electronica

Yerûšelem – The sublime

Blut Aus Nord is niet voor één gat te vangen, dat weten we al langer dan vandaag. Wie de discografie van deze Franse band erop naslaat, zal een avontuurlijke evolutie detecteren die startte in de vorm van atmosferische black waarin gaandeweg allerlei elementen uit industrial, avantgarde en ambient slopen. Zo vervulde Blut Aus Nord een experimentele pioniersrol in een destijds vrij conservatief genre. De band werd ondertussen meermaals gekopieerd, maar nooit geëvenaard. In het omvangrijke oeuvre van deze twee avontuurlijke Fransmannen zijn er enkele platen die thematisch en stilistisch met mekaar verbonden zijn. Zo heb je de “Memoria vetusta“-trilogie, de “What once was“-trilogie en de “777“-trilogie. De genieën Vindsval en W.D. Feld wilden het sonisch pallet van “777 – Cosmosophy“, het sluitstuk van die laatst vernoemde trilogie, verder exploreren en doen dat gek genoeg niet onder de noemer Blut Aus Nord. Voor deze zijstap werd Yerûšelem in het leven geroepen en de plaat kreeg de titel “The sublime” mee. Een woord dat tevens van toepassing is op het intrigerende artwork van Dehn Sora. Het duo liet zich inspireren door Godflesh, Ministry, Pitchshifter en Skin Chamber maar ook door electronica, post-punk, new wave en dub. Ik las ergens een recensie waarin de reviewer de vergelijking maakte met Godflesh en Jesu, een goede analyse want zo verhouden Blut Aus Nord en Yerûšelem zich inderdaad ook ten opzichte van elkaar. “The sublime” laat immers een toegankelijker en bijwijlen dromerig geluid horen daar waar de hoofdband toch wel een pak dissonanter, duisterder en ontoegankelijker klinkt. In de negen nummers die “The sublime” telt, gooit Vindsval enkel zijn heldere zang in de strijd waarbij de vocalen meestal als extra laag in de muziek gemixt zijn, hoewel ze in “Reverso” ook iets meer op de voorgrond treden. Verder horen we ook beduidend minder distorted gitaren en de geprogrammeerde drums zijn bij wijlen dansbaar. De ruggegraat van de songs wordt in de meer heavy nummers zoals “Autoimmunity” en het mechanische “Joyless” door beats en loops of in “Triiiunity” en “Babel” door groovy baslijnen gevormd in plaats van door riffs. En in de titeltrack of het kippenvelopwekkende “Eternal” lagen meeslepende, repetitieve en hypnotiserende melodieën duidelijk aan de basis. Het korte “Sound over matter” en het afsluitende “Textures of silence” zijn dan weer rustgevende ambient-soundscapes waarvan de titels alleszeggend zijn. We hoorden in de wandelgangen dat de heren na het volgende Blut Aus Nord album, dat voor september gepland staat, aan de opvolger van “The sublime” zullen beginnen. Twee maal een goednieuwsshow dus!

JOKKE: 85/100

Yerûšelem – The sublime (Debemur Morti Productions 2019)
1. The sublime
2. Autoimmunity
3. Eternal
4. Sound over matter
5. Joyless
6. Triiiunity
7. Babel
8. Reverso
9. Textures of silence

Rosetta – Audio/visual Original score

Het Amerikaanse Rosetta behoorde altijd al tot mijn favorieten in het overbevolkte post-metal/post-core/post-rock/post-whatever genre, met een grootse en wijdse sound die herkenbaar is uit de duizenden. De combinatie van de dromerige en zweverige gitaarpartijen van Matt Weed, ondersteund door samples en soundscapes van zanger Mike Armine, waarover de getalenteerde BJ McMurtrie letterlijk elk gaatje dicht mept met zijn jazzy drumgrooves en –fills, vormt de sterkte van deze band. BJ schittert echter in afwezigheid op de nieuwe release van Rosetta, genaamd “Audio/visual original score”. Zoals de titel reeds doet vermoeden is dit geen “standaard” plaat zoals de vier voorgangers. Het gaat hier echter om de soundtrack die Rosetta maakte bij de documentaire “Rosetta: Audio/visual” van Justin Jackson over de band. In deze docufilm wordt nogmaals duidelijk hoeveel toewijding en opofferingen je als band moet maken, al is het nog maar om zonder kleerscheuren een tour te overleven. Ook de haat/liefde-verhouding met het Translation Loss label vormt een rode draad doorheen het verhaal. We zien een samenwerking, ontstaan uit vriendschap, evolueren tot een zakelijk gebeuren, waardoor de band na de release van “A determinism of morality” besloot om voortaan de touwtjes zelf in handen te nemen. De onafhankelijke DIY-mentaliteit hield een groot risico in waardoor het voortbestaan van Rosetta aan een zijden draadje hing. Gelukkig voor hen (en voor ons) draaide de zelffinanciering, gekoppeld aan de financiering door hun wereldwijde fanbase, positief uit, en zag “The anaesthete” in 2013 het daglicht. Op deze soundtrack houdt Rosetta het puur instrumentaal. Op het tweede schijfje van hun debuutplaat “Galilean satellites” waagden ze zich ook reeds aan een instrumentaal avontuur. We krijgen een klein uur aan post-rock, ambient, soundscapes, noise en subtiele electronica te verwerken, waarop het heerlijk de ogen sluiten is en alzo weg te dromen naar galaxies far beyond. “Dunes “, “Waves”, “Estuary” en “Sedges“, toevallig de langere tracks, scoren hier het best. Verwacht deze keer dus geen screams, beukende drums en luide gitaren, maar ingetogen muziek. Zoals in al hun werk schuilt er ook nu weer een positieve kracht in. Deze release is enkel via hun bandcamp-site (https://theanaesthete.bandcamp.com/album/rosetta-audio-visual-original-score) te verkrijgen volgens het “pay what you want”-principe. Voor de (betalende) docu kan je op volgende link terecht: www.rosettaaudiovisual.com. You know what to do als je deze band wilt steunen.

JOKKE: 80/100

Rosetta – Audio/visual original score (Eigen beheer 2015)
1. Dunes
2. Talus
3. Stoma
4. Tape A
5. Lagoons
6. Waves
7. Alterne
8. Estuary
9. Bergmann’s rule
10. Sedges
11. Tape B
12. Maritimes