columbia

Ignis Haereticum – Autocognition of light

Als ik me niet vergis, heeft Ignis Haereticum de primeur om als eerste Columbiaanse band op Addergebroed besproken te worden. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat de extreme metalscene uit Centraal- en Zuid-Amerika me nooit zo heeft kunnen boeien op een paar uitzonderingen na (LLuvia!!!). Ignis Haereticum komt echter op de “voortaan te volgen bands”-lijst uit dat continent te staan. Het duo heeft reeds een debuutplaat (“Luciferian gnosis” uit 2014) op haar conto staan evenals enkele kleinere releases en was in haar beginjaren actief als Demogorgon. Na het raadplegen van enkele recensies, bleek dat debuut destijds goed ontvangen te zijn en werd de band als veelbelovend bestempeld. Referenties aan Deathspell Omega doken in bijna elke review op. We weten ondertussen echter dat dat een link is die de dag van vandaag door bands en labels te pas en te onpas wordt gebruikt om nieuwe zieltjes aan te trekken. In het geval van deze Columbianen snap ik de vergelijking wel, hoewel het er bij onze favoriete Fransen toch nog een pak gecompliceerder en technischer aan toegaat. En de genialiteit van Deathspell Omega wordt – zoals zelden – niet geëvenaard. Veelal horen we in de muziek van Ignis Haereticum trage, verwrongen en dissonante riffs terug waaronder de snelle (geprogrammeerde?) drums voor een ritmisch contrast zorgen. “Ekstasis” lijkt halverwege de veertig minuten durende trip een ambient rustpunt te vormen, maar ontpopt zich toch nog tot een tergend trage – bijna funeral doom – apotheose. Ook in de blasts en de razernij van opener “Glorious wounds” en “Lifting the veil” blijkt er plaats te zijn voor doom-passages vergezeld van diepere grunts. Dit komt de afwisseling ten goede en een band als The Ruins Of Beverast kan hierdoor ook wel als vergelijkingsmateriaal dienen. Qua sound (maar ook stijl) moest ik tevens regelmatig aan Aosoth denken en toen bleek dat diens BST instond voor de mix en de mastering (en misschien ook wel het programmeren van de drums?), was dit dus geen foute gedachte. Wel valt op dat de plaat pas goed klinkt als de volumeknop serieus opengedraaid wordt. Met één blik op het knappe artwork en de tracklist weet je dat Ignis Haereticum uit een occult vaatje tapt. “Autocognition of light” bestaat uit twee delen waarbij het eerste draait rond spirituele zuivering en het tweede rond de eindfase van Verlichting waarbij al het materiële achtergelaten wordt. Ignis Haereticum heeft deze thematiek in zes knappe songs weten te vertalen die zich als één geheel dienen te laten beluisteren. De band bewijst dat de invloed van de Franse black metal scene een voedingsbodem is die zelfs tot aan de overkant van de Atlantische oceaan reikt. Hierdoor ontbreekt het Ignis Haereticum wel voor een stuk aan identiteit, maar het vakmanschap, de strakke uitvoering en afwisselende songs maken veel goed.

JOKKE: 79/100

Ignis Haereticum – Autocognition of light (Goathorned Productions 2017)
1. Glorious wounds
2. Atonement of the faithful
3. Mors mystica
4. Ekstasis
5. Lifting the veil
6. Autocognition of light

Nox – Ancestral arte negro

Neen, het gaat hier niet over een verzameling danshits van de beruchte discotheek uit Antwerpen. En neen, het gaat hier ook niet over nieuw werk van de Nederlandse death metal band waarvan de leden zelf het verschil amper kunnen uitmaken met hun andere band Centurian. Het gaat hier over het Columbiaanse (!) Nox, die met de 7” EP “Ancestral arte negro” een derde wapenfeit aflevert na het debuut “Manifestaciones de la eterna noche” uit 2015 dat voorafgegaan werd door een split met drie andere gelijkgestemde blasfemische orkestjes. De onheilige drievuldigheid Iscaroth, Morbus en Seth spuwt op deze EP vier nummers uit die – zoals de titel doen vermoeden – zo ver als mogelijk van hedendaagse moderne black metal willen blijven. De helden uit begin jaren negentig worden geëerd met een sound die we eigenlijk verwachten uit het land van de duizend meren aan de andere kant van onze aardkloot. Nox brengt immers het soort chaotische, striemende old school black metal die we ook kennen van Finse acts genre Sargeist en Horna. De hysterische naar oeroude Enslaved neigende vocalen van het debuut hebben plaats geruimd voor een sappiger stemgeluid waar meer speekselproductie aan te pas komt en de old school productie past het plaatje als gegoten. Nox slaagt met deze EP perfect in haar opzet want nostalgisch kijk ik terug naar de oude obscure black metal tijden die hier twintig minuten lang herleven. Met opgeheven vuist in de lucht probeer ik het aanstekelijke refrein uit opener “Espectro” mee te brullen met die héél beperkte notie die ik van het Spaans bezit. Ook de drie navolgende tracks doen mijn bloed met hun rockende riffs en effectieve drumslagen koken. Nox katapulteert zich meteen naar de top van de Columbiaanse black metal scene. Niet dat daar veel moeite aan te pas komt, want naast Inquisition – je weet wel, de Immortal-klonen die ondertussen vanuit de VS opereren, daagt er niet meteen concurrentie op in mijn grijze celmassa. Fijne ontdekking! Met dank aan Tom van Hypertension Records om deze band op mijn radar te brengen.

JOKKE: 79/100

Nox – Ancestral arte negro (Forever Plagued Records 2016)
1. Espectro
2. Atravesando el umbral
3. Ancestral arte negro
4. Esperando la muerte