baptism

Ymir – Ymir

Dit self-titled debuut van het Finse Ymir is er niet zonder slag of stoot gekomen. Voor de oprichting van de band moeten we zo’n 22 jaar terug de tijd in gaan en al vrij snel volgde dan in 1999 de eerste demo “Trollsword“. Daarna werd het echter muisstil daar de broers Vrasjarn en Lord Sargofagian hun pijlen richtten op andere bands zijnde Baptism, Profetus en nog een hele resem andere namen. In 2006 kwam Ymir terug uit een van de duizenden Finse meren boven water wat resulteerde in de “Silvery howling” demo. Lead gitarist T. Pölkki was echter niet langer van de partij. Opnieuw werd Ymir lange tijd in het vriesvak geplaatst, maar nu is er dan toch eindelijk die langverwachte eerste volwaardige langspeler. De huilende wolven en andere nocturnale klanken die “Pagan mysticism” inluiden, dragen vanaf de eerste seconde bij tot het mystieke karakter van Ymir’s zwartmetaal. Hoewel de robuuste en bruisende zwartgeblakerde composities van Ymir zeker Finse trekjes vertonen, kan er ook een Ancient Records atmosfeer onder de dikke sneeuwlaag waargenomen worden. Deze plaat is immers een puur, traditioneel en gepassioneerd eerbetoon aan de jaren ’90 waarmee het duo aantoont dat het heidense vuur verre van ondergesneeuwd is en nog steeds brandt. De toepasselijk getitelde stampende afsluiter “Resurrection of the pagan fire” is een oudje van de tweede demo dat hier voor een passend sluitstuk vormt en – ondanks zijn iets meer venijnige aard – perfect aansluit bij de vijf nieuwere composities die wat meer op sfeer inzetten. Cryptische keyboards ondersteunen waar nodig de nobele tremolo gitaarriffs die de poorten van ons oude bewustzijn wagenwijd open trekken en krijsende vocalen weerklinken als kraaigeschal doorheen de besneeuwde gitzwarte bossen. Het is niet enkel hoog gekrijs dat weerschalt, maar ook diepere uithalen en sporadische cleane zang of verhalende passages behoren tot het vocale pallet van drummer Lord Sargofanian. De ritmes en tempo’s bezitten een stuwend karakter en voor slepende repetitiviteit is hier geen plaats. Voor mysterieuze, expressieve, dynamische en licht epische black wel. Het melodisch beklijvende en eerder mid-tempo “Winterstorms” bevat heel wat heldere zang die ons aan Ulver’s blackmetalverleden doet denken. Tijdens dit nummer wanen we ons als het ware mee als figurant op de albumcover, niet om een sneeuwbalgevecht met het illustere heerschap te starten (die bijl zal ons immers meteen in mootjes hakken), maar eerder om samen door de eindeloze duisternis te langlaufen met “Ymir” als soundtrack.

JOKKE: 83/100

Ymir – Ymir (Werwolf Records 2020)
1. Pagan mysticism
2. Silvery howling
3. Ymir
4. Frostland conqueror
5. Winterstorms
6. Resurrection of the pagan fire

Welkin – Recollections of conquest and honour

Het artwork dat op de hoes prijkt van Welkin’s debuutlangspeler “Recollections of conquest and honour” herkennen we in één oogopslag van Abigor’s “Channeling the quintessence of Satan“, maar het betreft hier natuurlijk geen commissioned piece maar een werk van de Duitse kunstenaar Albecht Dürer getiteld “”Knight, death, and the devil”, geen wonder dat deze gravure uit 1514 te pas en te onpas opduikt in black metal artwork. Het betreft hier trouwens niet de Belgische Welkin, maar een éénmansproject van de Singaporese Hasthur die middels dit vehikel enerzijds zijn voorliefde voor Finse black à la Satanic Warmaster, Sargeist, Baptism, Behexen en Noenum wil botvieren en anderzijds ook inspiratie vond in meer episch/folky en exotisch zwartmetaal van namen als Darkenhöld, Holyarrow, Vothana en Thrawsunblat. Na een demo en een lokale samenzwering met Nuurisk en Luna Azure vond Hasthur de tijd rijp voor een volwaardig debuut en het moet gezegd dat “Recollections of conquest and honour” allerminst de mist ingaat, althans voor wie de black metal en typische melancholie van de aangehaalde Finse referenties (maar dan met een modernere sound) wel kan smaken en ook niet vies is van de nodige epiek. De riffs zijn melodieus, maar niet overdreven complex en pretenderen zeker niet naar de neoklassieke inslag van de Zweedse school. Zoals gezegd groeide Hasthur eerder met Finse black in zijn tienerkamer op. De vijf lange composities bevatten een onmiskenbare folk ruggengraat, maar gelukkig op een subtiele wijze zonder in hoempapa toestanden te verzanden. Het woeste, bijna tien minuten durende “War.Victory.Honour” doet zijn naam alle eer aan en bevat samples van zwaardgekletter en hinnikende paarden wat het oorlogszuchtig karakter van de song nog extra onderstreept. De drums zijn hoorbaar geprogrammeerd, maar het werkt nergens storend. Hashtur beschikt over een fijne, doch doorsnee klinkende raspende stem die doet wat ie moet doen, maar ons nergens omver blaast. Het afsluitende “Farewell” is geen outro-achtig mijmerend niemendalletje maar een negen minuten durend so long, farewell, auf wiedersehen, goodbye dat goed samenvat waar Welkin voor staat. “Recollections of conquest and horror’ is een plaat die aangenaam en toegankelijk klinkt, opwinding zonder risico verschaft en vertrouwd klinkt zonder te vervelen. Wie zich aangesproken voelt, moet deze dan ook maar eens een luisterbeurt gunnen. Best impressionant voor een zeventienjarige!

JOKKE: 79/100

Welkin – Recollections of conquest and honour (Pest Productions/Azure Graal 2020)
1. The Thalassic path / To the new world
2. Conquest
3. Winds of strife
4. Upon the starlit highlands
5. War.Victory.Honour
6. Farewell