krisiun

nether – Between shades and shadows

Vanuit de mistige herfstlandschappen waarin het pittoreske Limburg in deze tijd van het jaar meermaals ondergedompeld wordt, bereikt ons het debuut van nether (yep, zonder hoofdletter). De heren J, P, B en K hebben al wat kilometers op hun tellers staan en tezamen richtte ze de band vorig jaar op. Dat volwaardige debuut “Between shades and shadows” verschijnt dus al tamelijk snel via (het mij onbekende) Art Gates Records. Nu is nether niet de meest originele bandnaam, maar voor de heren symboliseert deze onderwereld de kern of roots van ieder individu, ook al is deze donker en goed verstopt. In het sobere artwork en bandlogo komt de thematiek duidelijk naar voren. Acht nummers prijken er op het debuut en in plaats van opener “The hand of the unspoken” met een gitaarriff in te zetten, krijgt drummer B de eer om het boeltje op gang te roffelen. Hij doet dat met verve (wat een binnenkomer zeg!) en al snel blijkt dat de drums een belangrijk deel vormen van de hondsagressieve sound die het viertal op ons afvuurt en die ingeblikt werd met Andy Classen achter de knoppen, gekend als producer van ondermeer Belphegor en Krisiun. In de ram- en blaasstukken van het voorts best dynamisch gecomponeerde “Abandon” of het brutale “Humanity’s crescendo” moeten we onlosmakelijk aan een band als Marduk, oude-Enthroned of Dark Funeral (ten tijde van “Diabolis interium“) denken, maar de riffs van K en P zijn nog niet altijd van hetzelfde kaliber. De hakkende tempo’s in combinatie met de gortdroge gitaarsound zorgen ook voor een machinale en industriële toets (ik hoor Mysticum in de verte soms wat resoneren). Voor finesse is er niet veel plaats op deze plaat, hoewel het tempo ook niet voortdurend verschroeiend hoog ligt. Zo neigen “To the shores” (mijn persoonlijke favoriet) en “The blood is gone” wat meer naar de atmosferische kant van het blackmetalspectrum. Bassist J neemt ook de honneurs als zanger waar, maar zijn krijsende strot is nogal eentonig, een wat breder bereik zou geen kwaad kunnen. In “To the shore” worden zijn screams afgewisseld met de wat diepere grunt van gitarist P. Op zich een mooie prestatie dat nether vrij snel met een langspeler op de proppen komt en de heren laten horen al goed op mekaar te zijn ingespeeld. Links en rechts moet er wel nog wat aan de formule bijgeschaafd worden, maar het potentieel is zeker aanwezig.

JOKKE: 75/100

nether – Between shades and shadows (Art Gates Records 2020)
1. The hand of the unspoken
2. Mouths sealed clenched fists
3. Abandon
4. To the shores
5. Humanity’s crescendo
6. The blood is gone
7. The oathbreakers
8. So all adore me

Storm Upon the Masses – Vengeance of madness

De oude zakken van Storm Upon the Masses gaan al jaren mee en als late dertigers hebben ze al heel wat waters doorzwommen in de vaderlandse extreme metalscene. Het is een allegaartje geworden van (ex-)leden van Ill Fares the Land (RIP), Gorath (RIP) en Crawlspace. Alhoewel Storm Upon the Masses klaarblijkelijk al een zestal jaren worsten draait, is het mini album “Vengeance of madness” hun eerste wapenfeit vereeuwigd op het zilveren schijfje. Het artwork, de titels en de teksten, je hoeft geen Sherlock Holmes te zijn om te weten wat op het menu staat. Toegeven, hondsbrutale death metal is voor mij niet meteen het genre waardoor viagra overbodig wordt, doch weet ik “Vengeance of madness” wel te smaken. Misschien omdat 10 minuten blastbeat te kort is om over verveling te kunnen spreken? Maar misschien ook omdat dit schijfje nostalgie opwekt naar de dagen dat dit soort kabaal hier dagelijks door de speakers knalde? Openingstrack “Storm upon the masses” is een regelrechte trip down memory lane waar de Braziliaanse antichrists van Rebaelliun hun vlag plantte in onze Europese contreien. Hetzelfde gevoel overvalt me bij “Vengeance of madness“, maar dan komt er nog een of andere Decapitated break opdraven. “The skin collector” voegt dan net weer het noodzakelijk stukje Cannibal Corpse toe. Veel namedropping en weinig gezever; veel meer valt er ook niet aan toe te voegen. De heren hebben zelf voor de opnames en productie gezorgd, en hoewel je dat hoort, vind ik het zeker zijn charmes hebben. Ten tijde van “Burn the promised land” klonk death metal immers nog niet modern. Misschien dat de bass kicks iets te overheersend zijn, maar het is hun vergeven. Storm Upon the Masses brengt niks nieuws onder de zon. Bedankt daarvoor. Maar weet het genre als ware grootmeesters te beheersen. Iedereen die opgefokte blast death metal weet te appreciëren, zal hiervoor door de knieën gaan.

Flp: 78/100

Storm Upon the Masses – Vengeance of madness (eigen beheer 2015)
1. Storm upon the masses
2. The skin collector
3. Vengeance of madness