nile

Sulphur Aeon – The scythe of cosmic chaos

Liefhebbers van Lovecraft en death metal zullen hun hart weeral kunnen ophalen aan de nieuwe derde langspeler “The scythe of cosmic chaos” van Sulphur Aeon. Deze Duitsers zetten al sinds 2010 de toon op gebied van kwaliteitsvol doodsmetaal, maar lijken pas sinds de release van “Gateways to the antisphere” uit 2015 – destijds dé death metal-plaat voor oud-collega Filip – meer naamsbekendheid te hebben vergaard. Dank u Ván Records! Op zich zijn er geen wereldschokkende nieuwigheden te horen op “The scythe of cosmic chaos” waarvan het artwork – zoals we van de band gewend zijn – weer uitmuntend is en vooral op de vinyluitgave weer extra goed tot zijn recht zal komen. Dank u Ola Larsson! Ook de sound van de acht death metal-epossen die we in een dikke vijftig minuten te horen krijgen, klinkt weer lekker vol, modern en toch noch organisch en atmosferisch. Dank u Simon Werner! Qua stijl leunen de Duitsers dicht aan bij onze Poolse vrienden van Behemoth ten tijde van diens “Zos kia cultus“, alleen weet Suplhur Aeon over heel de lijn de volle aandacht te trekken. Filip zei het destijds ook al. Ook Immolation kan als referentiepunt dienen en in “Yuggothian spell“, de single die als eerste werd vrijgegeven en is gebaseerd op Lovecraft’s “Haunter of the dark“, horen we ook wel wat midden-oosterse invloeden waardoor een band als Nile natuurlijk al snel vanachter de piramide komt loeren. Bovendien duiken in deze song, net als in opener “Cult of starry wisdom“, het van pakkende melodieën voorziene “The summoning of Nyarlathotep” en de afsluiter ook cleane vocalen op die extra cachet en epiek aan de muziek toevoegen. Van mijn part mag deze aanpak in de toekomst nóg verder uitgediept worden zoals Bölzer op “Hero” deed. Met het bijna tien minuten durende “Sinister sea sabbath” heeft het kwintet haar langste song tot op heden neergepend. Van verveling is er echter geen sprake want Sulphur Aeon blinkt uit in het verweven van de nodige dynamiek in haar nummers waarbij er ook steeds een mooie balans is tussen agressie en melodie. Ook “Lungs into gills” wisselt doom-tempo’s af met snelheidsuitbarstingen, melodieus gitaarwerk en een zinderende finale. Likkebaarden! In het van een lange titel voorziene “The oneironaut – Haunting visions within the starlit chambers of seven gates” zorgen subtiele keyboards voor extra sfeerzetting in de rustige passages die in deze song ingebouwd zijn. Het afsluitende “Thou shalt not speak his name (The scythe of cosmic chaos)” laat de spierballen en dubbele bassen nog éénmaal rollen, roept om meegezongen te worden en moet live slachtoffers maken, dat kan niet anders. Sulphur Aeon is het belangrijkste en meest ambitieuze death metal-instituut van Duitsland en levert met “The scythe of cosmic chaos” het voorlopig doodsmetalen hoogtepunt van 2018 af (de nieuwe Bloodbath dient nog steeds gecheckt te worden). Dank u Sulphur Aeon!

JOKKE: 87/100

Sulphur Aeon – The scythe of cosmic chaos (Ván Records 2018)
1. Cult of starry wisdom
2. Yuggothian spell
3. The summoning of Nyarlathotep
4. Veneration of the lunar orb
5. Sinister sea sabbath
6. The oneironaut – Haunting visions within the starlit chambers of seven gates
7. Lungs into gills
8. Thou shalt not speak his name (The scythe of cosmic chaos)

Abyssal – Antikatastaseis

Enkele weken geleden schreeuwde collega Flp dat het Duitse Sulphur Aeon met “Gateway to the antisphere” wellicht dé beste death metal plaat van 2015 had uitgebracht. Ik trad hem bij in zijn stelling. Maar kijk, we zijn een maandje later en met de release van “Antikatastaseis” pleegt het Engelse Abyssal (opgelet als je ernaar op zoek gaat want er lopen nog een zestal Abyssals rond!) een staatsgreep om het regerende Suplhur Aeon van haar troon in death metal land te duwen. Binnen de scene is Abyssal steeds enorm low profile gebleven. Geen live optredens, geen interviews en de eerste twee releases (“Denouement” en “Novit enim dominus qui sunt eius”) verschenen enkel digitaal en wie geïnteresseerd was, kreeg een kopie op een CDR. Het is op deze manier dat Profound Lore (who else?) Abyssal in de mot kreeg en meteen een goudhaantje rook, hoewel dit in het geval van hun complexe, brute en donkere atmosferische death metal natuurlijk met een serieuze emmer zout genomen dient te worden. De kwaliteit van het gebodene op “Novit enim dominus qui sunt eius” was reeds zodanig hoog, dat het maar een kwestie van tijd was vooraleer dit duo (!) een contract onder de neus geschoven zou krijgen (en gezien de hoeveelheid bagger die via labels verschijnt, zou het ook compleet van de pot gerukt zijn indien dit niet moest gebeurd zijn). Een uur lang is het genieten van zeven songs waarin bulderende vocalen, donkere rifforkanen, onderhuidse melodische spanningsbogen en complexe donderdrums je in staat van extase brengen en een donkere voorbode voor de ondergang van de mensheid lijken te vormen. “Katastaseis“ verwijst naar de climax van drama vlak voor een catastrofe plaats vindt. Abyssal zet hier echter het woordje “Anti” voor en afgaande op de songtitels zal hier dus wel een zekere filosofie of diepere gedachtegang achter schuil gaan. Climaxen vallen er echter genoeg te noteren op deze plaat. Multi-instrumentalist en zanger G.D.C. is een genie en een diepe buiging is hier op zijn plaats, want wat hij uit zijn instrumenten tovert doet mij meermaals naar adem happen. Trouwens de Finse sessie-drummer Timo Häkkinen verdient ook meerdere pluimen in zijn gat voor zijn briljante roffels en drumpatronen. De productie is zeker niet te clean, maar toch zijn alle instrumenten duidelijk hoorbaar in de mix (hoor die bas gaan!). Een hoogtepunt kiezen is een hele opgave. Het overrompelende “I am the alpha and the omega” dat meteen de toon zet voor het album? Het naar Nile riekende “The cornucopian” met tribal/ambient intro? Het epische met een repetitief piano riedeltje doorweven “Veil of transcendence”? Het woest aftrappende “Telomeric erosian” met post-rock achtige finale? Het sacrale “A casual landscape” dat iets meer naar black metal neigt (think Akhlys)? Het complexe en tegendraadse mid-tempo “Chrysalis”? Of de culminerende tongbreker “Delere auctorem rerum ut universum infinitum noscas” die zich op doomtempo voort sleept maar middels beklemmende uitbarstingen een aanval op je systeem uitlokt en naar een kippenvelopwekkende apotheose leidt totdat de out fadende storm gaat liggen en je verweesd achterblijf? Voilà, alle songs zijn hierbij vernoemd, ga het zelf maar uitzoeken. Wie hitsig wordt bij het horen van namen als Portal, Impetuous Ritual of Mitochondrion (niet toevallig drie labelgenoten) zal van dit Abyssal ook wel menig oorgasme krijgen. Lang geleden dat er nog zo veel death metal door mijn boxen knalde.

JOKKE: 93/100

Abyssal – Antikatastaseis (Profound Lore Records 2015)
1. I am the alpha and the omega
2. The cornucopian
3. Veil of transcendence
4. Telomeric erosion
5. A casual landscape
6. Chrysalis
7. Delere auctorem rerum ut universum infinitum noscas

https://profoundlorerecords.bandcamp.com/album/antikatastaseis

Sulphur Aeon – Gateway to the antisphere

Sulphur Aeon, ik had er nog nooit van gehoord. Ook al heeft dit Duits heerschap enkele jaren geleden hun debuut “Swallowed by the ocean’s tide” uitgebracht. Tot zeven maal zeventig maal! Twintig jaar geleden luisterde ik naar een mengelmoes van alle extreme genres waarvan de meeste bands doodsmetaal speelden. Maar helaas evolueerde een groot deel van het genre naar een koel en steriel gedoe waar sfeer en bezieling ver zoek was. Gelukkig komt er af en toe een uitschieter boven water piepen. En dames en heren, Sulphur Aeon is zo een band! Album nummer twee, “Gateway to the antisphere“, heeft de X-factor, de perfecte maten om met een constante erectie rond te lopen. Deze plaat is Viagra op elk vlak. Muzikaal leunt alles erg dicht aan tegen Behemoth (“Calls from below” en veel meer), Immolation en ook Nile (het begin van “Devotion to the cosmic chaos“). Maar alles is net een tikkeltje beter. Behemoth mag dan wel een wereldklasse band zijn, op elke schijf hebben ze mindere momenten. Sulphur Aeon is consistenter en levert enkel maar hoogtepunten af. Er is geen enkel zwak moment te bespeuren. Ik herhaal voor de te snelle lezer: geen enkel. Immolation, evenzeer een grootmeester in het genre, laat het afweten als er wat verteld moet worden. Sulphur Aeon baseert hun teksten op Lovecraft en niet op een kleuterboek. De hele presentatie van “Gateway to the antisphere” is puur vakmanschap. Aanschouw het uitmuntende (!) artwork van Ola Larsson (een aanrader; bekijk hier eens hoe het artwork tot stand is gekomen). Een slipcase heb ik altijd vervelend gevonden, maar Sulphur Aeon heeft er wat moois van gemaakt zodat het een meerwaarde is geworden. Wat valt er dan nog te zeggen? “Gateway to the antisphere“: death metal album van het jaar 2015.

Flp : 92/100

Sulphur Aeon – Gateway to the antisphere (Van Records, Imperium Productions 2015)
1. … to drown this world
2. Devotion to the cosmic chaos
3. Titans
4. Calls from below
5. Abysshex
6. Diluvial ascension – Gateway to the antisphere
7. He is the gate
8. Seventy steps
9. Onwards… Towards Kadath
10. Into the courts of Azathoth
11. Conclusion