nebular carcoma

Leviathan – Förmörkelse

Het mythische zeemonster Leviathan heeft al menig blackmetalband geïnspireerd qua naamgeving. De bekendste is natuurlijk die van Jef “Wrest” Whitehead en in ons Belgenlandje heb je nog een versie rondlopen die klinkers vergat te kopen bij Walter Capiau. Het onderwerp van deze recensie is echter de Zweedse band waarachter een zekere Roger “Phycon” Markstrom schuilgaat die in een ver verleden nog bij Armagedda en diens voorloper Volkermord drumde. In 2002 verscheen het debuut “Far beyond the light” en nu jáááren later verschijnt daar – op zijn Armagedda’s – plots en zonder veel bombarie een opvolger. “Förmörkelse” werd het beestje gedoopt wat Zweeds is voor ‘verduistering’, een vlag die de muzikale lading dekt. Phycon pikt de draad bij het eerste volwaardige nummer “Avgrundens atersken” bijna moeizaam terug op daar waar die achttien jaar geleden uitgerafeld was achtergebleven. De multi-instrumentalist weet een uiterst grimmige atmosfeer neer te zetten waarbij ook ruimte is voor een melodieusheid waar we midden jaren ’90 mee om de oren geslagen werden. Enkele muzieknoten wekken zelfs de suggestie alsof er spookachtige vrouwenzang doorheen het nummer sluimert. Of de muzikant ook ooit tot de creatieve kern van Armagedda heeft behoord weet ik niet, maar feit is dat een nummer als “Svart“, dat véél ruimte voor de basgitaar open laat en ook akoestisch gitaarspel bevat, zo op een Armagedda-plaat zou hebben kunnen staan. Voeg daar nog aangrijpende leads en swingend drumwerk aan toe en je hebt een kraker van een song die ook wel wat Allegiance-trekjes laat horen ten tijde van diens zwanenzang “Vrede“. Ook het met heldere zang en een contemplatieve akoestische break doorspekte, maar voor de rest gitzwarte “Förbannelsen” valt positief op. De nummers laten veel meer variatie in tempo, structuur en riffs horen dan wat er op het eerste gehoor lijkt. Phycon combineert meermaals twee of drie verschillende riffpatronen, een samenspel dat textuur geeft en de spanning gestaag doet opbouwen. “Verklighetens väv” en diens repetitieve cleane gitaarpatroon dat door de fuzzy riffs penetreert en even later een heuse solo bevat, is hier een mooi voorbeeld van. Phycon beschikt tevens over een strot die zijn negatieve gedachtenstromen lekker sappig en duister theatraal onder woorden brengt. Ik moet soms haast aan enfant terrible Niklas Kvarforth denken. Een song als “Melankolins ävja” zou met ietwat verbeelding zelfs voor een oud-Shining nummer kunnen doorgaan. “Förmörkelse” is een enorm krachtige en suggestieve release voor zij die bereid zijn een kijkje achter het verduisterende gordijn te nemen waar een zwartgeblakerde geest rondwaart die we nog maar zelden tegenkomen in alles wat ons na de tweede golf van de gouden jaren ’90 bereikte.

JOKKE: 82/100

Leviathan – Förmörkelse (Bile Noire/Nebular Carcoma 2020)
1. XVII
2. Avgrundens atersken
3. Förmörkelse
4. Svart
5. Förbannelsen
6. Verklighetens väv
7. En tidlös illvilja
8. Melankolins ävja
9. Babylons sand
10. Pestens sigill

Blood Stronghold – Spectres of bloodshed

In dit bloederige bolwerk treffen we de Poolse drummer Krew aan, die de ezelsvellen bij tal van bands geselt, en de Australiër zanger/gitarist/bassist Nightwolf die we ondermeer kennen van Runespell. Beide heren hebben een voorliefde voor Poolse black die ze sinds 2014 botvieren via Blood Stronghold. Na een kleine zes jaar tijd is het duo met de derde langspeler “Spectres of bloodshed” ondertussen al aan diens tiende release toe. Aan inspiratie geen gebrek met andere woorden, maar het is mijn persoonlijke eerste kennismaking. Blood Stronghold moet het niet hebben van gebalde agressie of hypersonische snelheden, maar schildert middels sombere en tragische – soms middeleeuws aanvoelende – melodieën een droomwereld van lang vervlogen tijden. Clean gitaarspel voegt ook een heidense toets toe. Het drumwerk van Krew is hoorbaar beïnvloed door tribale ritmes, alleen spijtig dat het lijkt alsof hij op een kartonnen drumkit speelt, want in de drumsound zit nu eens echt geen greintje energie. Wanneer de gewenning na een tijdje optreedt, past dit echter wonderwel bij het bandgeluid dat staat voor een onheilspellende weerspiegeling van een al te oud verleden. Nightwolf’s scream klinkt echter als dertien in een dozijn en komt weinig geïnspireerd over. In de tweede helft van de plaat horen we ook heldere zang opdraven en de iets langere nummers als “Forests dark eyes” en het afsluitende “Sunder” kunnen me het meest bekoren omdat de muziek het hier ook regelmatig lang alleen voor het zeggen heeft en er dan wel in slaagt me mee te vervoeren naar lang vervlogen tijden. Jullie moeten het echter doen met een luisterclipje van “Crowned virtue“, een iets feller nummer.

JOKKE: 70/100

Blood Stronghold – Spectres of bloodshed (Nebular Carcoma/Satanik Requiem 2020)
1. Edict of conflict
2. Unbowed wolves
3. From the depths of Veles sea
4. Blood dawn
5. Forests dark eyes
6. Crowned virtue
7. Sunder

Gaua – Feeble psychotic vortex

Vergeleken met Portugal hinkt de Spaanse black metal-scene toch nog een beetje achterop. Gaua probeert daar verandering in te brengen. Het betreft een nog vrij jonge band die in 2015 werd opgericht en later dat jaar een demo op de markt smeet (“Unearthly sorrowed visions“). In 2018 volgden een split met het Baskische Ur en een EP getiteld “Feeble psychotic vortex” die via Altare Productions op CD en LP verscheen. Écht nieuw is deze 37 minuten (!!) durende EP dus niet, maar vermits ie via Nebular Carcoma nu ook een derde leven op tape krijgt en wat we hier te horen krijgen best overtuigend klinkt, besloten we deze release toch nog even onder de aandacht te brengen. Adepten van Finse bands genre Sargeist (wegens de schurende grimmigheid en de openingsriff van “Schlitze” die wel heel veel wegheeft van diens “Satanic black devotion“) dienen de oren te spitsen voor Gaua. Hun black wordt verder à point gehouden middels een mengelmoes aan slepende melodieuze partijen en leads (finale van “Misfortune“), punky uitbarstingen, marcherende ritmes en Urfaustiaanse psychedelica wanneer de vocalen in “Second lament of a star” de semi-cleane tour opgaan. Wat een heerlijk intoxicerend nummer! De rockende partijen in combinatie met de grauwe screams ademen ook een zekere Nachtmystium-vibe uit. Dit alles verpakt in drie lange songs. Als toetje krijgen we nog een herwerking van het Vlad Tepes’ oudje “Drink the poetry of the Celtic disciple“, dat met zijn veertien minuten speeltijd eerder een ‘dessert deluxe’ is en met een minder ruwe sound dan het origineel laat zien dat dit best een gave compositie is. De aangehaalde referenties zouden jullie in staat moeten stellen een goed beeld te krijgen van dit “Feeble psychotic vortex” dat enerzijds vanuit een basis van traditionele grimmige black vertrekt maar daar toch ook talrijke melodieuze extra’s aan toevoegt.

JOKKE: 81/100

Gaua – Feeble psychotic vortex (Nebular Carcoma 2019)
1. Misfortune
2. Schlitze
3. Second lament of a star
4. Drink the poetry of the Celtic disciple (Vlad Tepes cover)