Het stond in de sterren geschreven dat, Lykormas (Filip Dupont) en Arneriach (Arne Vandenhoeck), twee doorwinterde krachten binnen de Belgische underground, ooit de handen nog eens in mekaar zouden slaan. Aldus geschiedde in de vorm van Archaic Oath, waarmee beide muzikanten een plechtige eed zweren om de oerkracht van Zweedse meloblack te doen herleven. Het vizier wordt resoluut op de erfenis van de jaren ’90 gezet, toen bands als Naglfar, Dissection en Unanimated melodie en duisternis in een dodelijke omhelzing verenigden. Hun debuutplaat “Determined to death and beyond” verschijnt op 24 april via AOP Records en is een compromisloze ode aan die periode, maar tegelijk het werk van muzikanten die hun sporen ruimschoots verdiend hebben. Hoog tijd dus om Archaic Oath aan de tand te voelen over het ontstaan van de band, hun overtuiging en de blijvende aantrekkingskracht van het zwartgeblakerde verleden. Aan het woord is zanger/tekstschrijver Arneriach. (JOKKE)
The English version of this interview can be found here.
In 2013 speelde Filip Dupont zijn laatste show met Gorath en stond jij op de planken als zanger voor de Dissection cover “Nights blood”. Je hebt blijkbaar lang aan Filip’s mouw moeten trekken om dan toch eindelijk samen nog iets te doen.
Het is niet zo dat ik sindsdien heb stilgezeten — integendeel. Met Sunless Aeon stond ik mee aan de doopvont van een melodieuze black/deathmetalband, samen met ex-leden van Herfst, Lemuria en Bütcher.
Op ons voorlopig laatste optreden (in december 2024) speelde ook Rituals of the Dead Hand. Die band is eveneens een geesteskind van Filip. Na de show vroeg hij me of ik zin had om vocals te doen in de stijl van Jens Rydén (ex-Naglfar) voor een project waar hij op dat moment aan werkte. Aldus geschiedde.
Hoe weerspiegelt de naam Archaic Oath jullie muzikale identiteit? Zit die archaïsche kracht in de thematiek, de sound of de attitude?
Je kunt dat inderdaad weerspiegeld zien in de sound, die rechtstreeks geënt is op de melodieuze black/death metal uit Zweden van de jaren ‘90 (Dissection, Naglfar, Eucharist, Dawn, …). Toen waren we beiden nog jonge snaken.
Tegelijkertijd zit er ook duidelijk onze eigen geschiedenis in: de band gaat terug tot 2004, toen we voor het eerst het podium deelden (met respectievelijk The Quiescent en Herfst) en vrienden werden. In 2005 heb ik zelfs wat vocals opgenomen voor een nummer van Gorath.
Binnen Archaic Oath schrijft Filip alle muziek, terwijl jij je over de teksten ontfermt. Was er voor beide aspecten een wisselwerking tussen jullie beiden of dulden jullie geen inmenging van elkaar?
Er was zeker sprake van wisselwerking, maar eerder op het niveau van de details, zeg maar. We zijn allebei gepokt en gemazeld wat ons vakmanschap betreft, waardoor er weinig aanpassingen in de ene of de andere richting nodig waren. Op die manier was het ook een prettige manier om samen creatief te zijn.
De titel “Determined to death and beyond” klinkt intens en onontkoombaar. Wat betekent die vastberadenheid voor jullie. Was de albumtitel het vertrekpunt voor de songs of groeide die organisch uit het schrijfproces?
De titel was eigenlijk het laatste puzzelstukje van de teksten, de kers op de taart zeg maar. In het eerste nummer zit een kort stukje waarvoor Filip aanvankelijk alleen gitaar had geschreven, maar later bedacht dat het krachtiger zou zijn met enkel zang. Zo kwam ik met deze zin op de proppen, die feitelijk het hele concept van de plaat samenvat. Het is dus niet iets persoonlijks of zelfs filosofisch.
In een tweede laag zit natuurlijk onze voorliefde voor extreme metal verstopt, en een subtiele knipoog naar de laatste plaat van Lhaäd, die ik persoonlijk erg sterk vind en die Filip’s eerdere blackmetalschrijfsels bevat.
De woorden “death” en “beyond” suggereren niet alleen een einde, maar ook iets dat daarna komt. Gaat de plaat over vernietiging, transformatie, of misschien zelfs wedergeboorte?
Ik denk dat je met vernietiging en transformatie al een heel eind komt als je het lot van de protagonist wilt vatten. Het woord “determined” is daarnaast ook belangrijk, omdat je altijd ergens keuzes hebt. Onze protagonist kiest dan ook voor boetedoening en het onbestemde lot dat hem wacht. De wedergeboorte is misschien iets voor de volgende plaat (lacht).
Voor de single “Forest of horrors” trokken jullie het bos in voor een videoclip. Mijn ervaring met videoclips leert me dat je als muzikant altijd probeert om stoer over te komen, hoewel die opnames doorgaans ook nogal cringe en lachwekkend zijn, daar je een potje staat te playbacken op locatie. Wat is jouw mening over videoclips anno 2026?
Goh ja, je mag jezelf niet te serieus nemen als vader van twee of als eeuwige en richting de 50 gaande metalhead. De opnames met Johannes van Hood Days Entertainment en zijn dronepiloot waren heel ontspannen en tof om te doen.
Gezien de mogelijkheden van tegenwoordig is het best mogelijk om een videoclip te maken die er niet te amateuristisch uitziet, zonder er duizenden euro’s tegenaan te smijten. Als je label (AOP Records) er bovendien nog wat centen voor over heeft, is de keuze snel gemaakt. In ons geval ging het om de eerste kennismaking met onze muziek, dus moest het zeker binnenkomen — en ik denk dat we daarin geslaagd zijn. Onze missie is duidelijk zodra je de video ziet én hoort.
Ik kan me inbeelden dat jullie voor de Emperor cover “Ye entrancemperium” zowel muzikaal als vocaal tot aan het gaatje zijn moeten gaan. Eigenlijk wel grappig dat Archaic Oath als een soort ode aan Zweedse meloblack kan gezien worden, maar dat jullie dan toch voor een cover van de keizers der Noors zwartmetaal gingen. Vanwaar deze keuze?
Het grappige is dat Filip zelf niet meer weet waarom hij dat nummer heeft opgenomen. Op een dag zat er een extra nummer in mijn digitale brievenbus, dat bij beluistering uiteraard al bekend was — een leuke verrassing. Het was ook niet de bedoeling dat het op het album zou komen, maar ons label stond erop. Door de keyboards te vervangen door gitaren schuift de muziek bovendien al een stuk dichter naar die zogenaamde Zweedse sound. We zijn beide fans van beide oerstromingen, dus het voelt helemaal niet vreemd aan.
Ik moet ook Ihsahn (en Trym Torson) bedanken, want om de cleane vocalen op te nemen heb ik een live-opname van enkele jaren geleden gebruikt en daar de zang van geïsoleerd. Met nauwelijks aanpassingen kon ik het perfect naast onze opname leggen en meezingen. Nadien had Filip er letterlijk geen werk aan om het mooi te mixen.
Jullie werken voor de release van jullie debuut samen met AOP. Hoe liep de zoektocht naar een label?
We hadden een shortlist van labels, met AOP Records helemaal bovenaan. Filip kent ook Sven, de eigenaar, dus hadden we wel de hoop dat het zou lukken om daar te tekenen. Uiteindelijk waren er nog andere labels geïnteresseerd, maar AOP hapte toch toe en dat met veel enthousiasme, mag ik wel zeggen. De samenwerking verloopt tot nu toe gesmeerd.
Op plaat opereert Archaic Oath als duo, maar live kunnen jullie beroep doen op een stel sessiemuzikanten. Wie zal er zoal naast jullie op de bühne staan? En staan er al shows gepland om “Determined to death and beyond” live te promoten?
Als tweede gitarist hebben we Geert, die momenteel bij Bloedmaan speelt en in het verleden onder andere bij Serpent Oath en Melechesh actief was. Hij woont vlakbij Filip, wat het erg handig maakt om samen te oefenen. Geert is bovendien, naast een toffe gast, ook een topmuzikant.
Op bas en drum hebben we Jens en Max van het Duitse Beltez — ook twee ervaren muzikanten. De sfeer onder ons is opperbest, dus we kijken ernaar uit om live te spelen. Gezien de logistieke complexiteit van repetities en de agenda’s van onze andere bands zullen dat waarschijnlijk niet al te veel shows worden, maar vooral de ietwat grotere producties, zeg maar. Vanaf dit najaar laten de agenda’s hopelijk ruimte zodat we hier en daar een podium kunnen bestijgen.
Filip draait zijn hand niet om voor een projectje meer of minder en jij bent het best gekend als zanger van doommetalband Marche Funèbre. Recent kondigde je echter aan ook als zanger toe te treden tot het Griekse Hail Spirit Noir. Hoe is dat zo gekomen?
Wel, na de winterse fotoshoot die we met Archaic Oath begin dit jaar deden, zat ik thuis wat op te warmen en zag ik het bericht dat Hail Spirit Noir een zanger zocht. Gezien deze band al enkele jaren zowat mijn favoriete hedendaagse band is, hoefde ik niet lang te twijfelen. Blijkbaar maakte mijn sollicitatie indruk, want voor we het wisten waren we al op zoek naar data om te kunnen repeteren.
Ik ben net terug van Thessaloniki, hun thuisbasis. En zoals je gemerkt hebt, was het een succes.
Gaat er dan eindelijk eens een show op Belgische bodem komen?
Vanaf april zal ik mee met de heren podia veroveren, te beginnen met Dark Easter Metal Fest. Logistiek zal een Belgische show nu iets makkelijker zijn, maar daar moet natuurlijk wel een promotor voor gevonden worden. Het zou in elk geval heel fijn zijn voor mij, en wie weet kan ik als festivalorganisator van Darken The Moon zelf ook wel iets uit mijn mouw schudden.
Mogen we snel nieuw materiaal van de band verwachten?
Nieuw materiaal zit momenteel nog in een demofase, dus dat zal nog wel even duren. Zo oud is de laatste plaat, “Fossil gardens”, nu ook weer niet — steengoed, dat dan weer wel!
Jullie draaien beiden al ettelijke jaren mee in de vaderlandse metalscene en mogen gerust de stempel “veteraan” opgespeld krijgen. Hoe hebben jullie het metallandschap in België de afgelopen 25 jaar positief of negatief zien evolueren?
Zonder twijfel positief. Talent is er altijd al geweest, maar geloof in eigen kunnen was zeker in de jaren ’90 minder aanwezig. Belgische releases hadden steevast een zekere originaliteit — veel meer dan bijvoorbeeld bij onze noorderburen — maar meestal rammelde het dan aan de productie. Dat laatste is, zeker ook door de digitale revolutie, minder een issue geworden.
Dankzij de voortrekkersrol van enkele bands, denk aan Amenra of Enthroned, zijn er ook tal van bands die hun ambitie realistisch hoog leggen en ondertussen ver geraakt zijn. Denk aan Psychonaut, Pothamus, Alkerdeel, Wiegedood en vele anderen, zoals Hemelbestormer en Marche Funèbre (lacht).
Het is ook geen nadeel meer om een band uit België te zijn, wat vroeger nog wel eens het geval was. Dat onze festivalcultuur nu metalbands kansen biedt, maakt de positieve evolutie nog duidelijker, met dank aan de Belgische insteek van Alcatraz Festival, waarvoor hulde.
Beschouwen jullie dit Archaic Oath debuut als een eenmalig iets of zijn er al plannen voor een vervolg? Hoe ver reiken jullie ambities met deze band?
Ik denk niet dat we al uitverteld zijn. Concrete plannen om aan een opvolger te werken zijn er nog niet, maar gezien Filip’s werkethos zal ik op een dag wakker worden en een nieuw nummer mogen ontdekken. Ondertussen vormt er zich in mijn hoofd al een vervolg op het concept van “Determined to death and beyond”.
Addergebroed 