jazz

Grey Aura – 2: De bezwijkende deugd

Wie het Utrechtse Grey Aura al langer dan vandaag volgt, weet dat we met een modernistisch Gesamtkunstwerk clubje van doen hebben. De uit 2016 stammende anderhalfuurdurende debuutplaat met de welluidende titel “Waerachtighe beschryvinghe van drie seylagien, ter wereld noyt ghehoort” was gebaseerd op allerlei literaire werken die de derde en laatste reis beschreven van de Nederlandse ontdekkingsreiziger Willem Barentsz om een noordoostelijke passage naar India te vinden. Hoewel de muziek duidelijk haar roots had in midden jaren ’90 black metal schuwde het Utrechtse trio het experiment niet. Er werden neoklassieke composities geïntegreerd evenals theatermonologen en -dialogen. Grey Aura besloot haar opvolger te baseren op “De protodood in zwarte haren“, een roman van zanger/gitarist Ruben Wijlacker. Kort gezegd handelt dit verhaal over een jonge schilder die verzwolgen wordt door radicaal modernisme en een grote drang voor abstractie. Wegens de grote omvang van dit ambitieuze project besloot de band om demo’s op te nemen en uit te brengen om zo met allerhande elementen te kunnen experimenteren. In 2017 verscheen via The Throat de eerste demo “1: Gelige, traumatische zielsverrukking” en nu is het de beurt aan deel twee, getiteld “2:De bezwijkende deugd“, dat via Tartarus Records op cassette zal verschijnen. Wie de eerste demo heeft gehoord, weet dat Grey Aura haar drang om buiten de lijntjes te kleuren nóg verder doorgetrokken heeft vergeleken met het debuut. Daar waar het eerste deel van het verhaal zich door het incorporeren van flamencogitaren en koperblazers hoorbaar in Spanje afspeelde, verhuizen we voor “2: De bezwijkende deugd” naar Parijs. Dit vertaalt zich onder andere in allerhande Franstalige monologen en licht-erotisch getinte jazzy partijen die de nummers inkleuren. Er moet wel gezegd worden dat het geheel bij momenten vrij fragmentarisch overkomt. Wanneer je de poëtische teksten echter bij de hand neemt en je je meer in het verhaal verdiept, vallen de puzzelstukjes langzaam op hun plaats en wordt je in de flow van het verhaal meegezogen. In de vocale invulling van de black metal-stukken horen we vooral de invloed van een Aldrahn (Urarv, ex-Dødheimsgard) terug, een man die het ook niet al te nauw neemt met de strak afgebakende lijntjes die de puristische liefhebbers van het genre wensen. De vreemde kronkels en vocale capriolen die in de eclectische composities ingebouwd zijn en de zinloze geest van het hoofdpersonage vertolken, doen ook hard denken aan onze eigen bruine helden van Lugubrum. Verder nog even vermelden dat de basklanken van S (Laster) ook nog op een nummertje te horen zijn. Het werk van Grey Aura is voorbestemd voor avontuurlijke muziekliefhebbers en arty farty hipsters, de trve ende cvlt black metal-fanaten lopen hier best in een heel grote boog omheen.

JOKKE: 80/100

Grey Aura – 2: De bezwijkende deugd (Tartarus Records 2019)
1. Sonate
2. De onnoemelijke verleidelijkheid van de bezwijkende deugd
3. Parijs is een portaal
4. De drenkeling
5. Beschonken slaapwandelaar
6. Dialoog: Restaurant
7. Sierlijke schaduwmond

Lugubrum – Herval

Als er een band op het podium staat die van-de-hak-op-de-tak-springende tsingeltsjangel muziek maakt, vind je me doorgaans aan de bar. Maar voor Lugubrum maak ik een uitzondering. Vier jaar na “Face lion face oignon” komen de heersers van de bruine troon uit hun pruttelende beerput gekropen om de mensheid weer eens te laten kennis maken met een ausgeflipte brok muziek. De Gentse/Lovendegemse tot een trio gereduceerde band is immers de schaamluis in de pels van de traditionele black metal fanatiekeling. Op haast geniale wijze mixen zij boersk blek metle, jazz, wereldmuziek, country en psychedelica tot een sappige ratatouille. Nu bestempel ik mezelf niet als een grande connaisseur van hun oeuvre, maar ten opzichte van de platen die ik ken swingt de nieuwe wel als een tiet. Op het geniaal getitelde “Vergeeldetruidrager” of de billenkletser “Aldi iacta est” zie ik mij nog wel een daanske placeren en de gezapige vocale capriolen van Midgaars op de titeltrack zijn hilarisch zalig. “Dorstige vis” is het rustpunt en tegelijkertijd moment de gloire van Jo met de banjo. In “Comata” worden de blaasinstrumenten nog eens van stal gehaald (maar waar zijn de sax en Bhodidharma zelf gebleven?) en nu we het toch over blazen hebben kan ik meegeven dat het kort maar krachtige “Uri noir” voelt als een hevige pisstraal die je net op tijd in een ranzige pissijn kan lozen wanneer je blaas op springen staat. Onze eigenste Lugubrum is absoluut geen spek voor ieders bek, maar voor wie op tijd en stond eens van de platgereden paden wil afwijken, is “Herval” een absolute mindfuck. Binnenkort zijn ze in Het Bos in Antwerpen te bewonderen samen met het luizige Alkerdeel en de alcoholiekers van Urfaust, waarmee recent ook een split seven inch uitgebracht werd. Hopelijk heb je reeds een kaartje, want het spel is uitverkocht. En terecht!

JOKKE: 82/100

Lugubrum – Herval (Aphelion Productions 2015)
1. Aalschuimix
2. Vergeeldetruidrager
3. Herval
4. Dorstige vis
5. Aldi iacta est
6. Uri noir
7. Comata
8. Herval Herval