iron bonehead productions

Hellehond – Verslonden

Een hellehond of kardoes is een wezen met het voorkomen van een hond dat in verschillende mythologieën en volksverhalen voorkomt en dat meestal in verband gebracht wordt met dood en rampspoed. Een bekende mythische hellehond in de Griekse mythologie is Cerberus, de bewaker van de onderwereld. In volksverhalen is het vaak een spookhond waarvan de verschijning onheil en dood aankondigt. De heren Botmuyl, De Uytvaert, Batraof en Kauw konden zich wel met dit wezen vereenzelvigen en kozen deze naam voor hun nieuwe band die zich toewijdt aan het spelen van “Neerlands oude school black metal“. Botmuyl’s haatbek kennen we nog van o.a. Wederganger, Gevlerkt en Fluisterwoud maar de overige muzikanten komen met jarenlange ervaring in bands als Asphyx en Rectal Smegma uit de dode hoek van de extreme metal-scene. “Caveman black metal – by cavemen, for cavemen. Music lovers…stay away!” lees ik in het label statement. Het resulteert in zeven songs vol primitieve black waarin de gezamenlijke voorliefde voor acts als Hellhammer, vroege Celtic Frost en Bathory gezegevierd wordt. Aan post-, emo- of orthodox gedoe hebben deze rakkers m.a.w. het vliegend schijt. Daar waar vele bands voor een snelle opener kiezen, besloot Hellehond om met het mid-tempo “Kardoes” in huis te vallen. Ook in de titeltrack wil het kwartet geen snelheidsrecords breken, hoewel dit nummer pompender en stuwender is. De laaggestemde gitaren geven de totaalsound trouwens een death metal-feel mee, geen typische tremoloriffs of schelle sound hier. De melodie en slome baspulsen van het hieronder geposte “Rattenmantel” blijven na elke luisterbeurt nog uren doorzinderen. In dit nummer wordt wat meer met dynamiek gegoocheld, maar blastbeats blijven uit (spoiler alert: die vallen ook verderop niet te bespeuren). “Onbegraafbaar” is dankzij repetitieve stuwende drums en een klievende gitaarlijn, het meest black metal-achtige nummer dat er op “Verslonden” te vinden is. “Hamerslagen” is dan weer de meest nostalgische song die ons middels een oereenvoudige maar o zo effectieve gitaarriff terug naar het midden van de jaren ’80 katapulteert. Ook het slepende “Over de kling” bewijst dat er geen kernfysica en een overkill aan aantal breaks per minuut aan te pas moeten komen om een goede metalsong te schrijven. In de vorm van “Kerkerlust” met diens heerlijke old school riffs en opzwepende meebrulrefrein zit het venijn hem hier duidelijk in de staart. En Botmuyl? Die rijt zijn stembanden in frut vaneen terwijl hij zijn Nederlandstalige teksten uitbraakt. Na een klein half uur heeft “Verslonden” ons met huid en haar opgepeuzeld.

JOKKE: 81/100

Hellehond – Verslonden (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Kardoes
2. Verslonden
3. Rattenmantel
4. Onbegraafbaar
5. Hamerslagen
6. Over de kling
7. Kerkerlust

Possession/Spite – Passio Christi Part I/(Beyond the) witch’s spell & Possession/Venefixion – Passio Christi II/Necrophagous abandon

De klassieke muziek van Pergolesi, Vivaldi en Allegri en Doug Maxwell’s beiaardmuziek die de twee delen van “Passio Christi“, de nieuwe conceptuele splitreeks van Possession over de laatste uren van Jezus Christus, in- en uitluidt zou mijn grootouders nog wel hebben kunnen bekoren. De chaotische old school zwartgeblakerde metal of death die daartussen uit de speakers knalt, zou ongetwijfeld op minder bijval gerekend mogen hebben. Op één langspeler na (het uit 2017 stammende “Exorkizein“) bestaat Possession’s discografie voornamelijk uit korte releases. Onder de noemer “Passio Christi” verschijnen nu twee splits waarvoor de Belgen gelijkgestemde zielen vonden in het Amerikaanse Spite en, dichter bij huis, de Fransen van Venefixion. Twee namen die ik wel al heb horen waaien, maar écht bekend met hun werk ben ik niet. Opdracht van deze splits om daar verandering in te brengen. Possession trapt beide releases in gang. Doorheen de licht-chaotische extreme metal van de oude stempel waait bij wijlen een bestiaal windje, daar zit een tour met Black Witchery en Nyogthaeblisz ongetwijfeld voor iets tussen. Maar gelukkig worden hypnotiserende melodische leads in “Temptatio“, het felle compacte “Crux immissa” en het wat langere “Stabat mater” niet geweerd. Een door ondergetekende positief ontvangen evolutie. Op ritmisch vlak wisselen militant hakkende drumritmes mid-tempo partijen en swingende blasts af. Spite vervolledigt het eerste deel en de sound van dit eenmansproject bevat veel meer invloeden van pure snerpende black. Opnieuw echter op oude stoel geleest, met heel wat invloeden van een band als Negative Plane, op zich misschien niet zo verwonderlijk als je weet dat meesterbrein Salpsan van diens livebezetting deel uitmaakt. De in 2018 verschenen langspeler “Antimoshiach” moet ik precies toch maar eens opsnollen. De cover van het “Cruel creator” oudje van het Columbiaanse Manitú leunt dichter bij de sound van Possession aan. Voor het tweede deel klopte Possession bij Venefixion aan, een band met een nog vrij bescheiden discografie en een geluid dat zich overduidelijk in het doodsmetalen hoekje afspeelt, tenminste nadat de inluidende pianoklanken van “Egregore” uitgestorven zijn. Het contrast kan amper groter zijn, wanneer de bestiale death van Venefixion gedurende zeven en een halve minuut en verspreid over twee nummers op ons wordt afgevuurd. Flitsende leads klieven doorheen de asgrauwe lucht en zetten elk gebedshuis in vuur en vlam. Twee interessante releases waarbij me enerzijds Possession’s nieuwe insteek met hypnotiserend leadwerk positief bevalt en anderzijds Spite en Venefixion als interessante verder uit te spitten bands getipt worden.

JOKKE: P.C. I: 81/100 (Possession: 82/100 – Spite: 80/100)

Possession/Spite – Passio Christi part I/(Beyond the) witch’s spell (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Possession – Intro
2. Possession – INRI
3. Possession – Temptatio
4. Spite – Beyond the witch’s spell
5. Spite – Cruel creator [Manitú cover]

JOKKE: P.C. II: 80/100 (Possession: 83/100 – Venefixion: 77/100)

Possession/Venefixion – Passio Christi part II/Necrophagous abandon (Iron Bonehead productions 2019)
1. Possession – Intro
2. Possession – Crux immissa
3. Possession – Stabat mater
4. Venefixion – Egregore
5. Venefixion – Necrophagous abandon
6. Venefixion – Ripped from the cross

Skōhsla – The hung parish

Iron Bonehead ziet wel graten in het nagelnieuwe Skōhsla en brengt diens eerste demo “The hung parish” uit. Ik kan ze geen ongelijk geven want vanaf de eerste tonen van de titeltrack en diens schichtige solo’s worden we vacuüm aan onze boxen gezogen om pas negentien minuten later terug los te komen. Het duo Tongue (zang en snaren) en Spine (drums) heeft een voorliefde voor old school black en mengt deze oude elementen in hun occulte zwarte kunsten waarbij cleane zang ook een groot deel van de aandacht opeist. De gevarieerde vocalen zijn, naast de energieke vibe van de muziek, de grootste troeven van deze twee Teutonen. Een nummer als “Pillar Fall” bevat enerzijds heel wat ongebreidelde energie en headbangpartijen, maar weet evenzeer wat gas terug te nemen en op atmosfeer in te zetten. “Ascension of a Cold Descendant” speelt het atmosferische element uit Skōhsla’s sound volop uit en bevat haast een duetachtige wisselwerking tussen rauwe keelgeluiden en heldere zang die bij aanvang als het gehuil van een wolf klinkt. Zodra het nummer een versnelling hoger schakelt, vuurt Tongue de ene na de andere killerriff op ons af. Ook de compacte afsluiter wordt door vurige riffs en snelle drums voortgedreven en is de meest rechtlijnige song van “The hung parish“. Op de sound van deze demo val trouwens niets aan te merken. In tegendeel, de vier nummers klinken lekker rauw maar met voldoende transparantie zodat alle instrumenten (en zeker ook de stuwende bass) goed hoorbaar zijn. Veelbelovende demo voor fans van bijvoorbeeld een Chaos Invocation.

JOKKE: 83/100

Skōhsla – The hung parish (Iron Bonehead Productions 2019)
1. The hung parish
2. Pillar fall
3. Ascension of a cold descendant
4. Of blazing gatherings

Black Cilice – Transfixion of spirits

In 2017 leek de hoes van Black Cilice’s “Banished from time” wel het favoriete snoepje van menig Instagrammende lo-fi black metal worshipper te zijn. Zelf wist die plaat ons ook uitermate te bekoren. Benieuwd dus of “Transfixion of spirits” eenzelfde positieve indruk op onze gemoedstoestand zou nalaten. De ruwheidsmeter gaat nog steeds compleet in het rooie maar de sound galmt toch wel een pak meer dan op de voorganger. Wie een poging doet doorheen de schelle productie heen te luisteren, zal wel een zekere melancholie en drang naar melodie vinden ook al zit ze nu nóg verder weggemoffeld onder een schijnbaar ondoordringbare laag van fatalistische en onderdrukkende black. In “Maze of spirits” moet je daar geen al te goed getraind oor voor hebben, maar door de band genomen moet je deze keer toch nog wat meer je best doen om een glimp van al het moois te ontdekken dat in dit hysterisch gejank (waar wel wat meer variatie in had mogen zitten), de jengelende repetitieve riffs en diens kelderblack-productie vervat zit. “Transfixion of spirits” zal ongetwijfeld weer veel op Instagram opduiken, maar of eenieder die de hoes post ook daadwerkelijk veel naar deze plaat luistert, betwijfel ik. Ik hou het wel bij “Banished from time“. Op 12 oktober staat de band samen met Heinous en Häxenzijrkell in de P60 in Amstelveen geprogrammeerd. Benieuwd of het nieuwe werk me live meer zal weten te raken.

JOKKE: 79/100

Black Cilice – Transfixion of spirits (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Darkness and fog
2. Maze of spirits
3. Outerbody incarnation
4. Revelations

Pa Vesh En – Pyrefication

Onze Wit-Russische vriend van Pa Vesh En is erin geslaagd om (op Ultha na) de meest beschreven artiest op Addergebroed te zijn. Een output van maar liefst zeven releases op iets meer dan twee jaar tijd is hier debet aan. Hoewel het geluid dat de man produceert overduidelijk als ruwe black metal gecatalogiseerd wordt, zijn er tussen de releases onderling toch subtiele nuances hoorbaar. Maar dan moet je wel al over een sterk getraind paar oren beschikken want wie graag van afgelikte black houdt, zal hier niet veel mee aan kunnen vangen. Op zijn tweede langspeler “Pyrefication” horen we veertig minuten lang een mix tussen de ultra-gewelddadige hysterie van de voorgaande EP “Cryptic rites of necromancy” en het meer duistere oude werk. In “Wastelands of plague” horen we onze illustere Einzelgänger simultaan heldere en krijsende vocalen uit zijn strot persen, wat volgens mij de eerste keer is dat we dat horen op een Pa Vesh En-plaat. De experimenteerdrift gaat nog een stapje verder in “A cacophony of spiritual transition“, waarin een soort van duistere keelzang het nummer aftrapt. Doorheen “Call of the dead” en “Pyre of the forgotten” sleept zich een verwrongen melodische en melancholische gitaarlead voort, een aangenaam gegeven dat voor contrast zorgt met de rauwe en gure klanken van een nummer als “Grotesque abomination“, een titel die deze vier minuten durende duivelse grafherrie perfect weet te omschrijven. Het fijne aan Pa Vesh En is dat zijn grote output op een korte tijdspanne niet gelijkgesteld is aan kwaliteitsverlies. In tegendeel, ik vind zijn werk steeds beter en beter worden.

JOKKE: 80/100

Pa Vesh En – Pyrefication (Iron Bonehead Productions 2019)
1. …in the ghostly haze
2. Wastelands of plague
3. Call of the dead
4. A cacophony of spiritual transition
5. Grotesque abomination
6. With splendor of the night
7. Fog of death
8. Pyre of the forgotten

Hagzissa – They ride along

Tussen al het zware en serieuze black metal geschut dat eerder dit jaar op de affiche van het A Thousand Lost Civilizations fest prijkte, viel het Oostenrijkse Hagzissa een beetje uit de toon. Vooral vestimentair dan, want zelden zag ik een black metal-optreden waarbij de zanger in een spannende maillot geheven zat, de kortgebroekte gitarist voor een hippie/landloper kon doorgaan, de drummer een op-een-wit-ninjapak-gelijkende-plunje aanhad en de bassist een monnikspij droeg. Misschien dat er een tongue-in-cheek boodschap naar het hocus-pocus deel van de black metal-scene inzit? De helft van Hagzissa – oprichter en zanger B. Moser en drummer L. Pachinger – maakt echter ook deel uit van het fantastische Kringa, een band die toch heel wat enigmatischer overkomt dan Hagzissa en bijna gelijktijdig een eerste volwaardige langspeler de wereld instuurt. Muzikaal gezien is het echter menensvoor het kwartet dat verder aangevuld wordt met bassist Magister C. Rastelli en gitarist M.M., Junker vom Morast. In 2017 verscheen er een beperkt verspreidde promo die later door Iron Bonehead officieel op tape werd uitgebracht en ook het debuut “They ride along” verschijnt via het Duitse label waarvan de stroom aan nieuwe releases nog amper bij te houden blijft. Deze eerste, in-een-vreemde-paarse-hoes-gestoken langspeler bulkt veertig minuten lang van de oeroude black metal-riffs waarbij tussen de voor-black-metal-typische-snelle blastdrums ook talloze galopperende ritmes, hoempapa of meer rockgeorienteerde passages voorbij draven. B. Moser schreeuwt hierover de longen uit zijn lijf maar op tijd en stond zorgen cleane zangkoren (“Moonshine glance (An iron seed in sour soil)” en “They ride along on the howling winds!” opnieuw voor die muffe oude wind die door het geheel waait. ‘Muf’ slaat hier op het feit dat Hagzissa’s muziek best archaïsch klinkt, maar door de eigenwijze draai die eraan gegeven wordt, kan “They ride along” gerust ook als verfrissend gecatalogiseerd worden. Links en rechts zitten er nog wat heidense fragmenten in de muziek verstopt wat de aangeboorde thema’s zoals primitieve magie, hekserij, folklore en horror nog extra onderstreept. “They ride along” ademt de sfeer van jaren ’90 Tsjechische en Poolse bands uit en is een verrassende eerste langspeler geworden.

JOKKE: 80/100

Hagzissa – They ride along (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Die Pforte (A speech above the moor)
2. Irrsinnsdimensionen (A bath amidst the wells)
3. Moonshine glance (An iron seed in sour soil)
4. Searing effigy
5. They ride along on the howling winds!
6. The nightshade wilderness
7. Atavist kama aconite trance
8. There, draw a circle!

Abhor/Abysmal Grief – Legione occulta / Ministerium diaboli

Qua stijl lijkt er op papier geen match te zijn, maar er zijn andere zaken die Abhor en Abysmal Grief verbinden en de samenwerking op deze split rechtvaardigen. Naast het feit dat beide bands zich vrij dicht bij mekaar bevinden indien je je platenkast alfabetisch ordent, zijn beide acts afkomstig uit Italië en draaien ze al een eeuwigheid mee in diens ondergrond. Abhor sinds 1995 om meer precies te zijn en Abysmal Grief werd een jaartje later opgericht. De oeroude black metal-klanken van Abhor openen deze split. Hun laatste langspeler “Occulta religio” uit 2018 ligt nog vers in het geheugen en draait hier nog regelmatig enkele rondjes. De nummers “Legione occulta” en “Possession obsession” liggen volledig in het verlengde van deze plaat. Mid-tempo black opgesmukt met allerhande angstaanjagende samples van exorcismes en natuurlijk is dat mysterieuze orgel ook weer volop van de partij. Daar het tempo zo laag ligt (enkel halfweg “Possession obsession” gaat het er wat sneller aan toe) is er uiteindelijk toch een stilistisch bruggetje te maken met de traditionele doom van Abysmal Grief. “Ministerium diaboli” start ook met mystieke orgelklanken en wordt daarna vergezeld door duistere keyboards, maar alles blijft zo’n dertien minuten lang wat aanmodderen. We krijgen nog wel Latijn-proclamerende vocalen, serene violen en op-de-achtergrond-opborrelende gitaarlijntjes voorgeschoteld, maar dat verandert niets aan het feit dat dit een zaaddodende meug is. Drummer Lord Of Fog mag na een minuut of acht eindelijk meedoen om nog een vijftal minuten een basis drumbeat te spelen waarover de andere bandleden nog wat rotzooien met oersaaie riffs en solo’s en een ver weggemoffelde scream. Ik snap wel welke sfeer Abysmal Grief poogt neer te zetten, maar dit is ronduit slaapverwekkend. Voor Abysmal Griefs’ bijdrage dien je deze split alvast niet aan te schaffen en wat Abhor betreft, kan je beter voor “Occulta religio” gaan. Overbodige release.

JOKKE: 65/100 (Abhor: 75/100 – Abysmal Grief: 55/100)

Abhor/Abysmal Grief – Legione occulta / Ministerium diaboli (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Abhor – Legione occulta
2. Abhor – Possession obsession
3. Abysmal Grief – Ministerium diaboli