moonsorrow

The True Werwolf – Devil crisis

Het verhaal van de Finse black metal-scene vertellen zonder Lauri Penttilä te vermelden, zou ongeloofwaardig zijn. De legendarische Fin is onder tal van pseudoniemen in een dozijn bands actief en tel daar gerust nog maar eens een verleden in minstens evenveel acts bij. De meest klinkende namen zijn Satanic Warmaster voor die eerste categorie en Horna voor de laatste. Onder de monniker Werwolf runt hij tevens zijn eigen label Werwolf Records en met The True Werwolf heeft de muzikant sinds 2012 nog een soloproject lopen dat met de regelmaat van de klok een resem demo’s, EP’s en splits uitpoepte. In 2020 werd het tijd voor het échte werk en verschijnt het debuut “Devil crisis” dat zes jaar in de maak was. Het verleden van The True Werwolf werd gevoed door een bloeddorstige voorliefde voor vampieren, middeleeuwse hekserij en mystiek. Op deze langspeler gaan de teksten ook de meer erotische en in “0373” zelfs kosmische tour op. Onze Satanic (Star)War(s)master is niet vies van een streep toetsen die afkomstig zijn van de handen van Tollhorn (Finntroll en Moonsorrow) en voor de drums werd de satanische medeplichtige terrorist Grond ‘opgetrommeld’. Het tien minuten durende “Thy deviant” is een knap staaltje met majestueuze keyboards doorspekte grimmige old school Finse black. Doorheen de introklanken van het op-en-top Fins klinkende “Spellbound” is één of andere betoverende spoken word sample geweven. In het nummer word verder geëxperimenteerd met sappige screams en diepere growls die synchroon samenlopen waarna vrouwelijk kreten voor een necro-sfeertje zorgen. Leuk weetje is dat de muziek van verschillende nummers oorspronkelijk soundtracks van videogames zijn. Zo werd de melodie van “0373” gecomponeerd door de Japanner Naoki Kodaka voor het spel “Journey to Silius” en in het geval van “Chi no namida” werd de compositie “Bloody tears” van Kenichi Matsubara van “Castlevania II: Simon’s quest” inclusief een Duitse dialoog uit “Castlevania Dracula X” in een zwartmetalen jasje gestoken. Het zorgt voor menig catchy oorwurm wat een leuke meerwaarde geeft aan een band die voor de rest weinig verschillen baart met hoofdbezigheid Satanic Warmaster. Enkel het afsluitende “Magick fire” dat een jaren ’80 speed metal vibe heeft, is te cheesy voor mij en doet wat afbreuk aan een voor de rest geslaagde plaat. Leuk spul voor liefhebbers van oude Finse symfonische black en/of Japanse videogames.

JOKKE: 81/100

The True Werwolf – Devil crisis (Wrewolf Records 2020)
1. My journey’s under the battlemoon
2. Thy deviant
3. Spellbound
4. Chi no namida
5. 0373
6. The witch of my heart
7. Magick fire

Kalmankantaja – Nostalgia I: Bones and dust / Nostalgia II: My kingdom

Je hebt van die artiesten die niet stil kunnen zitten. En dan heb je Grimm666, de multi-instrumentalist, van onder andere Kalmankantaja, een project met een discografie die op negen jaar tijd groter is geworden dan mijn mannelijkheid. Ok, slecht voorbeeld, maar de lijst met releases is echt wel lang. Releases van Kalmankantaja, niet van… Hoe dan ook, is het best indrukwekkend om in een enkel jaar tijd meerdere full-lengths te produceren. Zeker als die geen bagger blijken te zijn. Ik heb het zeker al eens geschreven hier dat de Finnen een unieke gave lijken te bezitten om nummers op een geweldige manier te construeren door middel van variaties op een thema en dat is bij dit project niet anders. Alleen liggen de liedjes verspreid over twee albums. “Nostalgia I: Bones and dust” is een trage release die voortkabbelt in een bedding van black, doom en ambient invloeden. Zowel qua sound als riffing doet het meteen denken aan “Filosofem” van Burzum gemengd met sporadische vlagen van Forgotten Tomb, Summoning, Moonsorrow en Swallow the Sun. De melodie blijft grotendeels in hetzelfde motief dat wisselt tussen mineur en majeur, maar ontwikkelt op interessante wijze. Dat gezegd zijnde is het niks voor mensen die zich snel gaan vervelen. Dit zet in op sfeer en niet op spanning. “Nostalgia II: My Kingdom” begint ook traag en met dezelfde invloeden. Geleidelijk aan echter krijgt dit deel wat meer stoom en afwisseling. Af en toe een meer pompende riff, die helaas niet lang genoeg blijft duren of echt ergens heen gaat. In zijn geheel is het echter een voortzetting van “Nostalgia I” en daarom begrijp ik de opsplitsing hier niet echt. Nummertje weglaten en op één schijf pleuren was beter geweest. Is nou niet alsof de man verlegen zit om een uurtje muziek meer of minder. Vandaar ook dat het hier als een enkele release behandeld wordt. De productie is rauw, maar geslaagd. De klankkleur ouderwets en toch hedendaags. Iets wat me steeds vaker opvalt bij metal vandaag. De vocalen zijn wat doods, omdat ze eigenlijk slechts bestaan uit wat klinkt als geprevel in een kristalmicrofoon. Jammer, want de zang is het enige wat heer Grimm666 heeft uitbesteed. Lijkt me dat je zo een fletse prestatie met effecten dan ook meteen zelf kan leveren. De releases zouden deel moeten uitmaken van een reeks tribute materiaal, opgedragen aan de muzes van de componist. En daarom klinken ze inderdaad een beetje anders als de andere werken van Kalmankantaja. Met iets meer epiek, zonder enigszins opbeurend te zijn. Nu heb ik de hele back catalogue nog niet gehoord, dus moet ik het woord van het Internet nemen, want voor mij klinkt het als een natuurlijke evolutie waarbij metal meer achterwege wordt gelaten. Het is indrukwekkend hoeveel sfeervol en degelijk materiaal sommige mensen kunnen blijven scheppen. Iets wat ik bewonder bij dit soort projecten, maar soms moet je echt luidop kunnen zeggen dat minder ook meer kan zijn.Ultieme aanrader voor liefhebbers van sfeervolle black/doom metal die niet snel op hun uurwerk kijken.

Xavier: 81/100

Kalmankantaja – Nostalgia I: Bones and dust (Wolfspell Records 2020)
1. Bones and dust pt. 1
2. Bones and dust pt. 2
3. Bones and dust pt. 3
4. From the night

Kalmankantaja- Nostalgia II: My kingdom (Wolfspell Records 2020)
1. No God, no love
2. Soulless
3. My kingdom pt. 1
4. My kingdom pt. 2