hope drone

Downfall Of Gaia – Atrophy

Het Duitse Downfall Of Gaia is een atmosferische sludge/post-black metal band die op een grote aanhang mag rekenen, getuige hun laatste passage waarbij ze samen met het Australische Hope Drone op een snikhete doordeweekse avond in augustus het Utrechtse DB’s best aardig gevuld kregen. Je oogst wat je zaait en in het geval van deze hardwerkende band is het niet meer dan verdiend. Middels de eerste langspeler “Epos” en enkele splits en EP’s die via kleinere underground-labels verschenen, speelden de vier Duitsers zich in de kijker van het grote Metal Blade Records dat de band binnenhaalde en waardoor “Suffocating in the swarm of cranes” in 2012 een breder publiek bereikte. Tijdens de aanloop naar “Aeon unveils the thrones of decay” uit 2014 werd drummer Johannes Stoltenberg vervangen door de Amerikaanse klassetrommelaar Michael Kadnar (Black Table), waardoor de black metal elementen die hun sound reeds waren ingeslopen nu verder uitgediept konden worden op een met momenten beenharde plaat. Crust- en hardcore kids die gaandeweg hun weg naar black metal vinden; het is een traject dat we zich de afgelopen jaren meermaals hebben zien voltrekken, maar in het geval van Downfall Of Gaia voelt het oprecht aan. De nieuwe derde langspeler “Atrophy” verschijnt eerstdaags en ook nu valt er een nieuw gezicht te spotten in de band. Gitarist Peter Wolff hield het voor bekeken en de Italiaan Marco Mazzola mocht zijn gitaar mee komen inpluggen naast oudgedienden Anton Lisovoj (bas en zang) en Dominik Goncalves dos Reis (gitaar en zang). Het nieuwe bandlid breidt het aantal nationaliteiten binnen de band opnieuw uit maar zorgt op muzikaal vlak deze keer echter niet voor een nieuwe invalshoek want ten opzichte van de voorganger vallen er geen grote veranderingen te bespeuren. Nog steeds belichaamt Downfall Of Gaia’s snoeiharde mix van sludge, black en post-metal hun visie op de mensheid die het zaakje hier op aarde vakkundig naar de kloten aan het helpen is. Aardse aggressie wordt afgewisseld met ingetogen atmosfeer en pakkende melodieën, wat een asgrauw en sombergrijs universum creëert. Door de bocht genomen ligt het tempo hoog en roffelen de drums stevig door maar op “Ephemerol“, waarvan jullie de clip hieronder kunnen zien, neemt de band gas terug en wordt een tragische sfeer neergezet. Met veertig minuten speeltijd is “Atrophy” eerder aan de korte kant voor Downfall Of Gaia begrippen, maar het levert wel een compacte, sterke plaat af die de voorganger echter niet overtreft.

JOKKE: 81/100

Downfall Of Gaia – Atrophy (Metal Blade Records 2016)
1. Brood
2. Woe
3. Ephemerol
4. Ephemerol II
5. Atrophy
6. Petrichor

Déluge – Æther

Op gebied van blackened postcore/post-black metal lopen er met Celeste en Regarde Les Hommes Tomber bij onze zuiderburen enkele sterke internationale spelers rond. Het uit Metz afkomstige gezelschap Déluge kan zonder blikken of blozen aan dit rijtje toegevoegd worden. Met “Æther” zijn ze, na een demo, toe aan een volwaardig debuut en het is vrij straf wat deze jonge band nu reeds in de vingers heeft en in een klein uurtje laat horen. Wat bij opener “Avalanche” meteen opvalt is de moderne harde maar transparante sound die uit de boxen knalt. De sterk gecompresseerde sound mist hierdoor wel wat dynamiek en zorgt ervoor dat de zondvloed aan machinaal klinkende blasts en niet aflatende stroom aan screams en riffs wel wat eentonig kan worden bij een plaat met zulke lange speelduur. Door het hoge black metal gehalte mag je het Duitse Downfall Of Gaia en Australische Hope Drone ook gerust als referenties neerschrijven. De postcore invloeden zitten hem vooral in de vocale aanpak van brulboei Maxime. Dat zijn vier kompanen hun instrumenten goed onder de knie hebben moge duidelijk zijn. In tracks als “Appât”, “Houle” en “Naufrage” zegeviert bodemloze agressie hoewel subtiele vrouwenzang, cleane gitaren en samples met natuurfenomeengeluiden zoals gedonder, regen en een stormachtige zee sporadisch voor wat fijngevoeliger tegengewicht zorgen. “Mélas | Khōlé” bevat een gastbijdrage van Alcest’s Neige en hoewel deze song best wel wat atmosferische passages bevat, zou het mij niet eens opvallen als ik het niet zou weten. Het instrumentale negen minuten durende “Klarträumer” vormt met een pianopassage het welgekomen rustpunt hoewel deze song naar het einde toe toch ook weer uitmondt in een maalstroom aan geselende gitaren en het betere blastwerk. Het knappe artwork van Valnoir (Metastazis) verdient een extra vermelding en schreeuwt om een vinyluitgave. De té lange speelduur en té moderne productie zijn kleine kritiekpunten maar voor de rest is dit een knap debuut waar de heren best trots op mogen zijn.

JOKKE: 80/100

Déluge – Æther (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2015)
1. Avalanche
2. Appât
3. Mélas | Khōlé
4. Naufrage
5. Houle
6. Klarträumer
7. Vide
8. Hypoxie
9. Bruine