heidens hart

Ibex Angel Order – I.Õ. Creatõr / I.Õ. Destrõyer

Ondanks de sterke line-up van de meest recente editie van het Veneration Of The Dead-festival moest ik verstek laten gaan. Opener van dienst was het Nederlandse Ibex Angel Order en naar aanleiding van hun optreden zagen ze de kans mooi om nieuw werk te laten horen, al is het slechts een twee songs tellende tape (de EP-versie zou nog moeten volgen). “I.Õ. Creatõr / I.Õ. Destrõyer” laat twee ritualistische invocaties horen die conceptueel gezien rond primitieve en gnostische kunst draaien. De occulte atmosfeer druipt middels allerhande rituele gezangen en percussie inclusief gong- en belgeluiden van de twee nummers af en het is best bewonderenswaardig dat een duo – zanger/gitarist Herr Aids en drummer Ludas – Urfaustsgewijs in staat is deze magische atmosfeer neer te zetten. “I.Õ. Creatõr” is erg bezwerend door de vocale aanpak die parallellen vertoont met een band als Mare, maar bevat ook enkele sterke gitaarriffs en wisselt knuppelstukken met dreigend mid-tempo werk af. “I.Õ. Destrõyer” kent een noisy trance opwekkende start maar eens Ludas uit de startblokken schiet, lijkt er geen ontsnappen meer aan en worden we in de ban gehouden door de profetische bezweringen en repetitieve riffs van Herr Aids. Ibex Angel Order zet de kwaliteit van het sterke debuut “I” met deze EP resoluut verder.

JOKKE: 85/100

Ibex Angel Order – I.Õ. Creatõr / I.Õ. Destrõyer (Heidens Hart Records 2019)
1. I.Õ. Creatõr
2. I.Õ. Destrõyer

Afvallige – Nevelveld

De prijs voor demo van de maand gaat ongetwijfeld naar Afvallige, een nieuwe creatie van de heer Nortfalke die een hand heeft/had in zowat de helft van de Nederlandse black metal-scene. Als ik alle bands moet vermelden waar de man iets in de pap te brokken heeft/had, spendeer ik de helft van deze review daaraan. Laten we het daarom maar over de muziek hebben en laat jullie daarbij vooral niet hinderen door het feit dat het hier om een demotape gaat, want zelden heb ik een cassette gehoord met zulke goede sound. Afvallige raast er vier songs in een klein kwartier door waarvan “De oneindige leegte” een duister klinkende instrumentale ambient-track is. De eerste drie songs daarentegen staan bol van de old-school neurotische black die de hoogdagen van Dødheimsgard’s “Kronet til konge” en Zyklon B’s “Blood must be shed” doen herleven. Niet geheel ontoevallig was het meesterzanger Aldrahn die deze beide klassiekers van vocalen voorzag en dat is zonder te overdrijven een referentie die ook van toepassing is op de bezeten semi-cleane en half-verstaanbare vocale prestatie van Nortfalke. Aan de reacties op internet te lezen is het duidelijk een love it or hate it-aanpak, maar ik ben absoluut fan. Onze afvallige speelde ook de drums, gitaren en bas op zijn eentje in en vond het belangrijk te vermelden dat er geen keyboards en drumcomputer te horen zijn op “Nevelveld“. Er is echter maar één nadeel aan deze release en dat is dat hij slechts een kwartier duurt. Het voordeel van een tape is dan weer dat de vier nummers op beide kanten staan en dat we deze dus oneindig in een loop kunnen laten afspelen. Afvallige kan niet snel genoeg met een langspeler op de proppen komen!

JOKKE: 85/100

Afvallige – Nevelveld (Heidens Hart Records 2018)
1. Nevelveld
2. Op het scherpst van de snede
3. Wanneer de zon zwart kleurt
4. De oneindige leegte

Code – Live in the Netherlands

Twee stellingen kan je niet over het hoofd zien als je over het Engelse Code spreekt. Zelf mag er voor mij nog een derde, meer algemene stelling, bij. Laten we beginnen met: “Code is niet meer hetzelfde zonder Kvohst.” Ja, dat is zo. Maar daarom nodeloos sentimenteel gaan doen is flauw, want een monument opvolgen is niet evident. Vervanger Wacian doet het echter met verve. Zowel zijn geschreeuw als zuivere gezangen klinken uitstekend. Geen zwak moment te horen op “Live in the Netherlands“. Zeikerds zetten maar een plaatje op van Hexvessel of Grave Pleasures/Beastmilk. Stelling twee: “Code hun nieuwste albums klinken als progpop“. Ja, dat is zo. Enkel “Nouveau gloaming” en “Resplendent grotesque” kunnen mij bekoren. Wat daarna kwam liet mijn geluidsinstallatie meteen op nul db springen. Onterecht misschien, want ik heb dan ook geen moeite gedaan het luider te zetten. Gelukkig stammen de opnames van dit live album voor hun laatste plaat en ligt de nadruk op ouder werk. “The cotton optic“, “Smother the crones” (wat effe moeilijk te herkennen was) en het prachtige “Brass dogs“. Ze staan er allemaal op! Nummer drie: “waarom een live album?” Destijds waren “Live after death” en “Decade after aggression” ware kleppers voor ondergetekende. Het maakte het mogelijk om kennis te maken met een waaier aan nummers uit een groot oeuvre en het was een verzameling van hits. Geen van beide opmerkingen is van toepassing op Code. Wel kan gezegd worden dat het een sympathieke band is die niet beroerd is om in zee te gaan met de (black metal) underground. De band mag dan wel erg progressief voor de dag komen tegenwoordig, toch blijft leider Aort een voorliefde hebben voor felle extreme muziek en kleine, doch kwalitatieve zakenpartners. Dus verklaart ook de ongepolijste sound van “Live in the Netherlands“. Het klinkt echt en niet nog eens extra onder handen genomen door een team van producers. Het volgt het hart. Dit is een tof hebbedingetje voor de fans, maar nieuwe geïnteresseerde zielen zullen de band wellicht eerder checken via You Tube of andere kanalen.

Flp: 72/100

Code – Live in the Netherlands (Heidens Hart 2015)
1. The cotton optic
2. The rattle of black teeth
3. Becoming host
4. Glimlight tourist
5. Smother the crones
6. Possession is the medicine
7. The lazarus cord
8. White triptych
9. Brass dogs