Grey Aura’s muziek neemt me steeds mee op reis naar het zonnige Lissabon, want tijdens deze city trip vormde “De protodood in zwarte haren“, debuutroman van Grey Aura zanger/gitarist Ruben Wijlacker, mijn literaire reisgezel. De roman gaat over de fictieve 20e-eeuwse kunstenaar Pieter ‘Pedro’ van der Laan, en zijn extreme obsessies met abstracte kunst en modernisme. Vooral het werk “Zwart vierkant“, het beroemdste en meest kenmerkende, suprematistische, schilderij van de Russische avant-gardistische schilder Kazimir Malevitsj, maakt op hem een serieuze indruk. Het schilderij is als een gapende afgrond die hem in een creatieve leegte zuigt. Conceptueel gezien is deze tweede langspeler “Zwart vierkant” gebaseerd op de roman. Aan de plaat is heel wat studie- en veldwerk voorafgegaan, wat in totaal meer dan zes jaar in beslag nam en resulteerde in twee demo’s met sketches van de nummers die er uiteindelijk op belandden. Voor meer achtergrondinfo, kan u het gesprek lezen dat ik met Grey Aura had naar aanleiding van diens tweede demo “2: De bezwijkende deugd“. Ondertussen lijkt Laster-bassist Sylwin Cornielje een vaste stek in de line-up gekregen te hebben. De man is een ware virtuoos met de lage snaren en is absoluut een verrijking voor Grey Aura.

Wie bekend is met de demo’s of Grey Aura al eens live aan het werk zag, weet dat de in Utrecht gevestigde band een eclectische speelstijl heeft. De basis voor hun sound is ontegensprekelijk black metal, maar daar worden met het grootste gemak ook elementen van flamencomuziek (gitarist Tjebbe Broek bracht een tijd in Spanje door om daar aan zijn flamencocarrière te werken), jazz en spoken word (waarbij voice acting acteurs enkele personages vorm geven) aan toegevoegd. Op het eerste zicht lijkt de bonte hoes van Sanja Marusic te contrasteren met de titel van de plaat, maar visueel gezien is ze wel een goede representatie van Grey Aura’s veelzijdige en kleurrijke sound. Muziekfanaten met oogkleppen wezen bij deze dus gewaarschuwd!

Koperblazers en flamencogitaren maken al meteen hun opwachting in “Maria Segovia” waarmee de plaat geopend wordt, maar ook de blackmetalinvloeden tekenen onmiskenbaar present. Daar waar het genre zich doorgaans op ijskoude grimmigheid richt, hanteert Grey Aura de muziekstijl eerder om een uitzinnige Zuiders getinte hitte te portretteren. We horen warempel zelfs castagnetten passeren. De vocale capriolen refereren meer dan eens aan Ved Buens Ende en Aldrahn (Urarv, ex-Dødheimsgard), ook niet meteen de meest traditionele name dropping.

Rookslierten, flessen” is een compacter nummer waar enerzijds op percussioneel vlak heel wat te beleven valt – spijtig dat drummer Bas van der Perk ondertussen Grey Aura achter zich gelaten heeft – maar waar anderzijds ook de koperblazers een grote rol spelen met hun dissonante klanken. “Het schuimspoor van de ramp” leunt dan weer veel meer op melodie, hoewel we ook hier van het kastje naar de muur geslingerd worden, want er gebeurt heel wat in het nummer. “El Greco in Toledo” stoeit, net als het vorige nummer, met in effecten gedoopte zang en wisselt woeste black met IJslandse trekjes af met uitzinnig, ietwat fragmentarisch, geëxperimenteer. Het Spaans getinte intermezzo dat zich vanaf 3:40 voltrekt, is echter ronduit geniaal. De zwoele erotiek zindert na.

Vanaf nummer vijf, belanden we in Parijs. De spoken word passages worden naast het Nederlands en Spaans nu ook in het Frans uitgevoerd en het zal u niet verbazen dat we in deze Franse hoofdstad ook op enkele jazzy intermezzi getrakteerd worden. In “De onnoemelijke verleidelijkheid van de bezwijkende deugd” ligt de nadruk opnieuw wat meer op blackmetalelementen, zonder het experiment te schuwen natuurlijk. Het afsluitende “Sierlijke schaduwmond” klokt op meer dan negen minuten af, hoewel Grey Aura absoluut geen epische songlengtes nodig heeft om muzikale afwisseling te bieden. De start heeft wat weg van Drudkh’s Oost-Europese melancholie en Joost Vervoort van het eveneens belezen blackmetalgezelschap Terzij De Horde neemt hier gedeeltelijk de vocale honneurs waar. De meest woeste passages van dit slotstuk doen ook wel wat aan deze stadsgenoten denken, maar verder verliezen we onszelf natuurlijk ook weer in heel wat spoken word en jazzy passages, alvorens het krankzinnig einde de laatste pagina omslaat.

De digitale promo van “Zwart vierkant” leverde als uitvoerder “onbekend” op, net zoals de nieuwe plaat van Lugubrum, waardoor beide buitenbeentjes tijdens het muziek beluisteren in de auto door mekaar werden geshuffeld. Perfect combo kan ik zeggen. De avonturiers onder de (black)metalfanaten weten genoeg!

JOKKE: 83/100

Grey Aura – Zwart vierkant (Onism Productions/Kunstlicht 2021)
1. Maria Segovia
2. Rookslierten, flessen
3. Het schuimspoor van de ramp
4. El Greco in Toledo
5. Parijs is een portaal
6. De onnoemelijke verleidelijkheid van de bezwijkende deugd
7. Sierlijke schaduwmond