in-quest

Thronum Vrondor – Ichor (The rebellion)

Vorig jaar deden we een klein vreugdedansje toen Paragon Impure na een afwezigheid van dertien jaar keihard terug sloeg met “Sade” en nu zijn we opnieuw in onze nopjes met het uit Tielt afkomstige Thronum Vrondor dat er ook maar liefst tien jaar heeft over gedaan om met een opvolger voor het op Dante Alighieri’s “La divina commedia” gebaseerde “Vrondor II: Conducting the orchestra of evil” uit de bus te komen. Nu niet dat het oude werk dezelfde impact had als Paragon Impure’s onovertroffen “To Gaius!“, maar Thronum Vrondor leverde met haar eerste twee platen toch ook uitmuntende Belgische black af. Paragon Impure-mastermind Noctiz is trouwens op het Thronum Vrondor-debuut “Vrondor I: Epitaph of Mass-Destruction” uit 2007 nog als gastzanger te horen, naast de kern van de band die op de eerste twee platen bestond uit Vrondor (gitaar en bas; Hellewacht en Demonizer) en Crygh (drums en zang; ex-Urzamoth en ex-Grimfaug). Sinds 2015 lijfde het duo echter zanger SvN (Dodengod) als versterking in en werd aan album nummer drie begonnen dat nu eindelijk via Pulverized het levenslicht ziet. Ondanks de lange pauze klinkt Thronum Vrondor anno 2019 niet spectaculair anders dan een decennium geleden. De black van het misantropische trio roept nog steeds een desolate atmosfeer en apocalyptische beelden van ziekte, plagen, moord, kwelling en dood op, maar klinkt misschien net iets progressiever dan vroeger. Nadat de inleidende tonen van “The well” weggeëbd zijn, start “A symbol of acrimony” – één van de langere tracks op de plaat – vrij atmosferisch en bombastische door een aanwellend keyboardtapijt, maar al gauw ontbloot het trio haar tanden en krijgen we vervaarlijk klinkende black te horen. De klankkleur van nieuwe zanger SvN geeft soms een death metal-insteek aan het geheel hoewel hij varieert tussen black- en death-vocalen. De drumsound doet me wel te klinisch aan en neigt naar geprogrammeerde drums. Het hieronder te horen “Ceremony of atonement” is één van de meer agressievere tracks van het album zonder echter het gevoel voor melodie te verbannen daar er tal van melodieuze gitaarleads passeren. Ook doorheen de titeltrack zweeft een apocalyptische gitaarlead zoals die bij het latere In-Quest ook veelvuldig aanwezig waren. In het rustige middenstuk van het extreme “Diety” wordt met semi-cleane geëxperimenteerd, maar dat overtuigt niet voor de volle honderd procent. Het korte “Vision of the seven tombs” bevat heuse striemende black metal-riffs en staat in schril contrast met het meer dan zeven minuten durende “Doom upon doom…” dat – zoals de titel doet vernoemen – een trage epische start kent. Thronum Vrondor zet de luisteraar echter graag op het verkeerde been want al snel volgen opnieuw verschillende extreme erupties die de spanningsboog strak opgespannen houden. De cleane epische zang die aan het einde van het nummer opduikt, werkt hier dan weer wel. Er komt heel wat info binnen wat een tijdje vraagt alvorens alles verwerkt is. “Ichor (The rebellion)” is dan ook geen easy listening-album geworden maar een plaat waarvan de texturen zich pas na meerdere luisterbeurten in je hersenpan nestelen en die heel wat diepte en een eigenzinnig karakter laat horen. Welkom terug heren!

JOKKE: 81/100

Thronum Vrondor – Ichor (The rebellion) (Pulverized Records 2019)
1. The well
2. A symbol of acrimony
3. Ceremony of atonement
4. Ichor (The rebellion)
5. Diety
6. …And then the fall
7. Vision of the seven tombs
8. Doom upon doom…
9. The Last Specs of a Dying Light

Ihloosuhree – Analysis paralysis

Het mysterieus genaamde Ihloosuhree ziet haar eerste langspeler meteen op vinyl verschijnen via Babylon Doom Cult Records, mooi is dat! Dit anonieme gezelschap uit het Antwerpse laat een donker en (be)druk(kend) black metal geluid horen waarbij het niet zo evident is om de invloeden eruit te destilleren, hoewel er hier en daar wel wat typische Franse en IJslandse elementen te detecteren zijn. De band kiest vijfendertig minuten lang voor onvoorspelbare songstructuren waarbij een, voor de ene gezonde en voor de andere ongezonde, dosis dissonantie (“Illumination through intoxication“) komt kijken maar die ook ruimte laten voor duistere psychedelische passages zoals in de afsluitende song of aan het begin van “Lichaam en geest” (voor mij de beste song van de plaat) en “Nothing really means anything“. Het gitaarwerk is allesbehalve rechtlijnig en heeft op haar meest nerveuze momenten (zoals de solo in de titeltrack) wel wat weg van onze landgenoten Witch Trail. De drummer leidt de verschillende overgangen in goede banen maar houdt er wel een nogal drukke speelstijl op na, waarbij dat in de meer ingetogen passages al eens voor irritatie durft te zorgen. Sometimes less is more! Hulde voor de producer van dienst om doorheen de drukte de bas toch ook een duidelijke plek in de mix te geven. De zanger tenslotte kwijt zich op een blaffende manier van zijn taak waarbij zijn vocalen vrij diep klinken voor het genre en waarbij ik meermaals aan Noisegrinder, de oude In-Quest zanger, moet denken. Enkel in “21st century irrationality” duiken ook hogere, meer typische black metal screams op, waarbij ik niet zeker ben of deze uit dezelfde strot ontspruiten. Hoewel je kan horen dat de band nog wat zoekende is en het bij momenten wat te veel van het goede is, bieden ze met “Analysis paralysis” toch een mooie eerste kennismaking.

JOKKE: 72/100

Ihloosuhree – Analysis paralysis (Babylon Doom Cult Records 2018)
1. Rite de passage
2. Lichaam en geest
3. Analysis paralysis
4. Illumination through intoxication
5. Nothing really means anything
6. 21st century irrationality