ebony lake

Lychgate – Also sprach Futura

Het Britse Lychgate behoort sinds hun gelijknamig debuut uit 2013 tot mijn absolute favorieten. Waar ze toen nog te klasseren vielen onder “experimentele black metal”, gaat de muziek sinds het geniale tweede album “An antidote for the glass pill” meer richting een soort technisch progressieve horror doom met black en death invloeden. Daarop werd verder gebouwd gedurende de derde langspeler “The contagion in nine steps” en nu dus ook op de EP “Also sprach Futura“. Laat me deze bespreking echt beginnen met te duiden dat dit niet voor iedereen is. De doodse dissonantie, kille kakofonie en algemene complexiteit van de muziek, die vaak in de verf worden gezet door een typerend kerkorgel, maken deze band tot iets wat – vermoedelijk – eerder mensen zal aanspreken die intensief bezig zijn met wat “ingewikkeldere” muziek. Dit zijn zeer goed uitgedachte en uitgevoerde composities die aandacht en soms geduld vereisen om op prijs gesteld te worden. Concreet over deze EP: die grijpt meer terug naar “Lychgate” en “An antidote for the glass pill” dan het vorige album. Dit hoor je letterlijk al vanaf de eerste noot waarmee het vrij korte “Incarnate” aanzet. Op het eerste gehoor zou je denken dat de bas en de orgels een chaotische tegenpool zijn voor de – in vergelijking – eerder eenvoudige gitaren en drums. Maar dat zijn ze niet, veeleer vult alles elkaar aan. Eigenlijk fungeert de track meer als een soort intro voor “Progeny of the singularity“, een nummer dat iets toegankelijker lijkt door de wat meer traditionele black en doom elementen, maar nog steeds bedrieglijk moeilijk in elkaar zit. “Simulacrum” is voor het grootste deel slepend en een nummer waar je de aanwezigheid van Greg Chandler – zanger/gitarist van o.a. Esoteric – goed kan horen. Het eindigt wat sneller en vloeit mooi over in de laatste track “Vanity ablaze“. Hier is de ritmesectie geweldig op dreef en spelen de cleane en extreme zang ook een grotere rol, ondanks het feit dat deze zoals wel vaker bij Lychgate diep in de mix liggen. Elk instrument heeft een unieke rol die passend is, ook al staat het soms haaks op wat een ander instrument dat moment produceert. Het rauwer geluid, de vaker voorkomende snelle passages en een soms wat minder aanwezige “frivoliteit” voelen misschien als een kleine stap “terug”. Deze is voor een EP echter volkomen aanvaardbaar, zeker als je het concept gaat nalezen dat alles te maken heeft met trans- en post-humanisme. Het is je te vergeven als je soms niet meteen zou merken waar de nummers heen gaan, maar de opbouw is doordacht en heeft wel degelijk een pointe. Echt gaan uitleggen hoe dit klinkt is bijna onbegonnen werk. Meerdere luisterbeurten zijn gewoon onontbeerlijk. Maar als ik enkele referenties moet geven, dan zou ik zeggen dat mensen die fan zijn van Ebony Lake, Dolorian, Esoteric of zelfs mid-era Sadist dit sowieso moeten checken. En eigenlijk ook alle anderen, want dit is simpelweg origineel en steengoed.

Xavier: 95/100

Lychgate – Also sprach Futura (Debemur Morti Productions 2020)
1. Incarnate
2. Progeny of the singularity
3. Simulacrum
4. Vanity ablaze

Deemtee – Flawed synchronization with reality

Dat deze release niet voor iedereen zal zijn, hoor je reeds in de eerste paar minuten. De eenzame Madrileen NHT is blijkbaar geen onbekende in de lokale scene, maar hier betwijfel ik of veel mensen al van hem hebben gehoord. Misschien komt daar verandering in, want creatief en vakkundig is deze Spanjaard in elk geval. “Flawed synchronization with reality” is het debuut van dit project en valt het best te omschrijven als experimentele black metal geschreven/opgenomen onder invloed van een al dan niet gezonde dosis psychedelica. We krijgen afwijkende en wisselende ritmes, ambient passages, zelfs kleine streepjes drum and bass, lange gesproken stukken en klassieke passages. Dat alles naast een hoop klassieker aandoende leads, sterke clean zang en natuurlijk ook de meer standaard black metal riffs en gekweel. Het spijt me dat ik deze promo zo lang heb laten liggen, want het is zonder twijfel een van de meest interessante platen die ik al in lange tijd heb gehoord. De extreme vocalen storen me soms een beetje, maar verder is het een ijzersterke release waar je in mee kan groeien. Als je tenminste openstaat voor de vele invloeden en niet gewoon 4/4 blastbeats verwacht. Persoonlijk vind ik de eerste track “Birds” de beste. Terwijl ik de akoestische afsluiter/outro “Nobody out there” als enig nummer best had kunnen missen. Misschien is dit wel zo een voorbeeld van muziek voor muzikanten, zoals het geweldige Ebony Lake destijds. Al denk ik dat ook fans van atmosfeer dit nog zullen kunnen pruimen. Eén ding is zeker, voor Deemtee moet je in elk geval de tijd nemen.

Xavier: 85/100

Deemtee – Flawed synchronization with reality (Grimm Distribution 2019)
1. Birds
2. Badtrip culmination
3. Glowing serpents everywhere
4. Multiverse recoil
5. Mirror of confusion
6. Tunnel of melting black stars
7. Nobody out there