Aftoktonia is een project dat geworteld is in de Griekse identiteit, maar gevormd werd door de bevroren landschappen van Noorwegen. Dit solo-project van de jonge multi-instrumentalist Sarkhildr bevindt zich op het snijvlak van introspectie en immensiteit. Met Aftoktonia verenigt de muzikant atmosferische black metal met kosmische ambient en een opvallend visueel gevoel dat monochrome conventies afwijst. In dit openhartige gesprek bespreekt Sarkhildr identiteit, inspiratie, onafhankelijkheid en de rusteloze creatieve drang achter een van de meest intrigerende jonge acts van de underground. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Aftoktonia is Grieks (‘αυτοκτονία’) voor ‘zelfmoord’. Hoe komen de ideeën van zelfvernietiging en zelfcreatie tot uiting in de filosofie en muziek van de band?
Hallo, bedankt dat ik hier aan het woord mag zijn. Ik waardeer het enorm dat je de tijd neemt om mij te interviewen. Het voelt geweldig om eindelijk over mijn project te praten, waar ik zeer gepassioneerd over ben.

Grappig genoeg was Aftoktonia nooit bedoeld als een rauw blackmetal-/dungeonsynthproject, maar als een heel basaal DSBM-project, vandaar de depressieve naam. Ik had een EP gemaakt en was bijna klaar om die uit te brengen, maar ik was diep teleurgesteld over hoe het klonk en heb het hele project uiteindelijk weggegooid. Aftoktonia stond dus op het punt helemaal niet te bestaan.

Daarna maakte ik “Ashes of the astral rite” onder wat een volledig ander project met een andere naam had moeten zijn. Toch bleef de naam ‘Aftoktonia’ bij me hangen en uiteindelijk heb ik hem gebruikt, ook al paste hij niet volledig bij de muziek.

Ik koos de naam ook vanwege persoonlijke ervaringen uit het verleden. Destijds was muziek maken mijn enige doel. Ik deed verder niets en Aftoktonia was een van de weinige dingen die me ervan weerhielden de daad zelf te verrichten, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik maakte liever muziek over het onderwerp dan dat ik het daadwerkelijk deed. Dus ja, er zit een duistere achtergrond in.

De drang achter Aftoktonia’s vroege muziek werd op een bepaalde manier gevoed door zelfvernietiging. Ik zat niet op een goede plek. Ik had veel woede en werkte voortdurend aan muziek.

Aftoktonia is een eenmansproject. Is dit het resultaat van praktische beperkingen bij het vinden van gelijkgestemde muzikanten, of een bewuste keuze om compromissen te vermijden?
Aftoktonia is een eenmansproject omdat ik niet op iemand wil wachten als ik muziek maak. Ik wil geen afspraken hoeven maken of wachten tot iemand artwork maakt. Iedereen heeft zijn eigen leven, en ik ook. Ik wil creëren wanneer ik de tijd ervoor heb.

Als ik met iemand anders zou werken, zou het proces trager zijn. Ik zou niet de volledige controle hebben over beslissingen. Het werkt gewoon niet goed voor mij. Ik heb altijd alleen gewerkt. Wanneer iemand niet op mijn tempo zit, vertraagt dat mij. Ik ben een geduldig persoon – alleen niet als het op muziek aankomt. Het is dus een zeer bewuste keuze.

Je alias Sarkhildr lijkt te putten uit Oudnoorse wortels die met strijd en verwonding te maken hebben. Komt deze interpretatie overeen met je bedoeling?
Sarkhildr put uit zowel Oudnoors als Grieks. ‘Sarka’ betekent ‘vlees’ in het Grieks. ‘Hildr’ betekent ‘strijd’ of ‘oorlog’ in Oudnoors.

Bij het kiezen van mijn artiestennaam wilde ik iets geweldadigs maar unieks. Ik besloot woorden uit mijn moedertaal, Grieks, te combineren met een taal uit het land dat mij muzikaal het meest heeft beïnvloed – Noorwegen en de Oudnoorse traditie.

Het artwork van je meest recente album, “Through nebulae of the empyrean aether”, is opvallend en springt direct in het oog. Het versterkt de psychedelische, kosmische en tegelijk warmbloedige atmosfeer van de muziek. Kun je meer vertellen over de totstandkoming van de albumcover?
Wanneer ik muziek maak, zie ik kleuren, plaatsen en getallen. Tijdens het creëren van “Through nebulae of the empyrean aether” waren oranje en paars dominant in mijn geest. Ik stelde me een heldere sterrenhemel voor die in die kleuren gloeit. Dat is wat de muziek mij liet voelen.

Destijds luisterde ik veel naar Gorguts en Arghoslent. Beide bands hadden opvallende, kleurrijke albumcovers – Obscura’s “Condemned to obscurity” en Arghoslent’s “Incorrigible bigotry”. Aanvankelijk ontdekte ik deze albums vanwege het artwork. Ik liet me inspireren door die gedurfde aanpak.

Daarnaast ben ik de typische zwart-witte esthetiek die vaak met black metal wordt geassocieerd beu. Het is gaaf, maar ook erg basaal en overgebruikt.

Ik groeide deels op in Griekenland en raakte gewend aan ruïnes en verlaten gebouwen. Er zit iets melancholisch maar moois in zulke structuren. Daarom staat er een ruïne op de cover. Het weerspiegelt het album perfect – zwaar, maar soms rustig en melancholisch.

De albumcovers van “Ashes of the astral rite” en “Unspoken psalms carved in shadows” bevatten beide prominente oranje tinten, een kleur die zelden met black metal wordt geassocieerd. Zit er specifieke symboliek achter deze keuze?
Hoe onsophisticated het ook klinkt, ik kies vaak voor oranje gewoon omdat ik het mooi vind of omdat de muziek zo voelt. Dat is het eigenlijk. Zoals eerder vermeld, ben ik de zwart-witte indeling beu. Het voelt oncreatief en overgebruikt. Hoe ‘onmetal’ dit ook klinkt, ik denk dat black metal baat zou hebben bij meer kleur.

De vier epische tracks op “Through nebulae of the empyrean aether” heten “Stellar voyage parts I–IV”. Waarom heb je ervoor gekozen het album niet gewoon “Stellar voyage” te noemen?
Bij het bedenken van titels voor Aftoktonia gebruik ik zelden conventionele songnamen, tenzij het een split-release is. Ik geef liever nummers aan tracks met een gedeeld thema. Ik wil dat de muziek aanvoelt als een avontuur. Ik wil dat luisteraars zich richten op het geluid in plaats van de titel of duur. Mijn albums zijn bedoeld om van begin tot eind in één doorlopende luisterbeurt te horen.

Ik noemde het album niet “Stellar voyage” omdat ik het anders zie. “Through nebulae of the empyrean aether” is de reis zelf. De “Stellar voyages” zijn de fasen binnen die reis. Daarom is de eerste track “Stellar voyage I (Είσοδος)”. Είσοδος betekent “ingang” in het Grieks. De laatste track is “Stellar voyage IV (Έξοδος)”. Έξοδος betekent “uitgang”.

Ik heb een zeer persoonlijke en misschien vreemde manier om mijn muziek conceptueel te benaderen. Het is moeilijk duidelijk uit te leggen, maar voor mij heeft het zin.

Je bent geboren in Griekenland maar verhuisde later naar Noorwegen. Heeft deze verandering van omgeving je muziek beïnvloed?
Ik ben geboren in Griekenland en verhuisde naar Noorwegen toen ik ongeveer zeven was. Als dat niet was gebeurd, zou niets hiervan bestaan.

In Noorwegen ontdekte ik klassieke blackmetalbands zoals Emperor, Satyricon en Darkthrone. Zij introduceerden mij in het genre. Het winterlandschap heeft me ook diep beïnvloed. Er is iets inspirerends aan omringd te zijn door vriezende duisternis.

Hoewel je vroege opnames doen denken aan Trhä en Paysage d’Hiver, neigt je geluid meer naar de Scandinavische traditie dan naar de Helleense. Hoe kijk je naar de erfenis van Griekse black metal?
Trhä en Paysage d’Hiver zijn mijn absolute favorieten. Damian en Wintherr zijn genieën en grote inspiratiebronnen.

Ik neig meer naar de Scandinavische traditie, omdat ik daar als eerste verliefd op werd. De eerste blackmetalbands die ik hoorde, waren Noors. Destijds kende ik slechts een paar Griekse bands, zoals Rotting Christ. Ik luisterde simpelweg meer naar Noorse black metal in mijn vormende jaren.

Dat gezegd hebbende, de Griekse scene heeft sterke projecten. Ik respecteer dat zulke muziek bestaat in een land dat sterk christelijk is. Mnima/Μνήμα bijvoorbeeld – wat een project! Ik heb zelden zoiets geweldadigs en zwaar gehoord. Ik ben trots op de Griekse blackmetalerfenis.

Er is een duidelijke evolutie in Aftoktonia’s productie. “Through nebulae of the empyrean aether” klinkt aanzienlijk helderder dan je eerdere releases. Was dit een bewuste ontwikkeling?
Ik heb altijd van ruwe, noisy en harde producties gehouden. Het geeft muziek karakter en uniekheid. Ik zal altijd lo-fi materiaal blijven maken.

“Through nebulae of the empyrean aether” bevatte echter veel lagen die verloren gingen in een rauwere mix. Ik wilde dat elk element door de muziek heen zou stralen. Dat vereiste een schonere productie. Ik heb eerder geprobeerd eerdere albums gepolijst en schoon te maken, maar dat paste er niet bij. Dit album was een van de weinige gevallen waarin het daadwerkelijk werkte.

Bij elke release streef ik ernaar Aftoktonia’s signatuur te behouden terwijl het toch anders klinkt. Ik wil geen albums die identiek aanvoelen. Ik hoop dat ik dat tot op zekere hoogte heb bereikt.

In iets meer dan een jaar heeft Aftoktonia drie full-length albums uitgebracht, naast enkele kleinere releases. Wat drijft deze opmerkelijke overvloed aan inspiratie?
Ik zou het niet altijd een overvloed aan inspiratie noemen. Ik improviseer vaak op gitaar en ontdek iets dat het waard is om op te nemen. Zodra de eerste riff bestaat, volgt de rest vanzelf.

Ik voel me gedwongen te creëren – niet omdat fans wachten, maar op een spiritueel niveau. Het is als een jeuk in mijn hoofd die gekrast moet worden. Muziek maken stabiliseert me. Het ondersteunt mijn emoties en creativiteit. Ik wil niet stoppen.

Je bent ook actief in Drah’kæl en Lernaeon. Wat onderscheidt deze projecten van Aftoktonia?
Lernaeon was het eerste project dat ik creëerde, dat begon rond oktober 2024. Het was bedoeld als een zwaardere, depressieve uitlaatklep waar ik al mijn emoties in kwijt kon. Zoals eerder vermeld, waren de thema’s erg donker en persoonlijk. Ik bracht twee platen uit, en tegen de tijd dat ik de tweede af had, voelde ik de drang om een rauw blackmetal/synthproject te maken. Natuurlijk kon ik het niet onder de naam Lernaeon uitbrengen, dat zou geen zin hebben gehad.

Toen werd Aftoktonia geboren – een meer synth-gedreven, astraal en ruimte-geïnspireerd project. Ik voelde gewoon dat het tijd was voor verandering. Misschien keer ik ooit terug naar Lernaeon. Aftoktonia blijft echter mijn hoofdproject en het project waarmee ik me het meest verbonden voel.

Rond juni 2025, na veel death metal te hebben geluisterd, begon ik een lo-fi blackmetalalbum te maken met een zware deathmetalinvloed. Dit werd Drah’kæl’s “At the forgotten altars of depravity”. Drah’kæl kwam uit het niets; het gebeurde gewoon. Het is een wreder, door woede aangedreven project, ontstaan omdat dat materiaal niet in mijn eerdere werk paste. Overigens betekent Drah’kæl ‘de koning van draken’, geïnspireerd door het Griekse woord Drakos, wat ‘draak’ betekent. Lernaeon verwijst naar de mythologische ‘Lernaean Hydra’.

Je albumtitels verwijzen vaak naar astrale rituelen, cataclysmen, eclipsen en ruimte. Is deze kosmische taal een metafoor voor een innerlijk spiritueel proces, of bouw je bewust een bredere mytho-kosmische narratief op in de discografie?
Het is beide – metaforisch en letterlijk.

Aftoktonia is een project dat ontworpen is zodat elke luisteraar een persoonlijke, unieke connectie kan vormen. Je moet buiten de kaders denken en de muziek op je eigen manier interpreteren. Ik vind dat het persoonlijke engagement helpt om iets over jezelf te leren.

De albumtitels verwijzen meestal naar daadwerkelijke kosmische ruimte – planeten, sterren, enzovoort. Maar er is geen enkele spirituele betekenis voor elke luisteraar. Ik laat het open voor interpretatie zodat iedereen er op zijn eigen manier mee kan verbinden. Ik zou er dieper op in kunnen gaan, maar dat zou waarschijnlijk te sentimenteel en te filosofisch worden, en ik zou waarschijnlijk de enige zijn die volledig begrijpt waar ik het over heb (lacht). Dus laat ik het daar bij.

Aftoktonia lijkt grotendeels onafhankelijk te opereren, met slechts beperkte CD- of tape-uitgaven via kleine labels. Een pad dat je gaat blijven bewandelen?
Ik zal waarschijnlijk altijd een DIY-aanpak blijven volgen waar mogelijk. Wat ik zeker kan zeggen, is dat Aftoktonia voorlopig geen contract zal tekenen bij een label. Ik werk graag onafhankelijk en wil het project niet “overpopulair” maken. Ik bedoel dit niet op een metal-elitistische of gatekeeping-manier – ik wil gewoon dat het een klein project blijft met toegewijde fans. Ik wil niet dat het te mainstream wordt; dat verwatert de fanbase.

Ik heb liever een paar mensen die echt toegewijd en geobsedeerd zijn door de band, dan veel casual luisteraars die er nauwelijks iets van weten. Getekend zijn bij een label dat alles regelt, is voor mij een grote nee. Het zou veel vereisen om dat zelfs te overwegen. Alleen werken of fysieke releases in DIY-stijl via kleine labels voelt veel persoonlijker. Wanneer je fysieke exemplaren zelf produceert, ontstaan kleine inconsistenties en fouten – en dat maakt het menselijk en, naar mijn mening, gaaf.

Natuurlijk zou ik een professionele productie niet volledig afwijzen als het helpt de muziek bekend te maken. Maar voor fysieke releases verkies ik een DIY-retrobenadering, vergelijkbaar met hoe het vroeger werd gedaan.

Als iemand in mijn middenveertiger jaren, kwam mijn kennismaking met black metal via bands als Emperor, Satyricon, Mayhem, Immortal en Marduk. Het gerucht gaat dat jij vrij jong bent – begon jouw blackmetalreis met deze klassiekers, of door andere invloeden?
Ik ben 17, word dit jaar 18. Ondanks mijn leeftijd luister ik altijd naar oudere muziek. Wat black metal betreft, trok ik naar Darkthrone, Mayhem, Emperor en andere tweedegolfbands.

De game-changer voor mij was Leviathan – het project van Jef Whitehead. Een goede vriend raadde “The tenth sub level of suicide” aan, en dat album blies me volledig omver. Daarna ontdekte ik “Massive conspiracy against all life” en “Scar sighted”. Ik hou absoluut van dat project, en Leviathan’s muziek leidde me naar Xasthur. Dit waren de belangrijkste inspiratiebronnen achter Lernaeon.

Later ontdekte ik per toeval Paysage d’Hiver’s “Self-titled” demo en Trhä’s “Av◊ëlajnt◊ë£ hinnem nihre”. Deze albums introduceerden me in atmosferische black metal, wat uiteindelijk leidde tot de creatie van Aftoktonia.

Drah’kæl, daarentegen, werd geïnspireerd door een mix van invloeden – veel te veel om volledig op te sommen. Enkele van de bands die mij het meest beïnvloed hebben zijn Trhä, Paysage d’Hiver, Leviathan, Judas Iscariot, Mnima, Darkthrone, Mantiel, Vampirska, Left Alone, Spectral Wound, Xasthur, Mütiilation, Windir en Grausamkeit.