blackened death metal

Nekrovault – Totenzug: festering peregrination

Dat Ván Records al zestien jaar lang interessant spul op de markt brengt hoeft ondertussen geen betoog meer, en naast de traditionele focus van het label op bezwerende, ritualistische black metal lijken er de laatste jaren ook meer releases uit te komen van het doodse broertje ervan. Nadat het label enkele heel sterke releases van het eveneens Duitse Sulphur Aeon uitbracht, komen ook nu de landgenoten van Nekrovault met een eerste langspeler. De twee voorgaande demo’s zijn het bewijs dat mijn oog toch niet alziend is, maar dit debuutalbum werd gelukkig wel opgepikt want wat Nekrovault laat horen is klasse. “Totenzug – funereal hillscapes” plant dankzij het consistent trage tempo meteen een onheilspellende sfeer van jewelste neer, en meteen valt op dat er veel aandacht is besteed aan de productie, die zonder zever ‘top’ genoemd kan worden en waar de zware distortion teruggrijpt naar de hoogdagen van de BOSS HM-2-pedalen. Dat Nekrovault weet hoe ze de buzzsaw sound van de Zweedse grootheden van weleer kan bekomen staat buiten kijf. Deze formule, aangevuld met lugubere melodieën zoals in “Psychomanteum – luminous flames” geeft – net zoals bij het hiervoor vernoemde Sulphur Aeon – een zwart sfeertje mee aan hun sound, waardoor we Nekrovault ook in het rijtje met Grave Miasma en Irkallian Oracle kunnen plaatsen, waarbij de heren duidelijk een stap verder weg van de black metal zetten tegenover de EP’s. Naast onheilspellend en traag beuken knalt een snel nummer als “Pallid eyes” hard uit de speakers en horen we een mooi eerbetoon aan bands als Carnage, Entombed en Dismember. Halfweg krijgen we een twee minuten durend intermezzo waarin aasvliegen het rottende, doodse karakter van “Totenzug – festering peregrination” (what’s in a name) verder in de verf zetten voordat de Duitsers er opnieuw geen gras over laten groeien. Vreemde eend in de bijt is afsluiter “Eremitorium”, waar Nekrovault het rock & rollgehalte plots de hoogte in stuwt en begot zelfs catchy te noemen valt en waar ook wat traditionele doominvloeden te bespeuren zijn. Veel subtiliteit biedt Nekrovault niet, maar wel verdomd stevige death metal die waarschijnlijk ook door een hoop blackies gesmaakt zal kunnen worden – andere stijl, dezelfde sfeer. Nekrovault heeft zich ontpopt tot een sinister, halfverrot wezen dat uit de diepste krochten van zijn tombe naar boven komt gekropen: niet snel, maar berekend en onstuitbaar. De Bavarianen wilden een akelige sfeer neerpoten en zijn daarin geslaagd en ondanks de bijzonder heldere mix klinkt deze langspeler geweldig zompig. Exact zoals ik mijn death metal graag heb.

CAS: 84/100

Nekrovault – Totenzug: festering peregrination (Ván Records 2020)
1. Totenzug – funereal hillscapes
2. Sepulkrator
3. Psychomanteum – luminous flames
4. Pallid Eyes
5. Serpentrance
6. Basilisk fumes
9. Eremitorium

Behemoth – The satanist

Na vijf jaar afwezigheid katapulteert het Poolse blackened death metalmonster Behemoth zich met zijn nieuwste worp “The satanist” in één klap terug naar de allerhoogste regionen van het extreme metalgebeuren. In tussentijd is er natuurlijk veel gebeurd in het kamp van Nergal en zijn kompanen. Zo kreeg de frontman af te rekenen met leukemie. Een strijd die hij met opgeheven hoofd tegemoet ging en (voorlopig) lijkt gewonnen te hebben. Daarnaast bracht deze Poolse ketter zijn biografie nog op de markt en zetelde hij als jurylid in de Poolse editie van The Voice. Over het feit of Nergal al dan niet tot een mediageile aandachtshoer is uitgegroeid, ga ik het hier niet hebben. Wat wel als een paal boven water staat is dat de band zich in tussentijd heeft kunnen herbronnen en ons met “The satanist” toch een enigszins nieuw geluid voorschotelt. Door de bocht genomen, ligt het tempo een tikkeltje lager dan op “Evangelion” en “The apostasy” en door het gebruik van koperblazers en zangkoren in verscheidene nummers klinkt de band ook epischer dan voorheen. Nergals vocalen staan iets minder op de voorgrond dan op vorig plaatwerk en het totaalgeluid ademt terug een meer black metal getinte sfeer uit. Het album trapt af met de als eerste vrijgegeven single “Blow your trumpets Gabriel” waar ook een erg knappe en professionele videoclip van gedraaid werd (zoals we van Behemoth gewend zijn). Hierna is het de beurt aan de meer uptempo song “Furor divinus” die als een goddelijke furie voorbijraast. De volgende tracks “Messe noir” en “Ora pro nobis lucifer” zijn twee midtempo-krakers waarbij vooral in eerstgenoemde track de epische climax van trompetgeschal en een melodische gitaarsolo niet onvermeld mag blijven. Op “Amen” mag drummonster Inferno nog eens laten zien waarom hij tot de absolute top van extreme metaldrummers behoort. Logge passages worden door de man met het grootste gemak afgewisseld met sneller-dan-het-licht blastpassages. “The satanist” is het meest experimentele nummer van  de plaat, waar vooral de vocalen van Nergal terug meer de black metal-richting uit gaan. In “Ben sahar” klinken licht Oosterse invloeden door zoals we die reeds kennen vanop “Zos kia cultus”. In het voorlaatste nummer “In the absence ov light” wordt de extreme razernij onderbroken door een experimenteel middenstuk dat bestaat uit akoestische gitaren, een saxofoonsolo en een Pools spoken word passage. “O father O satan O sun” vormt de epische apotheose van deze beestige plaat. De vorige drie albums lagen me persoonlijk wat minder, maar met “The satanist” heeft Behemoth mijn volle aandacht en interesse terug verdiend, waarvoor hulde!

JOKKE: 89/100

Behemoth – The Satanist (Nuclear Blast)

1.Blow your trumpets Gabriel
2. Furor divinus
3. Messe noire
4. Ora pro nobis lucifer
5. Amen
6. The satanist
7. Ben sahar
8. In the absence ov light
9. O father O satan O sun!