Sinds de eerste demo’s uit 2009 heeft het Portugese Black Cilice zich opgewerkt tot een van de bepalende krachten binnen wat we de ‘raw black metal scene’ noemen. Naast een hele resem splits, demo’s en EP’s is “Votive fire” alweer de zevende langspeler van dit éénmansproject. Zoals intussen verwacht mag worden, is dat geen gewone release geworden, maar een ervaring die zich slechts langzaam prijsgeeft. Die ervaring begint al bij het sobere, maar veelzeggende artwork: een reeks kaarsen die oplicht tegen een inktzwarte achtergrond, hun vlammen flakkerend maar standvastig, terwijl gesmolten was als versteende tranen langs de zijkanten druipt. Het beeld ademt een zekere rituele kracht, maar ook verstilling en een vorm van tijdloosheid uit die naadloos aansluit bij de muziek zelf. Thematisch beweegt het album zich opnieuw in de schaduwzone tussen introspectie en transcendentie, met motieven als isolatie, zelfkennis en een haast esoterische omgang met tijd en energie.

Na voorganger “Esoteric atavism” (2022) kiest Black Cilice voor een verdere verdieping van zijn sound en aanpak in plaats van voor vernieuwing. Het cover artwork, waarbij meneer Black Cilice niet langer zelf in the picture staat, lijkt eveneens op deze plaat voort te borduren. De vier lange composities functioneren als afzonderlijke rituelen, elk met een eigen spanningsboog maar tegelijk deel uitmakend van een groter, ongrijpbaar geheel. Opvallend is hoe de nummers sterker op zichzelf staan dan op eerdere releases. Waar oudere platen soms als één amorfe stroom beleefd moesten worden, laten de tracks hier meer individuele contouren horen. Dat maakt “Votive fire” misschien iets toegankelijker voor wie bereid is zich open te stellen, al blijft het zoals steeds een werk dat zich niet zomaar laat doorgronden.

Muzikaal blijft Black Cilice trouw aan zijn kenmerkende rauwe sound, maar net als de kaarsen op de hoes zit er beweging in de details. De productie voelt iets opener, alsof er meer zuurstof rond de vlam circuleert, terwijl de riffs een bijna hypnotiserende gloed uitstralen. De gitaarmotieven lijken meer te zweven, de herhalingen werken hypnotischer en de songs ademen paradoxaal genoeg meer ruimte. Buitenstaanders bestempelen dit hoogstwaarschijnlijk als grafherrie waarbij er zonder kennis van zaken maar wat aan knoppen wordt gedraaid, maar toch is er over de luchtige, vluchtige en transparante sound erg goed nagedacht en is dit niet zo maar een toevallig eindresultaat.

Wat “Votive fire” uiteindelijk zo intrigerend maakt, is die voortdurende spanning tussen traditie en ontwrichting. Dit is black metal in zijn puurste vorm, maar tegelijk ook muziek die zich daar volledig aan onttrekt. De gitaren spelen immers geen traditionele riffs, maar lijken eerder soundscapes neer te zetten waarbij een genre als post-rock nooit veraf is. “Votive fire” en diens aparte, eigenzinnige, maar daardoor ook onderscheidende productie vraagt de nodige tijd om te doorgronden, maar eens de muziek begint te smeulen, laat ze je niet meer los. Deze nieuwste plaat valt uiteindelijk dan ook beter in de smaak dan diens voorganger.

JOKKE: 80/100

Black Cilice – Votive fire (Iron Bonehead Productions 2026)
1. Released by fire
2. Vows sworn for centuries
3. Into the inner temple
4. Deconstruction of all realities