelen neer te poten die nog lang zal weergalmen in de hallen waar wimps & posers beslist geen plaats hebben.
  7. Niaisny – “U ciomnych palotniscach nocy“: Van Nederland springen we meteen in de diepe koude krochten van het uitgesponnen winterlandschap in Belarus ofte Wit-Rusland. Niaisny, verbonden aan Pamorak die vorig jaar met hun demo hoog in mijn lijst wisten te verschijnen, komt hier met zijn eerste langspeler aandraven, en wat voor één. Razende maar evengoed folklorische bitternij, melodisch en agressief, voldongen van emotieve intentie, uitstekend tot leven gebrachte ideeën op een plaat die hier nog heel vaak de revue zal passeren. 
  8. Vollmondprozession – “Lazarus“: Zwitserse weirdo-black metal vol met eigenzinnige, licht theatrale genialiteit, koppig non-conformisme en een voorkeur voor rauwe, stompende, demonische geluiden en voorzien van werkelijk onaardse vocalen die de hele plaat door lijken te muteren en te (d-)evolueren. Ván Records kan zichzelf gelukkig prijzen dit griezelduo vanaf de meet te hebben opgepikt, en “Lazarus” is dan ook meteen een eerbetoon aan een muzikale stroming die zichzelf, eindeloos halsstarrig, alleen maar kan blijven heruitvinden.  
  9. Effroi – “Eerie passage“: De eerste verschijning van Belgische bodem in deze lijst, en meteen een absolute ronker: Effroi, afkomstig uit het voornoemde MPR-collectief, heeft met deze “Eerie passage” een indrukwekkend memorabele, traditionele en oerdegelijke black metal plaat gemaakt waar ik verrassend vaak naar bleef teruggrijpen. Denk het mismaakte kind van de eerste Gorgoroth- en Enthroned-platen.
  10. Collier d’Ombre – “Autumnal fortress“: RF, De man van een waarachtig leger aan sterke projecten zoals Kveldstimer, Garmsblod, Ichor’s Glaive, in deze constellatie bijgestaan door twee trouwe trawanten, en wederom ondersteund door het magnifieke MPR, geeft hier op meer dan een uur een bloemlezing van bandeloos gewelddadige, haatdragende en traditionele black metal die niet alleen voortdurend blijft boeien maar ook steeds meer en meer lagen en verstopt vakmanschap etaleert. Cd’O kon in mijn ogen al heel weinig verkeerd doen, op deze langspeler toont de band zich nogmaals van zijn sterkste kant en vestigt zich naadloos tussen de groten uit het USBM-veld. 

Eervolle vermeldingen: C.A.M.O – “Combative anthems motivate outcry“, Forbidden Temple – “In the rotting grave“, Mephitic Corpse – “Sickness attracts sickness“, Blutschwur – “Reclaim the fire“, Крюкокрест – “Жестокость и власть“, Autumn Strife – “Prosperity“, Kūka’ilimoku – “Creation chant“, The Felling Of An Ancient Oak -“S/T“, Peace Vaults – “Prisoners of time“ en Kêres – “Skryer of the lighthouse“

Beste EP’s, splits en demo’s van 2025

  1. Yahwist – “Сорные цветы“: Zoals gewoonlijk wanneer we het over een project uit het Horrible Room-kamp hebben heeft zo goed als niemand een idee wie de bandleden zijn – en dat houden we ook graag zo. Deze Yahwist kwam alweer tevoorschijn naar het einde toe van de vorige winter, en wist mij vanaf de eerste luisterbeurt volledig in te pakken: idiote lo-fi stomp, blaffende maar alsnog erg gevarieerde vocalen (en wat gebeurt daar tijdens die derde track? geniaal), woeste en oppeppende riffs, makkelijk één van de beste demo’s van het afgelopen jaar en misschien wel mijn favoriete release van heel 2025.  
  2. Леший / Звёздный храм / Крошка Нетопырь и Малыш Мёртывая Голова / Вельд – “split“: Nog meer Russische haat zegt u? Als deze vier kleppers spreken, dan is het zwijgen en luisteren geblazen. Elks outfits die zichzelf al meermaals hebben bewezen op tal van sterke tot megalomaan goeie platen, en samen een vierluik van bittere, rauwe, onversneden pracht en praal. Вельд’s langspeler stond een paar alinea’s geleden nog bovenaan mijn top tien, en hier verschijnen ze alweer met een monsterlijk salvo auditieve bommen en granaten – maar elke splitgenoot presenteert hier moeiteloos ontegensprekelijke kwaliteit en de tape bombardeert zichzelf dan ook zonder verpinken op een tweede plaats. 
  3. Hanging Tree – “S/T Demo“: Op naar het Verenigd Koningkrijk voor deze blaffende en bijtende demo van een stel onbekenden met een corrosieve, galopperende en immer-urgente sound die je, zoals de ietwat vage cover van deze tape doet vermoeden, vanaf de meet naar de strot grijpt en op geen enkel van de 24 daarop volgende minuten loslaat. Een goeie dosis (neo-)folklore lijkt tussen de mazen van het net door te slippen, maar is op geen enkel moment echt tastbaar. Het geheel mag doen denken aan het betere werk van pakweg Raspberry Bulbs of ander AKSE-gevaar, maar wat zit het eigenzinnige eindproduct op deze self-titled demo toch goed, man. 
  4. Opresija – “Vatre opresije“: Wééral naar het HR-kamp voor deze Opresija demo, maar het is de laatste keer in deze lijst – beloofd. Deze band uit Kroatië is met “Vatre opresije” aan z’n derde release toe, die ook deze keer weer een barmhartig revolutionair kantje lijkt te hebben, muziek waarbij de gebalde vuist al eens de lucht in durft te gaan tijdens het luisteren, muziek waarvan de hooivorken en fakkels al eens van stal durven komen, muziek om banken en overheidsgebouwen van in brand te willen steken. Ijzersterke en ook weer ontiegelijk eigenzinnige sound – verslavend, verbrijzelend agressief, recht voor de raap en absolute spek voor mijn bek.  
  5. Dune Mear – “Rehearsal 2025“: Om toch wat te variëren in sound is hier dan weer die traditionele 90s worship in de vorm van Dune Mear’s “Rehearsal 2025” demo, waarbij de band oude Darkthrone, ijzige melodieën en botte punk versmelt tot een oerprimitief schouwspel van riffs en rock & roll zoals dat altijd bedoeld was om gespeeld te worden. Achter deze US one-man band staat Absyst, een individu waar we verder ook weer zo goed als niets weten, maar die eerder in 2022 met “Crucifix wound”, een full-length op zowel Grime stone als Vermignosis, kwam en dus, mogelijks, misschien toch op één of andere manier wat aan Wergild of Iron Firmament gelinkt kan worden. 
  6. Forbidden Temple – “Draculhearsals“: Hoe kon het ook anders. Langspeler “In the rotting grave” moest dit jaar helaas plaats maken voor het andere bovengenoemde geweld, maar deze irritant goeie rehearsal demo van die enkele legendarische blackmetalhelden die ons land rijk is, wist zijn weg naar mijn tape deck in de voorbije maanden opnieuw en opnieuw te blijven vinden, en moet dan ook met stip vermeld worden. Velen willen zo onuitstaanbaar duister als FT zijn, maar weinigen zijn ook effectief in staat om zo’n ritualistische godslastering op plaat vast te leggen. Machtige demo.  
  7. Calvin – “Demo“: Nog geen zeven minuten lang, en het toch klaarspelen om met hun (?) demo in deze lijst terecht te komen, wie doet het Calvin na? Misschien nog het meest obscure en onbekende project in heel deze lijst, maar het geluid dat deze band (?) hier weet te produceren is eindeloos fascinerend en, het spijt me, minstens even verslavend. Atonale noise, more = more, maar ook less = more – ik kan aan de intentie achter deze sound evenveel opmaken als aan de werkelijk zichtelijke cover. Het hele ding ruikt naar een mensheid die in zijn geheel klaar is om de pijp aan Maarten te geven, en wie ben ik om dat tegen te spreken? 
  8. Arbor – “Erwache!”: Ook Taurus moest natuurlijk nog even de revue passeren in deze eindejaarslijst – want hoe kon het ook weer anders. De Blood & Crescent-protégée heeft in 2025 vooral met Arbor en Fellwinter fameuze schade toegebracht aan onze oren en de algemene onschuld van de mens, maar deze demo stak daar wat mij betreft met kop en staart bovenuit. Een mooi samenspel van tergend weemoedig naturalisme, koude en feilloos precieze black metal songstructuren die opbouwen en aanhouden zonder weerga, groovende en repetitieve drums… Deze Amerikaan is half mens, half machine. 
  9. Solar Cross – “The herald of lightning and the sun“: Riffs kouder dan de ijstijd, atmosferische passages vol psychedelica en karakter, filosofische mijmeringen en beenharde reactionaire black metal zoals het er weinigen hem nadoen. Live naar verluidt ook verpletterend goed, wie geld te over heeft kan SC deze lente in Brooklyn aan het werk zien. 
  10. Anonymous Skull – “By my hand, with fervour infinite”: Weer zo’n klepper vanuit het Ixiol-kamp; AS’ vorige uitingen konden steeds op mijn diepgewortelde appreciatie rekenen en dat is bij deze helemaal niet anders. Meesterlijke, proggy-aandoende gitaarlijnen gedrapeerd over urgente punkritmes. bijgestaan door een erg krokante productie en een volmondig esoterisch experimentalisme als richtingaanwijzer. Het enige minpunt is dat de tape langer had mogen duren, maar goed, als wensen paarden waren zouden bedelaars erop rijden, of hoe zegt men dat? 

    Eervolle vermeldingen: Кистень – “Цинга и проволока”, Disemboweler – “demo”, Wandering Bird – “Promo MMXXV”, Elemental/Tetrasigil – “Split”, Fellwinter – “Son of blackened darkness”, Ierfeweardian Oþfeallan Snytrucræft – “Hæþendom sida ungewitfæstnes”, Lunar Sorcery – “S/T”, Spell Caster – “The fourth pentacle of Saturn”, Ætgar – “S/T”, Blackline/Eerified Catacomb – “Split”