hate

Begerith – A.D.A.M.

Begerith – niet te verwarren met het Finse Beherith hé West-Vlaamse vriendjes – werd in 2003 opgericht in een uithoek in het oosten van Rusland, maar ondertussen resideren de leden in Polen. It makes sense, althans op basis van wat hun tweede langspeler “A.D.A.M.” laat horen, want de heftige black/death van het kwartet ligt in het vaarwater van Poolse grootheden Behemoth en Hate. Ook in de Hertz studio weten ze ondertussen wel hoe ze dergelijke extreme muziek uit de boxen moeten laten knallen (gelukkig niet té klinisch en steriel). “A.D.A.M.” is mijn eerste kennismaking met de band. Of er vooruitgang geboekt is ten opzichte van debuut “My way to the star…” dien ik met andere woorden schuldig te blijven. Achter het album gaan diepe filosofische gedachten schuil die grafisch knap werden weergegeven door Denis “Forkas” Kostromin en Valnoir Mortasonge (Metastazis): “And God went on to create the man in his image, in God’s image he created him and his name was Adam… How terrible and despotic our God is, sealed himself into a biological substance of rot and stench, giving the form to everything. Regurgitated himself to the Earth as a virus and locusts devouring and fucking everything on their path… Look into the eyes of everyone and try to call it your God… God rules your debauchery.” Hoewel hier topmuzikanten aan het werk zijn, wordt het gelukkig nergens té technisch, progressief en onoverzichtelijk. De nummers zijn gestroomlijnd en bevatten voldoende herkenningspunten zodat je niet verdwaalt in de blastende drums, het up-tempo riffwerk en blaffende vocalen. Tussen het brute geweld en de blasfemische teksten door is er plaats voor talrijke melodieuze accenten zoals de vele solo’s die in het rond vliegen, zij het echter nooit als een ongeleid projectiel. Het dynamische “A.D.A.M. V” is hier misschien wel het beste voorbeeld van. De oude thematiek wordt hier en daar onderstreept door epische synths – zij het héél subtiel – die voor een triomfantelijk gevoel zorgen. Af en toe kan ik wel eens van dit soort bands genieten. Eén van de betere platen in zijn genre.

JOKKE: 80/100

Begerith – A.D.A.M. (Minotauro Records 2017)
1. Nome fatas hiss mortus
2. A.D.A.M. I
3. A.D.A.M. II
4. A.D.A.M. III
5. A.D.A.M. IV
6. A.D.A.M. V
7. A.D.A.M. VI
8. A.D.A.M. VII
9. A.D.A.M. VIII
10. A.D.A.M. IX
11. A.D.A.M. X

Hate – Solarflesh

Hate is een kloon van Behemoth! Inslikken jongen! Hate speelde al ruige death metal toen Behemoth nog stofzuigers promootte op hun eerste albums. Meer nog, anno “Anaclasis” drukte de Poolse verderfmachine een zeer eigen stempel op de genre. Maar toch niet helemaal inslikken jongen! De laatste jaren groeien Hate en Behemoth zowel op muzikaal en vlak van imago naar elkaar toe. “Solarflesh” is het achtste (!) album alweer en van roestige vastigheid is nog geen sprake. Adam Buszko kom nog even fris voor de dag als een jong veulen dat na een lange winter van stal mag. De hypermoderne productie doet voorgaande alle eer aan en hoewel het vaak te gepolijst klinkt, komt Hate er zeer goed vanaf. Zowel “Solarflesh”, “Erebos” en “Morphosis” liggen mooi in elkaars verlengde en niet alleen geluidstechnisch. Muzikaal sluit alles naadloos aan en worden alle verwachtingen mooi ingelost. De ietwat misplaatste Oosterse sfeer die opgeroepen wordt in de intro geven het album een aparte touch. Later wordt dit oriëntaals sfeertje opnieuw tevoorschijn getoverd in “Timeless kingdom”en het haast Nile-sque “Festival of slaves” (met gerecycleerd eigen materiaal). Maar voor de rest is het vanouds Hate. Zo heerlijk begint “Alchemy of blood”, zo heerlijk wordt het tempo omhoog getrokken – incluis loodzware en gedefinieerde death grunt (een van de beste op deze aardkloot). De hondsbrute death metal met een black metal edge staat als een huis, en dames en heren, Hate behoort tot de absolute top in het genre! Muzikaal gebeurt er een pak meer als bij doorwinterde bands als Deicide of Cannibal Corpse en ook de met regelmaat aanwezige soli demonstreren het voortreffelijke gitaarspel van beide snarenmartelaars. Toch is verblindende euforie misplaatst. Alles klinkt dan wel uiterst gebalanceerd en perfect doordacht, toch loert het spook saturatie om de hoek. Na de vorige albums slaat de verzadiging toe en blijft de Wow-Erlebnis uit. Met “Erebos” nog in het achterhoofd lijkt “Solarflesh” wat overbodig – Hoewel er drie jaar tussen is. Er is dus duidelijk iets met Hate wat niet snel onder te brengen valt. Maar alleen al afgaande op het harde werk, toewijding en doorzettingsvermogen verdienen deze Polen alvast de nodige herkenning.

fLP: 80/100

Hate – Solarflesh (Napalm Records 2013)
1. Watchful eye of doom
2. Eternal might
3. Alchemy of blood
4. Timeless kingdom
5. Festival of slaves
6. Sadness will last forever
7. Solarflesh
8. Endless purity
9. Mesmerized