canada

Sanctvs – Mors aeterna

Zondagochtend: hoogtijd om nog eens naar de mis te gaan. “Sanctus, Sanctus, Sanctus, Dominus Deus Sabaoth; Pleni sunt cæli et terra gloria tua.
Hosanna in excelsis. Benedictus, qui venit in nomine Domini. Hosanna in excelsis.
” Vergezeld van orgelklanken schalt dit misgezang door de huiskamer om even later een zwartgeblakerde misviering in gang te steken. Mortheos is de duivelse preker die achter Sanctvs schuilgaat, een nieuwe speler in de Quebecois black metal-scene. De Franstalige teksten en suggestieve heroïsche en triomfantelijke melodieën zijn prominent aanwezig in deze helse opvoering van een kleine veertig minuten. Er prijken vier échte nummers op debuut “Mors aeterna” (‘de eeuwige dood’) die trapsgewijs van zeven naar tien minuten opklimmen en de luisteraar met hun woedend aura weten te overweldigen. Je voelt continu een zekere onderhuidse sacrale spanning waarvoor Mortheos links en rechts de orthodoxe en occulte schuif aan toeters en bellen opentrekt. In het beklijvende en razende “Dans la pleine obscurité l’on te devine” uit zich dat heel even via rituele koorzang en in de mid-tempo start van het voor de rest opzwepende “Descends sur l’homme telle une épée flamboyante” zorgen orgelklanken voor een verheven inkleuring. Demonische tremolo-riffs doorklieven hosties, priestergewaden en glasramen en laten geen spaander heel van houten kruisen en altaren. Opnieuw zorgen heldere gezangen voor een hiëratisch tintje. Dezelfde ingrediënten zijn ook in “Et scinde les chaînes qui le lient à Yaweh” te horen, opnieuw een vlijmscherpe aanval op alle heilige huisjes. Mortheos laat zien dat hij zowel het instrumentale als vocale luik prima beheerst en koos voor een knallende doch rauwe productie voor zijn prima debuut.

JOKKE: 84/100

Sanctvs – Mors aeterna (Sepulchral Productions 2019)
1. Sanctvs dominvs
2. Roi omnipotent, sainteté maléfique
3. Dans la pleine obscurité l’on te devine
4. Descends sur l’homme telle une épée flamboyante
5. Et scinde les chaînes qui le lient à Yaweh
6. Mors aeterna

Panzerfaust – The suns of perdition – Chapter I: War, horrid war

In 2017 was het voor het Canadeze Panzerfaust bijna game over toen hun tourbusje tijdens een tour met Cryptopsy en Belphegor na een schuifbeurt over glad ijs de dieperik instortte. De muzikanten kwamen er gelukkig met enkel kleerscheuren vanaf en bleven niet bij de pakken zitten. Onder het motto “what doens’t kill you, makes you stronger” ging het kwartet zelfs aan de slag om haar meest prestigieuze project ooit in de vorm van de “The suns of perdition“-trilogie neer te pennen. Het eerste deel klokt af op een half uur en handelt, zoals we van de band gewend zijn, over allerhande onbehaaglijke gebeurtenissen uit de geschiedenis die door een donkere filosofische bril bekeken worden. De opener “The day after ‘Trinity‘” verwijst naar een uitspraak van fysicus J. Robert Oppenheimer omtrent het stopzetten van nucleaire wapens wat reeds 20 jaar geleden na ‘Trinity‘ (de eerste Amerikaanse atoombom) had moeten gebeuren. Ook het thema van een song als “Stalingrad, Massengrab” moge duidelijk wezen, de samples van oorlogsspeeches en neervallen raketten winden er geen doekjes om. “The decapitator’s prayer” flirt met death metal en de snerpende, nerveuze gitaarlead heeft een hoog Nightbringer-gehalte. Panzerfaust’s moderne, licht-machinale black klinkt hier zo effectief als een precisiebombardement. Het contrast met het dertien minuten durende “The men of no man’s land” kan haast niet groter zijn. Dit nummer start met een lange repetitieve en transcendentale mantra-vibe waarin post-metal invloeden van bands als Neurosis en Dirge doorschemeren en ontpopt zich tot een knap staaltje black doom. Panzerfaust laat zich van verschillende kanten zien en maakt met dit eerste deel van “The suns of perdition” een stevig statement. Laat delen twee en drie maar snel komen! Tot op Thronefest!

JOKKE: 84/100

Panzerfaust – The suns of perdition – Chapter I: War, horrid war (Eisenwald 2019)
1. The day after ‘Trinity’
2. Stalingrad, Massengrab
3. Crimes against humanity
4. The decapitator’s prayer
5. The men of no man’s land

Délétère – Theovorator: Babelis testamentum

Délétère’s “De horae leprae” ligt nog vers in het geheugen en toch leveren de Canadezen amper een jaar later in de vorm van “Theovorator: Babelis testamentum” reeds nieuw werk af, al zij het een EP. De drie nummers vertellen in twintig minuten tijd het verhaal van Babel die de zondvloed overleefde, de Toren van Babel bouwde en alzo Tervenificus bevrijdde wat leidde tot de “theovoratie” of consummatie van God. Hoe dit historisch gezien allemaal juist in zijn werk ging, blijft me – ook na menig online opzoekwerk – een raadsel. Geen Babylonische spraakverwarring hier want Délétère doet wat we van haar gewend zijn: krachtige, ruwe doch melodische black spelen met een dikke vette knipoog naar Drudkh. Maar het is hen vergeven. Nog straffer, deze nieuwe nummers kunnen me zelfs meer bekoren dan de laatste paar platen van Roman Saenko en co. “Theovoratoris aduentus” bevat tussen al het geweld door ook orgelklanken en heldere zangstukken en weet me meermaals bij de keel te grijpen. De aanstekelijke en catchy melodie van “Babel insanifusor” doet dan weer haar werk door mijn hoofd vijf minuten lang op en neer te laten wiegen. Ook bij “Milites pestilentiae III – Babylonia magnissima” vinden black metal-extremiteiten en het gevoel voor melodie – dat zich onder andere via een keyboardriedeltje manifesteert – mekaar, wat een beklijvende song oplevert. Drie overtuigende nummers zorgen ervoor dat “Theovorator: Babelis testamentum” op een sterke EP is uitgedraaid!

JOKKE: 81/100

Délétère – Theovorator: Babelis testamentum (Sepulchral Productions 2019)
1. Theovoratoris aduentus
2. Babel insanifusor
3. Milites pestilentiae III – Babylonia magnissima

Ossuaire – Premiers chants

De Canadese black metal-scene heeft in de vorm van Monarque, Forteresse, Akitsa, Délétère en Gevurah al heel wat interessante bands voortgebracht en Ossuaire kan meteen aan dit rijtje toegevoegd worden. In 2016 werd via Productions Haineuses een opwarmertje uitgebracht in de vorm van de “La diatribe infernale” EP, maar nu is het met de langspeler “Premiers chants” tijd voor het echte werk. De intense titeltrack houdt ons dankzij de knallende productie meteen bij de les. Ossuaire lijkt misschien de zoveelste band te zijn waar tremolo picking en blast beats het mooie weer maken, maar het kwartet heeft het nu eenmaal in de vingers om middels deze ingrediënten pakkende nummers te schrijven zoals “La flamme noire de Ge’henom“, waarin catchy melodieën een dynamisch spel aangaan met opzwepende black, en de elf minuten durende epische afsluiter. Hérésiarque wisselt zijn krijszang ten gepaste tijde af met cleane (koor)zang wat een heidense toets toevoegt. Van het christendom moeten de vier muzikanten sowieso niet veel weten want deze langspeler is de eerste van een tweeluik waarbij de voornaamste gebeurtenissen aangekaart worden die bijdragen aan de teleurgang van het christendom en ketterij promoten. Het korte “Exhortation” vormt een tussendoortje waarbij akoestische gitaren, verhalende vocalen en gure wind het verhaal vertellen. “Saints céphalophores” is in het eerste deel grotendeels mid-tempo van aanpak en schakelt nadien een versnelling hoger. Opnieuw laat gitarist Atrocité zien dat hij een goed oor voor catchy melodieën heeft, maar de man tovert eveneens enkele lekkere old school riffs uit zijn instrument. Ossuaire heeft een veelbelovende start genomen en mixt haar Frans-Canadese roots met melodieuze Scandinavische elementen. Benieuwd naar deel twee!

JOKKE: 83/100

Ossuaire – Premiers chants (Sepulchral Productions 2019)
1. Premiers chants
2. La procession des flagellants
3. La flamme noire de Ge’henom
4. Exhortation
5. Saints céphalophores
6 La grande apostasie

Departure Chandelier – Antichrist rise to power

Napoleon was niet alleen een bollekesfabrikant maar natuurlijk ook een belangrijk historisch figuur die een enorme impact heeft gehad op Frankrijk qua geopolitieke gevolgen maar ook de “Code Napoléon” beïnvloedt ons leven nog steeds op allerhande vlakken. De notoire ziener Nostradamus bestempelde Napoleon Bonaparte als de eerste van drie antichristen. De tweede was Adolf Hitler en de derde zou rond 2070 een wereldwijde oorlog veroorzaken. U heeft dus nog even tijd om uw tuinhuis te schilderen. De levensloop van de kleine generaal die het van soldaat tot keizer wist te schoppen spreekt nog steeds tot de verbeelding van velen, zo ook voor het Canadese Departure Chandelier. Op de hoes van diens “nieuwe” plaat “Antichrist rise to power” zien we een schilderij waarop Napoleon op zijn sterfbed ligt en wie goed kijkt ziet ook de link naar de bandnaam. De band bestaande uit leden van Akitsa en Ash Pool componeerde zes nummer (plus een intro en outro) ter meerdere eer en glorie van Napoleon en enkele memorabele momenten uit diens leven zoals zijn kroning, ballingschap, zijn veldslagen en overlijden. Écht nieuw is deze plaat echter niet aangezien ze een decennium geleden werd opgenomen, nog voor de eerste demo “The black crest of death, the gold wreath of war” in 2011 via Tour de Garde werd uitgebracht. In 2017 verscheen ook nog een erg fijne split met Blood Tyrant. Ondanks het feit dat de plaat werd opgenomen in een kelder achter het New York City Marble Cemetery (het oudste kerkhof in New York City), is de sound uitstekend, maar het blijft natuurlijk rauwe black. Invloeden werden gehaald uit Bathory, maar ook uit de sound van enkele klassieke bands zoals Osculum Infame, Bekhira, Chemin de Haine, Cantus Bestiae en Machiavel. Er duikt met andere woorden wel al eens een keyboard op links en rechts. Zo wordt de uiterst simpele maar grimmige openingsriff van “Life escaping through the candle’s smoke” al snel vergezeld van een über catchy keyboardriedeltje dat nog uren doorheen menig hoofd zal spoken. De songs zijn rijk aan melodie en ademen zoals in “Forever faithful to the emperor“, dat ook wel wat aan oude Nachtmystium doet denken, een soort van trots en onverzettelijkheid uit. De riffs kunnen in elke song op één hand geteld worden, zoals in “Catacombs beneath the castle of the marquis” waarin alles draait rond die ene lichtelijk verwrongen riff. Deze less is more-aanpak werkt echter wel daar de nummers niet onnodig lang gerekt worden. Enkel het snellere titelnummer met een op-het-randje-van-het-valse-af inleidende riff overschrijdt de zes minuten grens en doet het zonder keyboard-opsmuk. Dat wordt dan weer meer dan goed gemaakt in het triomfantelijk klinkende “A sacrifice to the Corsica Antichrist” en “Re-establish the black rule of France” alvorens de begrafenisklanken van de outro het einde van Napoleon’s leven inluiden. Blij dat deze schijf ons, na een decennium in de koelkast te hebben gestoken, toch nog bereikt.

JOKKE: 82/100

Departure Chandelier – Antichrist rise to power (Nuclear War Now! Productions 2019)
1. Intro (Napoleon’s sword)
2. Life escaping through the candle’s smoke
3. Forever faithful to the emperor
4. Catacombs beneath the castle of the marquis
5. Departure chandelier
6. A sacrifice to the Corsica Antichrist
7. Re-establish the black rule of France
8. Outro (Exile on the jagged cliffs of Saint Helena)

Pagan Hellfire – At the resting depths eternal

Al rond snuisterend op de Tour de Garde website, stootte ik op Pagan Hellfire, één van de oudste Canadese black metal-bands die er op deze planeet rondloopt. De naam deed vaag een kerkbelletje rinkelen en blijkt dat deze cultact met “At the resting depths eternal” – naast de nodige demo’s, splits en EP’s – reeds aan haar zesde langspeler toe is in haar 22-jarig bestaan. Vergeleken met het oud spul dat mij destijds ter oren kwam is er echter niet veel veranderd. Deze éénmansband klinkt nog steeds furieus en grimmig en hoewel de band er productiegewijs op vooruit is gegaan, zullen true black metal-fans hun zwarte hartje nog wel kunnen ophalen aan “At the resting depths eternal“. Goed uitgevoerde Canadese black slaagt er immers steeds in om de barre en gure weersomstandigheden van het thuisland te capteren. Ook Pagan Hellfire weet middels haar rauwe screams, dunne gitaarsound en organisch klinkende drums de ijskoude winden, uitgestrekte kustlijn en woest zeeën van Nova Scotia voor de geest te halen. Als je een simpele pizza maakt met enkel tomatensaus als topping, zorg je best dat deze niet te versmaden is. Hetzelfde geldt voor rauwe black en de kwaliteit van diens riffs. Op dat vlak zit het zeker goed bij Pagan Hellfire. In opener “Disappear into sullen night” en halfweg de negen minuten durende titeltrack speelt Incarnatus hypnotiserence snerpende gitaarriffs met een melodische ondertoon die de juiste melancholische en verbitterde snaar weten raken. De main riff in “Ruler’s kingdom ascend” is best catchy en in “Rustling wind of dimensions unreachable” duiken ook betoverende gitaarleads op. Het epische “The mountain pass” doet haar titel dan weer alle eer aan, want je ziet zonder veel extra verbeeldingskracht een monumentaal berglandschap recht voor je opdoemen wanneer je je ogen sluit. De levensloze gitaarklanken van “Loss and timeless spirit” creëren een zekere tristesse die een sereen einde aan deze plaat breien. Aan wie modern klinkende black niet besteed is, raad ik dit authentiek klinkende Pagan Hellfire aan. Ideale (ondergewaardeerde) band ook om op Kerstdag nog eens onder de aandacht te brengen.

JOKKE: 79/100

Pagan Hellfire – At the resting depths eternal (Tour de Garde 2018)
1. Disappear into sullen night
2. Rustling wind of dimensions unreachable
3. At the resting depths eternal
4. Ruler’s kingdom ascend
5. The mountain pass
6. Loss and timeless spirit

Akitsa – Credo

Akitsa draait al een kleine twintig jaar mee in de ondergrondse krochten van het black metal-gebeuren. De band, bestaande uit allesdoeners Outre-Tombe – tevens labeleigenaar van Tour de Garde – en Néant, zal met haar zesde album “Credo” een groter publiek bereiken daar Profound Lore het Canadese duo oppikte. Zowel op muzikaal als op esthetisch vlak vormt de nieuwe langspeler een breekpunt in de geschiedenis van Akitsa. Zo klinkt het nieuwe werk krachtiger dan ooit zonder echter afbreuk te doen aan de originele rauwe en eerlijke Akitsa-spirit en voor het eerst werd er afgeweken van het stelselmatige gebruik van een zwart-witcover. Op tekstueel vlak dragen de heren nog steeds een sinistere en misantropische boodschap uit waarbij ze voor “Voies cataclysmiques” hulp aangeboden kregen van Valnoir, gekend van de Parijse grafische studio Metastazis. Voor de Burzumesque en met cleane zang opgesmukte opener “Siècle pastorale” vonden de heren dan weer inspiratie in een 18de eeuws gedicht van Jean-Baptiste-Louis Gresset. Tien minuten lang wisselen rauwe repetitieve en hypnotiserende riffs zich in het nummer af met eerder rock-geïnspireerde tempo’s waarover O.T. de longen uit zijn lijf schreeuwt. Zoals we van de heren gewend zijn, klinkt de muziek weer enorm gevarieerd en valt er dus meer te beleven dan puur Burzum-worship. “Voies cataclysmiques” bevat Oi! en hardcore riffs maar deze Darkthrone-punkiness ligt me persoonlijk minder doordat het galopperende ritme al snel saai wordt. Van hetzelfde laken een broek in “Vestiges fortifiés“. Geef me dan maar de slepende atmosfeer van het Fins-aandoende “Le monde et ma bile” dat, ondanks een eveneens repetitief karakter, veel dieper onder mijn vel weet te kruipen. In “Espoir vassal” krijgen we de eerste knuppelpartijen te horen en doen de blaffende vocalen de Franse teksten ook hard op het Fins lijken. De tien minuten durende titeltrack die we als toetje krijgen, ademt in de startfase een zekere Bathory-epiek uit en bevat een subtiel maar intrigerend keyboardriedeltje totdat het nummer losbarst en het zwart venijn langs al haar poriën naar buiten ettert. Akitsa levert met “Credo” haar meest toegankelijke plaat af die mij echter niet op alle vlakken weet te bevredigen en waarbij ik me kan voorstellen dat sommige diehard fans van het eerste uur zullen afhaken door de – voor Akitsa-normen – betere productie.

JOKKE: 79/100

Akitsa – Credo (Profound Lore 2018)
1. Siècle pastoral
2. Voies cataclysmiques
3. Le monde et ma bile
4. Espoir vassal
5. Vestiges fortifiés
6. Credo