Aborted

Ûngrûn – Demo 2019

Wie Frisian black metal zegt, roept meestal Kjeld of Lugubre in één en dezelfde adem. Maar in de vorm van Ûngrûn is er een veelbelovende nieuwe speler bijgekomen. Achter de band gaat dan ook een trio met heel wat ervaring schuil. Gitarist JB van der Wal kennen we o.a. van Herder, Verwoed, Dool, Lugubre en Aborted, zanger Asega maakt(e) het mooie weer ook bij Hellewacht, Lugubre en Kjeld en drummer Joris Nijenhuis mepte al op de ezelsvellen bij Verwoed, Atrocity en Leaves’ Eyes. De eerste demo van Ûngrûn handelt over de vele ontstaanslegendes van Friesland, verteld in de taal die wordt gebruikt in de Oera Linda, een verzameling van oude mythen die de basis zouden vormen voor veel rituelen die nog steeds in ons Westerse bestaan doordringen. De sound van de drie nummers is erg goed voor een demo (JB zat zelf aan de knoppen) wat de band meteen extra punten doet scoren. Er wordt heel wat aandacht besteed aan het incorporeren van lokale folklore. Zo bevat het begin van “It hiele brânoffer” ijle vrouwelijke zang en de lange instrumentale triomfantelijke start van “De oanstjit ta hjar üngerjuchtichheit” klinkt heel plechtstatig. Eens de zwaarden geslepen zijn, krijgen we beklijvende authentiek klinkende black op ons afgevuurd waarbij er voldoende spanningsbogen in de nummers ingebouwd zijn en de zwartmetalen klanken soms van het melodieuze pad afdwalen om dissonante oorden te verkennen maar de songs blijven ten allen tijde volgbaar. De band klinkt op haar best wanneer ze ons op een psychedelische manier de dieperik mee insleurt, dat kan via beklijvende riffs zijn maar ook middels bezwerende heldere samenzang. Het laatste nummer “It ûnheil dat ik oer hjar bringe stil” is wat steviger van aard en kan je enkel beluisteren als je de demo fysiek aanschaft. Deze werd met veel zorg door Tartarus Records op tape uitgebracht in een oplage van 100 stuks – ik zou niet te lang wachten om er één aan te schaffen.

JOKKE: 85/100

Ûngrûn – Demo 2019 (Tartarus Records 2019)
1. It hiele brânoffer
2. De oanstjit ta hjar üngerjuchtichheit
3. It ûnheil dat ik oer hjar bringe stil

Verwoed – Bodemloos

Verwoed is de creatie van de Nederlander Erik B en was tot voor kort gekend onder de monniker Woudloper. Om de één of andere reden werd echter een naamsverandering doorgevoerd en ik vermoed dan ook dat de subtiele koerswijziging die heeft plaats gevonden in ’s mans black metal hier debet aan is. De eerder atmosferische en traditionele black die hij met Woudloper bracht, heeft plaats geruimd voor zwartmetaal met een fikse dosis eigenzinnige psychedelica. De openingsriff van “Bodemloos” snijdt meteen recht door mijn ziel en voelt enigszins orthodox aan waarbij de naam Ascension op mijn lippen verschijnt. Naarmate de song vordert, duikt het tempo de dieperik in en doet subtiele psychedelica zijn intrede waardoor de sfeerzetting nihilistischer wordt en de woestenij soms wel wat naar Svartidauði neigt (zowel qua sound als qua sfeer als qua vocalen). In “Een leven aan de oppervlakte” worden de psychedelische en hallucinogene kosmische structuren verder ontbonden om een onbehagelijk gevoel op te wekken zoals ook Deathspell Omega en zijn landgenoten Nihill dat kunnen. Deze song werkt zo verslavend dat ik de naald steeds opnieuw de begingroef doe opzoeken. “Leegte” tenslotte slaat de nagel op de kop want deze negen minuten durende track bevat naargeestige, zinderende en dramatisch trage ambient passages die naar soundscapes uit de hel ruiken. “Als het duister tussen de sterren. Ik ben de zon die niet meer schijnen zal. Mijn ziel vraagt, vurig, uit te mogen rusten, al dromend van de Dood. In zwak vaal licht wringt zich nog redeloos het leven. Schril, terwijl de eindeloze nacht nadert. Giet je venijn in me, dat het me balsem biedt. Het onbekende in; het deert me niet.‘ Als de laatste noot wegebt, blijf je dan ook compleet leeg maar voldaan achter. Nog even meegeven dat het vuurrode artwork van de hand van Joost Vervoort (Terzij de Horde) is en perfect de sfeer van het album weet te vatten. Op productioneel vlak zit het eveneens snor daar JB Van Der Wal (Aborted, Herder) tekende voor de mix en mastering. Blijkbaar heeft Erik in tussentijd de nodige gelijkgestemde zielen kunnen ronselen daar Verwoed in september het podium gaat opkruipen om de EP live voor te stellen. Ik probeer er alvast bij te zijn en kijk reikhalzend uit naar meer werk van dit veelbelovende Verwoed.

JOKKE: 87/100

Verwoed – Bodemloos (Argento records 2016)
1. Bodemloos
2. Een leven aan de oppervlakte
3. Leegte

VI – De praestigiis angelorum

Eigen aan de black en death metal scene is dat er serieuze kruisbestuiving is tussen bands onderling. Velen komen niet voldoende aan hun trekken door in één band te spelen en houden er daarnaast nog talloze andere bands/projecten op na. Dikwijls over landsgrenzen heen. Voorbeeld van een band rond drie bezige bijtjes is het Parijse VI waarvan de bandnaam verwijst naar de zesde engel van de Apocalyps (Openbaring 9:13 tot Openbaring 9:15 in de Bijbel). Spilfiguur INRVI maakt ook deel uit van Aosoth en de live-bezetting van Antaeus evenals bassist BST die tevens de drijvende kracht achter Aosoth is en ook bijkluste bij onder andere Aborted, Balrog en The Order Of Apollyon. Drummer Blastum hanteerde de stokken in het verleden bij Merrimack en, oh verrassing, Aosoth en Antaeus. Driemaal raden welke stijl we van VI mogen verwachten? Juist ja, knetterharde black metal met die typisch Franse dissonantie diep in de riffs geworteld en met een geluid dat bij momenten wel héél hard op Aosoth lijkt. Het nut van deze band ontgaat me hierdoor wel een beetje (zeker met de recente en opkomende Aosoth releases), maar wie ben ik om deze vrolijke fransen te verbieden om een lekkere pot black metal te maken? Het gebodene klinkt immers donker, gevaarlijk, beklemmend, onheilspellend en furieus. En ik geef toe een tikkeltje experimenteler en technischer dan Aosoth (zoals geëtaleerd wordt in “Il est trop tard pour rendre gloire. Ainsi la lumière sera changée en ombre de la mort”), maar dan moet je wel al een heel diepgravende dissectie van beide bands doen. Thematisch handelt “De praestigiis angelorum” over de afwezigheid van verschijningen van engelen en legt dus een duidelijke link met hun eerste EP “De praestigiis daemonum” waarop de alom aanwezigheid van demonen bezongen werd. Hulde trouwens ook voor het knappe artwork van het Nieuw-Zeelandse BNB Illustration & Design dat de plaat siert. Liefhebbers van Aosoth kunnen blindelings toehappen als ze geen genoeg kunnen krijgen van deze stijl. Ook geschikt om uw kennis van de Franse taal op te krikken!

JOKKE: 81/100

VI – De praestigiis angelorum (Agonia Records 2015)
1. Et in pulverem mortis deduxisti me
2. Par le jugement causé par ses poisons
3. La terre ne cessera de se consumer
4. Regarde tes cadavres car il ne te permettra pas qu’on les enterre
5. Une place parmi les morts
6. Voilà l’homme qui ne te prenait pas comme Seigneur
7. Il est trop tard pour rendre gloire. Ainsi la lumière sera changée en ombre de la mort
8. Plus aucun membre ne sera rendu

Herder – Gods

Album nummer twee voor onze Noorderburen van Herder, die door het leven gaan onder het motto “Herder is harder”. Ik was zeer te spreken over hun eerste wapenfeit ‘”Herder” uit 2011, maar heb spijtig genoeg de 2 EP’s die in tussentijd uitgebracht werden, gemist. Bassist Blitzer en zanger Nico hebben plaats geruimd voor vers bloed (Jeroen Vrielink op gitaar en Ché Snelting, die we nog kennen van zijn verleden bij Born From Pain, op zang). Muzikaal gezien is het nog steeds een enorm swingende mix van stoner, doom en sludge die we in onze maag gespietst krijgen en die je wat kan vergelijken met het bij ons enorm populaire Antwerpse Your Higness. De vocalen van Ché zorgen echter voor een lichte hardcore toets. De catchy en pakkende melodieuze leadpartijen van gitaargod JB van der Wal (die ook bijklust bij ons eigenste Aborted), die regelmatig opborrelen uit de stonergrooves en sludgepoel, zijn zoals steeds om duimen en vingers bij af te likken. Deze man stond tevens in voor de productie van het album, een taak die hij met verve volbracht heeft, want wat klinkt de plaat lekker heavy en donker (en harder!). Het gebruik van samples in enkele songs (“Genesis 329”, “Asylums”) zorgt voor een duistere toets evenals het sinistere artwork dat de cover siert en van de hand is van Mattias Frisk, die reeds werk aanleverde voor Ghost en Entrapment. Slepende midtempo songs (“Soul harvester“, “Pythia“) gaan hand in hand met “in your face” beukers  (“Betrayer, deceiver“, “FOADII” of titelsong “Gods“) en zorgen ervoor dat je je geen minuut verveelt. Ik kan mij voorstellen dat deze bende live ook brokken maakt als ze in een klein zweterig zaaltje geprogrammeerd staan. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat dit plaatje bij ondergetekende grijsgedraaid gaat worden.

JOKKE: 85/100

Herder – Gods (Reflections Records 2014)

1. Genesis 329
2. Betrayer, deceiver
3. Gods
4. Pythia
5. Stab
6. Asylums of the forgotten
7. Maelstrom
8. FOAD II
9. Blood from life
10. Soul harvester