mistur

Kampfar – Ofidians manifest

Met het ijzersterke “Profan” wist Kampfar me in 2015 terug voor zich te winnen nadat ik de vorige albums aan mij voorbij had laten gaan. Na deze plaat vonden de Noren het echter broodnodig om een bezinningsmoment in te lassen waardoor het vier jaar geduurd heeft alvorens met een opvolger op de proppen te komen die “Ofidians manifest” gedoopt werd. Laten we maar meteen voor een spoiler alert zorgen: Dolk en zijn strijdmakkers zijn er opnieuw in geslaagd om erg straf uit de hoek te komen. Gitarist Ole Hartvigsen (ex-Mistur, Gaahls Wyrd) bewijst een gedegen songschrijver te zijn en levert gevarieerde nummers af. Zo goed als elke song bevat wel een kippenvelmomentje, zij het in de vorm van een catchy riff (opener “Syndefall” doet wat het moet doen als opener), een goed geplaatste break, een mooie opbouw of pakkende epische zang. De ondertussen bebaarde Dolk perst een breed arsenaal aan keelklanken uit zijn strot en behoort tot de top qua black metal-vocalisten (ook live bewijst hij een uitstekende frontman te zijn die een statisch publiek weet op te hitsen). In het bombastisch klinkende en met allerlei achtergrondelementen (vrouwelijke fluisterstem, subtiele keyboards) ingekleurde “Ophidian” moeten we zelfs spontaan aan Alan van Primordial denken, wat toch niet de eerste de beste is als het op epische zang aankomt. In “Dominans” eisen vrouwelijke vocalen nog een veel grotere rol op. In dit nummer gaat Dolk immers het duet aan met de excentrieke Djerv-frontvrouw Agnete Kjølsrud wat voor een experimenteel randje zorgt. De start van “Natt” zag het kwartet als de gelegenheid om nog eens lekker ouderwets van leer te trekken, maar voor eenzijdig geram zijn we bij Kampfar aan het verkeerde adres want het nummer laat toch ook weer veel ruimte voor vikingkoorzang en epische melodieën. Op een bepaald moment valt de herrie zelfs helemaal stil waarna serene pianoklanken het even voor het zeggen hebben. In de finale verzeilen de Noren in moderner klinkende vaarwateren. De knallende heldere productie is hier natuurlijk ook debet aan en heeft de live-energie van de band perfect weten te capteren. In “Eremitt” pakken de heren het iets rustiger aan om nadien met het opzwepende, door bassist Jon Bakker op gang getrokken “Skamløs!” voor een lekker contrast te zorgen. “Det sorte” is met haar acht en een halve minuut speeltijd de langste song op “Ofidians manifest” en maakt van een breed arsenaal aan smaakmakers gebruik om in schoonheid te eindigen: akoestische gitaren, keyboards, triomfantelijke gezangen en piano zorgen op hun beurt voor een mooie opbouw vol epiek die uitmondt in een droevig uitdijend einde. Kampfar flikt het weer!

JOKKE: 89/100

Kampfar – Ofidians manifest (Indie Recordings 2019)
1. Syndefall
2. Ophidian
3. Dominans
4. Natt
5. Eremitt
6. Skamløs!
7. Det sorte

Kampfar – Profan

Het Noorse Kampfar heeft ondertussen twintig jaar op de teller staan, wat wil zeggen dat ze midden jaren negentig reeds actief waren in de toen florerende Noorse black metal scene. Tel er gerust nog een jaar of vier bij als je voorloper Mock ook nog meetelt. De langspelers die voor de millenniumwisseling uitkwamen (“Mellom skogledde aaser” en “Fra underverdenen”) behoren tot het Noors collectief black metalgeheugen, hoewel de band nooit een grote doorbraak heeft gekend zoals vele landgenoten. Het feit dat het tot 2004 geduurd heeft alvorens de band ging touren, is hier wellicht debet aan. Met de song “Norse” hadden ze nochtans een bescheiden underground hit. Noem het hun “Mother north” als je wil. Na het verschijnen van “Fra underverdenen” werd Kampfar zeven jaar in de frigo gestopt totdat er in 2006 nieuw leven ingeblazen werd. Sindsdien werden nog vijf volwaardige albums uitgebracht, inclusief het nieuwe “Profan”. De albums van Kampfar 2.0 zijn aan mij voorbij gegaan, maar de nieuwe zilverling heb ik toch maar even opgepikt. Reden is dat Dolk en company me met hun old school live set op Aurora Infernalis van mijn sokken hebben geblazen. De ochtend erna vertrouwde de frontman me aan de ontbijttafel in het hotel toe dat de nieuwe plaat de spirit van de begindagen terug zou doen herleven. Benieuwd dus! Na een eerste luisterbeurt wordt meteen duidelijk dat het absoluut geen grootspraak bleek wat de sympathieke bleke Noor uitkraamde. Zeven songs lang druipt de Noorse koude furie van de opzwepende licht melodische black af. Het folkrandje van de begindagen is wat naar de achtergrond verdwenen, maar de cleane vocalen of vikingkoorzang in een song als “Icon” doen toch heimwee krijgen naar de good ol’ days. “Daimon” valt positief op door de duistere didgeridoo klanken en slepende zang. Midtempo of volle gas, in beide gevallen knalt Kampfar erop los. Op een rockende stamper als “Skavank” zie je een hele meute fans gewoon compleet uit hun dak gaan als dit live gespeeld zou worden tijdens de nakende tour met Gorgoroth en Gehenna. De afsluitende oorworm “Tornekratt” blijft naslepen en doet je keer op keer die playknop opnieuw indrukken. Na het vertrek van bloedbroeder en snarenplukker Thomas in 2011 heeft Dolk met Ole Hartvigsen (o.a. Mistur) een gedegen opvolger gevonden en ook Jon Bakker (bassist) en Ask (drummer en tevens frontman van het herrezen Hades) kwijten zich erg gedegen van hun taak. Daar waar veel collega’s in de loop der jaren het roer omgegooid hebben, blijft Kampfar naarstig trouw aan hun basisgeluid en leveren in die stijl dan nog eens een knaller van een plaat af. Noorse Nostalgie!
JOKKE: 88/100

Kampfar – Profan (Indie Recordings 2015)
1. Gloria ablaze
2. Profanum
3. Icons
4. Skavank
5. Daimon
6. Pole in the ground
7. Tornekratt