Met “Unveiled nightsky” zet Winter Eternal zijn snelle en zelfverzekerde opmars binnen de hogere regionen van de melodieuze black metal voort. Het album volgt kort op “Echoes of primordial gnosis” uit 2024 en verruimt het mythologische kader van het project aanzienlijk. Waar de vorige plaat zich richtte op oude goden en aardse legendes, kijkt “Unveiled nightsky” nadrukkelijk naar de kosmos, naar orde, oneindigheid en duisternis. We spraken met Soulreaper, de drijvende kracht achter Winter Eternal, over creatieve vaart, analoge obsessies, mythisch verdriet en waarom sommige melodieën het verdienen om vijftig minuten lang herhaald te worden. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

“Unveiled nightsky” verschijnt zeer kort na “Echoes of primordial gnosis”. Is dit album ontstaan in dezelfde creatieve periode of vormt het een duidelijk nieuw hoofdstuk?
Sommige ideeën voor het nieuwe album zijn ontstaan tijdens de sessies voor “Echoes of primordial gnosis”, maar het ontwikkelde al snel een eigen identiteit. Op het vorige album heb ik veel geëxperimenteerd, wat me hielp te begrijpen wat goed voelt en wat niet. Deze keer voelde alles veel gerichter aan.

Hoe kijk je persoonlijk terug op “Echoes of primordial gnosis” binnen de discografie van Winter Eternal? Zou je het beschouwen als een overgangsalbum dat de weg vrijmaakte voor “Unveiled nightsky”?
Ik ben altijd gefascineerd geweest door oude verhalen, helden en oeroude goden, en “Echoes of primordial gnosis” gaf me de kans om die fascinatie te verkennen. Het legde ook de basis voor het volgende album. Het gaf me het vertrouwen om uit te breiden naar bredere thema’s, kosmische elementen en nieuwe benaderingen van mythologie, zonder de essentie van Winter Eternal te verliezen.

Het nieuwe album kijkt vooruit en naar buiten, eerder dan terug. Op welke manieren breidt “Unveiled nightsky” volgens jou de visie van Winter Eternal uit, in plaats van die te consolideren?
Elk album dat ik componeer weerspiegelt de levensfase waarin ik me bevind. Het weerspiegelt de invloeden, de plaatsen en de situaties die ik ervaar. In die zin wordt elk album een onderdeel van mijn reis en helpt het mee om het volgende vorm te geven. Het is een steile vooruitgang door uitdagingen en ervaringen heen.

Elk nummer op “Echoes of primordial gnosis” was gericht op een god of legendarische held, met inspiratie uit Griekenland, Oeganda, Japan en Schotland. “Unveiled nightsky” zet deze wereldwijde mythologische verkenning voort, maar voegt een sterke kosmische dimensie toe. Wat trok je dit keer aan in planeten, sterren en het idee van een groot kosmisch bestel?
De naam van het album gaat terug naar het allereerste begin van mijn muzikale reis, bij het project dat Winter Eternal voorafging. Die naam droeg altijd al het idee in zich van verder kijken dan de sterfelijke wereld en het verkennen van immense kosmische ruimtes. Door het nieuwe album zo te noemen, breng ik een eerbetoon aan het verleden en aan mijn eerste stappen binnen het genre. Het idee van een groot kosmisch bestel werd daardoor vanzelf een onderdeel van het concept.

Veel van de mythen die je koos – Wendigo, La Llorona, Anansi, Niobe – draaien rond straf, verdriet, bedrog of existentiële angst. Zie je gemeenschappelijke lijnen die deze verhalen over verschillende culturen heen verbinden?
Ja, absoluut. Ik probeer muziek te maken die koud, donker en weemoedig klinkt, en deze mythen weerspiegelen precies dat gevoel. Een idee dat ik had voor La Llorona deed me letterlijk huiveren tijdens het schrijven van de teksten. Ik besloot het verhaal, dat op zichzelf al tragisch is, te vertellen vanuit het perspectief van de kinderen. Dat maakte het nog schrijnender.

Je hebt verschillende shows gepland in Mexico in 2026. Geeft optreden in een land met zo’n diepe en levendige mythologische traditie, gezien je thematische interesse, een extra laag betekenis aan die concerten?
Zeker. Optreden in Mexico is iets heel bijzonders. La Llorona hoort bij Mexico en haar verhaal daar spelen voelt alsof ik de muziek verbind met haar geest.

Je sound balanceert op een flinterdunne lijn tussen melodieuze black metal en blackened death metal, met vergelijkingen met bands als Sacramentum en Necrophobic. Is die balans iets wat je bewust bijstuurt, of ontstaat ze vanzelf?
Die ontstaat volledig vanzelf, waarschijnlijk door de bands waar ik mee ben opgegroeid. Het enige waar ik bewust rekening mee houd, is de songstructuur. Ik focus op de algemene flow van een nummer, niet op afzonderlijke riffs of harmonieën.

Dissection is een duidelijke inspiratiebron, niet in het minst via je alias Soulreaper. Op je Instagram verschijnen ook playthrough-video’s van Dissection-materiaal. Wat betekent die band persoonlijk voor jou, en heb je het boek “Far beyond all light – The life, death and legacy of Jon Nödtveidt” al gelezen?
Er zijn eigenlijk geen woorden om te beschrijven wat Dissection, en Jon als muzikant, voor mij betekenen. Het tweede refrein van “Soulreaper”, dat trager is dan het eerste, is een van de meest perfecte momenten die ooit in dit genre zijn gecreëerd. Geloof het of niet, ik heb dat ene stuk ooit meer dan vijftig minuten lang op repeat beluisterd. Wat het boek betreft: ik heb eerlijk gezegd geen excuus om het nog niet in huis te hebben. Ik zal er in de nabije toekomst zeker een exemplaar van kopen.

Het nieuwe album slaat een brug tussen vurige agressie, beheerste dynamiek, stilte en spiraalvormige melodie. Hoe bewaak je de samenhang binnen zo’n breed emotioneel en sonisch palet?
Alles wordt geschreven met dezelfde sfeer in gedachten. Zolang de melodieën, harmonieën en het algemene gevoel mijn kernvisie dienen, zal een nummer altijd het Winter Eternal-stempel dragen.

“Echoes of primordial gnosis” bevatte meer akoestische momenten en cello. Hoe benaderde je de arrangementen en texturen op “Unveiled nightsky”?
Deze keer heb ik me meer gericht op het stapelen van gitaren om diepte en sfeer te creëren. Tegelijk wilde ik het totale geluid rauw houden. De muziek moest intens en emotioneel aanvoelen, waarbij de instrumenten de nummers en verhalen ondersteunen in plaats van op zichzelf te willen opvallen.

De afsluitende instrumental, “Drifting into the depths of oblivion”, voelt als een conceptuele uitademing. Welke rol spelen instrumentale stukken in de verhalende flow van een Winter Eternal-album?
Op de eerste albums waren instrumentals meer overgangspassages. Ze leidden de luisteraar van ijzige, Zweedse melodieën naar donkerdere, meer atmosferische Noorse momenten. Nu bieden ze ruimte voor reflectie en symboliseren ze het einde van de reis.

V. Nuctemeron keert opnieuw terug achter de drums. Wat brengt zijn spel volgens jou dat op dit punt essentieel is voor Winter Eternal?
Ik heb de eer en het voorrecht om omringd te zijn door veel getalenteerde vrienden, en V. Nuctemeron vormt daarop geen uitzondering. Zijn bijdrage was en blijft van vitaal belang voor Winter Eternal.

Het album heeft opnieuw een sterk analoog getinte productie. Wat geeft analoog opnemen jou dat moderne digitale benaderingen niet kunnen bieden?
Ik haat moderne producties. Ze zijn zielloos, vlak en totaal verstoken van dynamiek. Delen kopiëren of versnellen omdat je ze niet kunt spelen, is ook gewoon kut. Elke keer als ik gitaren opneem, vooral klassieke gitaren, vervloek ik alles, worstel ik me door de frustratie heen en ga ik door tot het precies klinkt zoals het hoort.

De wortels van Winter Eternal reiken van Griekenland tot Schotland, met sterke Zweedse en Helleense invloeden. Hoe heeft deze geografische reis de identiteit van de band gevormd?
Ik kan met zekerheid zeggen dat leven op een plek zo mooi als Schotland een diepe invloed heeft gehad op de identiteit van de band. Hoe dat mij precies heeft gevormd, is iets innerlijks. Het is een gevoel dat moeilijk volledig onder woorden te brengen is.

Melodieuze black metal heeft periodes van heropleving, afwijzing en herwaardering gekend. Hoe kijk je in 2025 naar de huidige staat van het genre?
Zolang er mensen zijn die dingen op de juiste manier willen doen, zal er altijd iemand zijn die de vlag voor het genre draagt. Tegenwoordig is er een enorme overvloed aan informatie en bands, en het is soms moeilijk om door de chaos heen te kijken. Toch komen echte passie en toewijding altijd bovendrijven.

Voel je je nog steeds in een ontdekkingsfase of heeft Winter Eternal zijn kernidentiteit na drie geprezen albums inmiddels volledig gedefinieerd?
Ik denk dat de band op dit punt een duidelijke stijl en identiteit heeft. Tegelijk weet je nooit wat de toekomst brengt. Er is altijd ruimte om verder te verkennen en te evolueren.

Waar zie je het volgende hoofdstuk naartoe gaan?
Ik werk al ongeveer anderhalf jaar aan nieuw materiaal. Het concept van het volgende album zal strikt gebaseerd zijn op de Griekse mythologie, met een centraal verhaal dat voortvloeit uit de diepten van de Onderwereld.

Tot slot, wat zijn enkele van je favoriete albums die in 2025 zijn verschenen?
“Ultraterrestrial” van Tatterdemalion, “Ethereal Horizons” van Blut Aus Nord, “Nightside” van Grima en “Amidst the Ruins” van Saor, naast andere.