art gates records

nether – Between shades and shadows

Vanuit de mistige herfstlandschappen waarin het pittoreske Limburg in deze tijd van het jaar meermaals ondergedompeld wordt, bereikt ons het debuut van nether (yep, zonder hoofdletter). De heren J, P, B en K hebben al wat kilometers op hun tellers staan en tezamen richtte ze de band vorig jaar op. Dat volwaardige debuut “Between shades and shadows” verschijnt dus al tamelijk snel via (het mij onbekende) Art Gates Records. Nu is nether niet de meest originele bandnaam, maar voor de heren symboliseert deze onderwereld de kern of roots van ieder individu, ook al is deze donker en goed verstopt. In het sobere artwork en bandlogo komt de thematiek duidelijk naar voren. Acht nummers prijken er op het debuut en in plaats van opener “The hand of the unspoken” met een gitaarriff in te zetten, krijgt drummer B de eer om het boeltje op gang te roffelen. Hij doet dat met verve (wat een binnenkomer zeg!) en al snel blijkt dat de drums een belangrijk deel vormen van de hondsagressieve sound die het viertal op ons afvuurt en die ingeblikt werd met Andy Classen achter de knoppen, gekend als producer van ondermeer Belphegor en Krisiun. In de ram- en blaasstukken van het voorts best dynamisch gecomponeerde “Abandon” of het brutale “Humanity’s crescendo” moeten we onlosmakelijk aan een band als Marduk, oude-Enthroned of Dark Funeral (ten tijde van “Diabolis interium“) denken, maar de riffs van K en P zijn nog niet altijd van hetzelfde kaliber. De hakkende tempo’s in combinatie met de gortdroge gitaarsound zorgen ook voor een machinale en industriële toets (ik hoor Mysticum in de verte soms wat resoneren). Voor finesse is er niet veel plaats op deze plaat, hoewel het tempo ook niet voortdurend verschroeiend hoog ligt. Zo neigen “To the shores” (mijn persoonlijke favoriet) en “The blood is gone” wat meer naar de atmosferische kant van het blackmetalspectrum. Bassist J neemt ook de honneurs als zanger waar, maar zijn krijsende strot is nogal eentonig, een wat breder bereik zou geen kwaad kunnen. In “To the shore” worden zijn screams afgewisseld met de wat diepere grunt van gitarist P. Op zich een mooie prestatie dat nether vrij snel met een langspeler op de proppen komt en de heren laten horen al goed op mekaar te zijn ingespeeld. Links en rechts moet er wel nog wat aan de formule bijgeschaafd worden, maar het potentieel is zeker aanwezig.

JOKKE: 75/100

nether – Between shades and shadows (Art Gates Records 2020)
1. The hand of the unspoken
2. Mouths sealed clenched fists
3. Abandon
4. To the shores
5. Humanity’s crescendo
6. The blood is gone
7. The oathbreakers
8. So all adore me

Noctem – The black consecration

Het Spaanse Noctem is met “The black consecration” aan zijn vijfde langspeler toe. Als één van de bekendste extreme metal bands uit de regio waren de verwachtingen voor dit nieuwe album hoog gespannen. Waarschijnlijk is het ook daarom dat menig fan en recensent de bijsturing in muzikale richting nogal overdrijven. Nou snap ik het ergens wel, “The black consecration” is duidelijk rauwer en heeft minder death metal invloeden, maar om nu verbaasd te zijn dat een black metal band een black metal plaat uitbrengt, vind ik een beetje bizar. Zoals al een paar maal aangehaald in andere reviews is de trend om terug te keren naar een minder afgelikte sound met meer focus op gitaren en hoge frequenties al een tijdje aan de gang. Of het ermee te maken heeft weet ik niet, maar de band is verhuisd naar het kleinere Art Gates Records, dat zich naar verluid meer persoonlijk zou inzetten. Noctem is, naar mijn mening, altijd al een degelijke band geweest die betrouwbare kwaliteit brengt, zonder iets te veranderen aan het metalen landschap. Hun grote kracht ligt wat mij betreft eerder op de visuele presentatie dan in de originaliteit van de muziek. Ook deze terugkeer naar een meer old school geluid ligt geheel in die lijn. Het artwork van Credo quia Absurdum past bijvoorbeeld mooi bij de occulte sfeer die de band wil uitstralen. Dit zorgt voor een erg mooi pakje, waarbij ik echter toch wel een beetje individualiteit mis als het aankomt op de afzonderlijke elementen die erin zitten. Ik hou dan wel van eenheid in mijn metal, maar de nummers klinken toch wel heel gelijkaardig en dat valt extra hard op doordat het al erg standaard is allemaal. Naar mijn mening overdrijf ik niet immens als ik zeg dat je met de promotrack “Coven” eigenlijk al het hele album hebt gehoord. Nu goed er zijn natuurlijk passages zoals het akoestisch stukje in “Uprising of the impenitents” die iets afwijken, maar over het algemeen is “The black consecration” één lang, nogal cliché nummer. Dat klinkt pejoratief, maar gelukkig is de speltechnische kwaliteit hoog genoeg om er toch mee weg te komen. Mede dankzij zanger Beleth, die dan toch een beetje identiteit weet te geven aan de deuntjes. Goed om te hebben als je graag kletst met wat black metal op de achtergrond.

Xavier: 80/100

Noctem – The black consecration (Art Gates Records 2019)
1. The black consecration
2. Sulphur
3. Uprising of the impenitents
4. Coven
5. All that now belongs to the earth
6. Let that is dead sleep forever
7. Court of the dying flesh
8. Dichotomy of malignancy