grind

Works Of The Flesh – Works of the flesh

Rauwe oldschool death metal uit de donkere krochten van de Antwerpse ondergrond? De bandleden slapen vooralsnog niet onder een rots, beste lezers, en weten maar al te goed dat OSDM anno 2020 weer immerrelevant is. Bands als Bones doen het hen al even voor, maar toch weer met een heel andere aanpak: Works of the Flesh mixt een heleboel punk- en grindelementen in het geheel, waar hun sound verder rechtstreeks uit een met beenmerg en gal besmeurd mangat te midden van een illustere steeg in centrum Stockholm lijkt te komen kruipen. Tracks als opener “Constant pressure” doen daarom meteen even hard denken aan Misery Index of Gadget als aan oude Unleashed of Grave. De bezetting van Works Of The Flesh is andermaal niet min, en licht meteen nog een tipje van de sluier op – met bandleden van Marginal, Helldozer, Suhrim en meer weet je al snel wat voor vlees je in de kuip hebt. Frank Rotthier nam de plaat live op in zijn studio, en het feit dat zoiets opvalt is alleen maar positief. Het geheel is zelfs best catchy met momenten, het resultaat van de melodieuze buzzsaw riffs en beukende blasts die al na enkele luisterbeurten blijven hangen. Op ongeveer twintig minuten is Works Of The Flesh uitgeraasd, wat van deze debuutplaat eerder een EP maakt dan een langspeler – maar laat dat nu net zijn hoe we onze metalen graag voorgeschoteld krijgen. Op thematisch vlak gaat meerdere keren op deze EP de militante vuist in de lucht, wat ook weer meer aan grind of punk doet denken – een verrassende keuze voor een deathmetalband. De rasperige growls die nummers als “The great dictatewhore” en “Anti-social media” van de nodige schwung voorzien, doen dat in ieder geval met volle overgave. De mastering gebeurde door Yarne Heylen, die “Works of the flesh” meteen weer naar een bepaald niveau weet te tillen. Wat ondergetekende betreft mocht het geheel nog wat rauwer klinken, om dat grafkeldergevoel volstrekt tot z’n recht te laten komen en de honger tijdelijk edoch volledig te stillen. Blood for the blood god, weet je wel. Er worden geen ongeziene songstructuren in elkaar geweven en op bepaalde songs klinken de riffs alsof ze al eens eerder kunnen zijn gebruikt, maar voor een eerste plaat is dit zonder meer oerdegelijk spul. Gezien er toch geen shows mogen worden gespeeld, stellen we bij deze voor dat de heren zich meteen terug in hun studio opsluiten en naarstig aan een opvolger beginnen schrijven.

JULES: 76/100

Works Of The Flesh – Works of the flesh (self released 2020)
1. Constant pressure
2. God is the gospel
3. The great dictatewhore
4. Double standards
5. Anti-social media
6. Eat kill fuck repeat
7. Murder is my name
8. Go feed the maggots

Invunche/Ifernach – Split

Indiginous black metal zit duidelijk in de lift de laatste jaren getuige releases van o.a. Volahn, Arizmenda, Vital Spirit, Pan-Amerikan Native Front, Invunche en Ifernach. Die laatste twee hebben hun krachten gebundeld voor een split LP die via Tour de Garde losgelaten wordt, en Ifernach deed recent ook hetzelfde met PANF. Het Nederlands-Chileense Invunche wist ons met “II” al danig te overtuigen evenals het Canadese Ifernach met zijn meest recente langspeler “The green ecnhanted forest of the druid wizard“. Benieuwd of deze split spreekwoordelijk vuurwerk zal afsteken. Invunche is vertegenwoordigd middels zes nummers die een veelzijdig gezicht van de band (op plaat bestaande uit bezieler El Invunche en trommelaar The Specter (Vaal, Old Tower, …) laten zien. “El Invunche II” trapt de split gezwind en energetisch op gang met het gekende punk en blackmetalrecept en riffs die onze hoofdhuid met groot gemak scalperen. We beginnen meteen vreugdedansjes rond onze totempaal uit te voeren. Voor je het weet zit je aan het uit allerhande authentieke instrumenten zoals panfluiten en drums opgetrokken intermezzo “Tierra ancestral” want de eerste vier nummers lopen vrijwel naadloos in mekaar over. Deze song vormt een rustgevende, maar mystiek klinkende adempauze die ons even tijd om te bedaren gunt, alvorens we onze spurt doorheen het Amazonewoud waarbij we door een bloeddorstige jaguar opgejaagd lijken te worden, verder zetten. “Sangre del Sur” combineert deze mystiek met meer opzwepende passages, maar neemt ook serieus wat gas terug en verkent meer epische oorden, wat zich meteen ook in een wat langere speelduur vertaalt. Een fel gesmaakte formule! Invunche overtuigt wederom en dat Spaanse taaltje klinkt bovendien verdomd energiek, wraakzuchtig en verpletterend! Over naar Finian Patraic en zijn Ifernach dan die er maar liefst 11 nummers op één zijde doorjaagt wat zich vertaalt in strak op mekaar volgende nummerafbakeningen tussen de groeven. Het rauwe punk-element dat op “The green enchanted forest of the druid wizard” achterwege bleef, wordt nu weer van stal gehaald maar daar waar deze waanzin op “Gaqtaqaiaq” nog doorspekt werd met erg beklijvende leads, is het nu één en al oor voor rauwe klanken. De opgefokte korte nummers en vervormde, hese, soms blaffende vocalen in combinatie met de laaggestemde gitaren geven het geheel ook een heus grindcorerandje mee en enige vorm van finesse is ver zoek. Tijd om aan een vredespijp te lurken is er niet, bekladder je tronie zo snel mogelijk met warpaint, pak die tomahawk vanonder de mottenballen en trek ten strijde is de boodschap die hier uitgedragen word. Beetje een tegenvaller wel als je het geluid van de laatste langspeler verwachtte. Het is dan ook voornamelijk de Invunche kant die hier nog veel rondjes zal spinnen.

JOKKE: 75/100 (Invunche: 85/100; Ifernach: 65/100)

Invunche/Ifernach – Split (Tour de Garde 2020)
1. Invunche – El Invunche II
2. Invunche – Rabia andina
3. Invunche – Lagrimas de kooch
4. Invunche – El kalku
5. Invunche – Tierra ancestral
6. Invunche – Sangre del sur
7. Ifernach – The skeletal head and magic bow
8. Ifernach – Torturing the witch
9. Ifernach – Gateway of the clashing clouds
10. Ifernach – Master of fire
11. Ifernach – Baxbakualanu Xsiwae
12. Ifernach – I’m not a punk / I’m the Puoinaq
13. Ifernach – Volcanic earth blood
14. Ifernach – The Potlatch ban
15. Ifernach – Arctic hysteria
16. Ifernach – No pipe of peace / Ready to war
17. Ifernach – Master of pain

Evaporated Sores – Ulcerous dimensions

Evaporated Sores, zei je? Hoe die debuutplaat juist klinkt? … Laten we beginnen bij de eindeloze lagen uiterst onuitstaanbare, haatdragende noise. Gitaarlijnen die zo gruwelijk en atonaal klinken dat je je afvraagt of de band ze ooit nog zou kunnen reproduceren. Wil je dit wel luisteren? Een stem die afkomstig lijkt van een oude vorst die eerst 300 jaar in een duistere kerker vastgeketend moest wegrotten, en zijn volledige karkas door de maden geconsumeerd zag. Een orgie van cymbalen wash en een snaredrum gemaakt van holle botten en een door cysten en laesie vervormd vel. De songstructuren op “Ulcerous dimensions” zijn opgebouwd uit onverteerbare sludge en grind, een ziekelijke tweelingbroer van deathmetal en nog zoveel meer. Geloof me, je wil dit absoluut luisteren – al is het maar om de verschillende, totaal doorgerotte lagen van deze sound te leren begrijpen. Met momenten zijn er zelfs elementen uit slam death te horen, maar vooralsnog lijken de waanzinnig dissonante riffs specifiek geschreven om je zo ongemakkelijk mogelijk te doen voelen. Op het einde van opener “Claimed by inertia” klinkt het alsof een auto door een eeuwenoude, door de grootste horror opgetrokken entiteit werd opgeslokt en tot gruis vermalen, inclusief een soort antidiefstalalarm dat een uiterst zielige poging doet om zijn eigenaar op de hoogte te stellen van zijn afgrijselijke ondergang. Het geheel wordt afgeroomd met ijzige industrial, dreunende en met afgunst doorspekte tonen die uit een parallel universum lijken te komen waar de dood een ontegensprekelijk groot geschenk is. Maar, niet gevreesd, er is ook licht aan het einde van de tunnel! Een deken van weerzinwekkend wrede en industriële noise moet dienen om je op het einde van quasi elk nummer tot rust te brengen. Pas echt onaards, is het feit dat dat lukt. De auditieve aanval waarmee elke nieuwe song aanzet, is dermate onaangenaam dat je het afzichtelijke, van vlees ontdane hand alsnog graag zal aannemen. Evaporated Sores is met deze eerste langspeler op één der sterkste en meest consistente Amerikaanse labels beland, met name Sentient Ruin Laboratories. Een absolute aanrader voor de enkeling bij wie dit niet meteen als dissonante muziek in de oren klinkt. “Ulcerous dimensions” weet zich op momenten zo te vervreemden van alles wat een modale fan muziek zou noemen, dat het bij ondergetekende een brede glimlach op het gezicht toverde. Of dit iedereen evenzeer gaat smaken is natuurlijk nog maar de vraag. Try before you buy!

JULES: 89/100

Evaporated Sores – Ulcerous Dimensions (Sentient Ruin – 2020)
1. Claimed by inertia
2. Eternal inflation
3. Regurgitated existence
4. Infinite remission
5. Rote resurrection
6. Eonic parallel
7. Cosmic indifference