old man’s child

Eternity – To become the great beast

To become the great beast” van het Noorse Eternity – er lopen wel meer gelijknamige bands op onze aardkloot rond – is een album dat maar liefst dertien jaar na debuut “Bringer of the fall” verschijnt. Frontman en oprichter Evighet beschouwt het dan ook als zijn levenswerk en zoals zijn alias aangeeft, heeft het dus een eeuwigheid geduurd om de opvolger wereldkundig te kunnen maken. Eigenaardig is dat vijf van de tien nummers op “To become the great beast” ook al op een gelijknamige demo uit 2015 prijkten. En nog merkwaardiger is dat de Noor een hele resem mooie namen rond zich heeft kunnen verzamelen. Zo horen we Blasphemer (Vltimas, Aura Noir, ex-Mayhem) op basgitaar terug en bestaat de rest van de band uit leden van Nocturnal Breed en Den Saakaldte. Ook Brynjard Tristan (ex-Dimmu Borgir, ex-Old Man’s Child) komt nog een nummertje meebrullen. De tien nummers die de revue passeren laten een kwalitatief en doordacht ietwat schel Scandinavisch black metal-geluid horen waarbij het duidelijk mag zijn dat er vakmanschap aan te pas is gekomen (mag ook wel als je zo lang aan een album zit te sleutelen). Evighet heeft duidelijk een voorliefde voor het snelle werk want er wordt goed gas gegeven en de tremolo-riffs volgen mekaar in een moordend snel tempo op. Wel opletten geblazen dat het niet te eentonig wordt jongens! Tragere nummers zoals “In subspecies aeterna” en “Nine magic songs” zijn dus welgekomen. Eternity laat geen moment iets vernieuwend horen maar dat vinden we in dit geval helemaal niet erg. Er komen geen tierlantijntjes zoals keyboards, akoestische gitaren, samples of dergelijke aan te pas en op vocaal gebied valt er eveneens geen hocus pocus te horen, maar een doelgerichte verbeten scream. Met het oude werk van de band was ik niet bekend, maar “To become the great beast” is een schot in de roos. Was ook wel deels te verwachten als je weet dat een man als Blasphemer hier zijn medewerking aan verleent.

JOKKE: 81/100

Eternity – To become the great beast (Soulseller Records 2019)
1. Sun of hate
2. Bringer of the fall
3. Te nostro deum sathanas
4. If I ever lived
5. Horror vacui
6. In subspecies aeterna
7. To become the great beast
8. Violator
9. Empire
10. Nine magic songs

Funeral Storm – Arcane mysteries

Ook al bestaat de band reeds acht jaar, dit is het eerste full length studio album van de Grieken van Funeral Storm. Meteen na het openen van de post-intro voordeur “Ego sum filius draconis” zal het de fans van vroege Rotting Christ deugd doen om dit te horen van het Hellenistische Zuiden. De luisteraar krijgt namelijk een leuke portie sfeervolle, melodische black metal voorgeschoteld die nergens genoeg afwijkt van de middenweg om iemand geweldig voor het hoofd te stoten. De hele plaat is afwisselend genoeg om eventuele transgressies naar saaiheid toe te vergeven qua slaapverwekkendheid binnen nummers. Waar de melodieuze tragere kant duidelijk wordt, opteert de band erna vrij snel voor een licht verteerbare aanpak in de vorm van door keyboard begeleide riffs en middelmatige extreme vocalen. Eigenlijk is dit een “out of time album” zoals ik er wel meerdere hoor. Met andere woorden, een plaat die twintig jaren geleden immens veel potten had gebroken, maar een release die anno 2019 nauwelijks opzien zal baren. Ik hou wel van de vroege Gehenna, Dimmu Borgir en Old Man’s Child stijl, … maar het zal aan de individuele luisteraar liggen om die dit wil aanschaffen.

Xavier: 74/100

Funeral Storm – Arcane mysteries (Hells Headbangers Records 2019)
1. Invocation of the great red dragon
2. Ego sum filius draconis
3. The martyr of the lake
4. Wandering through the abyss
5. Necromancer
6. Necromancer part 2
7. Funeral storm
8. Origin of utter evil
9. From the great deep of the primordial waters of creation
10. Flowers of my youth

Acherontas – Faustian ethos

Wandelend occult tattoo-kleurboek Acherontas V. Priest heeft duidelijk geen zittend gat want elk jaar schotelt de Griek ons met zijn Acherontas wel een nieuw album voor. Drie jaar geleden werd met “Ma-IoN (Formulas of reptilian unification)” een trilogie gestart. Hoewel elk Acherontas-album bovengemiddeld goed is, haalden de veelvuldige ambient-intermezzo’s de vaart uit die plaat. Op opvolger “Amarta अमर्त (Formulas of reptilian unification part II)” werden deze niet-metalen klanken echter zo goed als compleet verbannen. Acherontas V. Priest kan zich middels Shibalba blijkbaar voldoende in rituele dark ambient uitleven. Ook op dit laatste deel, dat “Faustian ethos” getiteld werd, trekt de band de lijn van zijn voorganger door. Het songmateriaal dateert dan ook uit de schrijfperiode van “Amarta” maar de nummers werden voor een aparte release opzij gehouden aangezien de thematiek verschilt van de eerste twee delen. “Ma-Ion” en “Amarta” stonden in het teken van respectievelijk de Thelema-filosofie en de Rig-Veda, de oudste van de vier godsdienstige hindoegeschriften die bekendstaan als de Veda’s. De nieuwe plaat handelt over Westerse kunst, filosofie en religie, zwarte magie en de Left Hand Path-ideologie, een invalshoek die ook reeds op de “Chtonic libations” samenwerking met het Zweedse Nåstrond verkend werd. Gek genoeg verschijnt dit derde deel wel niet meer via World Terror Committee maar luidt het de terugkeer in naar het Poolse Agonia Records. De voornaamste line-up wissel die in tussentijd heeft plaatsgevonden is die op de drumkruk waarbij de Italiaanse interimdrummer Gionata Potenti zijn plaats afstond aan de Engelsman Dothur aka Tom Vallely die we kennen van onder andere Lychgate en het fantastische Macabre Omen. En gitarist Indra (Naer Mataron) die op de voorganger nog als gast te horen was, is als vast lid toegetreden tot de coven wat maakt dat er nu naast de bandleider en oudgediende Saevus H. drie snarenplukkers actief zijn. En dat werpt zijn verboden vruchten af, want het gitaarspel op “Faustian ethos” is om duimen en vingers bij af te likken. Zo bevat opener “The fall of the first pillar” pakkende gitaarmelodieën en gevarieerde zang en zit er ook wel wat Nightbringer in vervat. De harmonieën in “Sorcery and the apeiron” dragen eerder een sinister gevoel uit vooral wanneer het tempo drastisch terugzakt aan het einde van het nummer. Met de dynamiek is alles in orde want naast het snellere werk zijn songs als “Aeonic alchemy (Act I)” en de bezwerende, in de moedertaal gezongen titeltrack en “Decline of the west (O Ιερεας και ο Ταφος)” uit tragere tempo’s opgebouwd wat een melancholisch sfeertje creëert. De productie die in handen was van George Emmanuel (Rotting Christ, Old Man’s Child) is een pak beter dan op de voorganger: iets minder ruw en meer kracht en helderheid. Verder geen overdaad aan magische hocus pocus, maar acht straightforward nummers waar de occulte geest subtiel doorheen waait en doen terugdenken aan “Vamachara“, samen met de nieuweling de beste Acherontas platen.

JOKKE: 87/100

Acherontas – Faustian ethos(Agonia Records 2018)
1. Τhe fall of the first pillar
2. Sorcery and the apeiron
3. Aeonic alchemy (Act I)
4. Faustian ethos
5. The old tree and the wise man
6. The alchemists of the radiant sepulchre (Act II)
7. Decline of the west (O Ιερεας και ο Ταφος)
8. Vita nuova

The Deathtrip – Deep drone master

Laat je niet misleiden door het woordje drone uit de albumtitel. Wie sonisch geweld genre Sunn O))) verwacht is eraan voor de moeite. “Deep drone master is a black metal dish best served cold”. Het is slechts weinigen gegeven om dezer dagen nog een black metal album af te leveren dat de trve spirit kan oproepen van de Noorse second black metal wave. De laatste twee Isvind platen waren erg goede en geslaagde pogingen en laat ik maar meteen de clue van deze recensie verklappen: The Deathtrip slaagt er met “Deep drone master” als geen ander in om de luisteraar terug te katapulteren naar de tijd waarin de eerste black metal platen zich vanuit de Scandinavische ondergrond als de pest over de mensheid verspreidde. De Engelse gitarist Host laat zich op deze ijskoude brok metal bijstaan door niemand minder dan Noors cultfiguur Aldrahn. Dit heerschappij verleende zijn raspende strot in het verleden onder andere aan Dødheimsgard, Old Man’s Child, Zyklon B en het legendarische Thorns, vooral die eerste en laatste hebben toch wel de nodige impact gehad op vele genregenoten. De jonge lezer dient vooral “Kronet til konge”, het ongekroonde meesterwerk uit 1995 van Dødheimsgard op te snorren. En over moustachen gesproken. Thorns mastermind Snorre W. Ruch opereerde als mixer bij de opnames van dit debuut en verleende zijn hulp bij het vastleggen van de vocalen. Op drums worden Host en Aldrahn bijgestaan door Dan “Storm” Mullins, die vooral bekend is van Bal-Sagoth en My Dying Bride. Nostalgie maakt zich heer en meester van ondergetekende wanneer hij de tien nummers inclusief intro met kakelende kippen, over zich heen laat komen. Deze Noors-Engelse collaboratie weet als geen ander de ene na de andere ijzingwekkende bevreemdende melodie uit zijn hoed te toveren. Vintage jaren negentig black metal riffs, ontdaan van alle franjes, vormen het skelet van de songs. Host heeft een gouden zet gedaan door Aldrahn te kunnen strikken voor de vocale invulling. In “Making me” laat de Noor horen waarom hij tot de allergrootste black metal zangers hoort. De wanhopige emotie waarmee hij “I open up my heart for the devil” uit zijn stembanden wringt, komt vanuit de tippen van zijn tenen. Hier wordt een mens ijzig stil van. Elk woord dat hij op je afvuurt, klinkt gemeend en oprecht én verstaanbaar (behalve het zeven minuten durende afsluitende “Syndebukken” dat in het Noors wordt gebracht ). Ook in “A foot in each hell” gaat hij op vocaal gebied tot aan het gaatje, met zijn door merg en been gaande screams.  Ik moet bij het beluisteren van de plaat regelmatig denken aan “Ravishing grimness” van Darkthrone of het oude werk van Satyricon en natuurlijk ook Dødheimsgard. De ene keer slepend traag (“Dynamic underworld”, “Making me”, “Something growing in the trees” of het met hypnotiserend gitaarwerk opgesmukte “Syndebukken”), de andere keer venijnig uptempo (check de striemende riffs van “Cosmic verdict“ of het geselende “Sewer heart”). “Deep drone master” is zo’n koude plaat dat ze kan gebruikt worden om voetwratten te bevriezen. Nu maar hopen dat er ook snel nieuw werk van Thorns aankomt!

JOKKE: 90/100

The Deathtrip – Deep drone master (Svart Records 2014)
1. Intro
2. Flag of betrayal
3. Dynamic underworld
4. Making me
5. Cosmic verdict
6. Sewer heart
7. A foot in each hell
8. Cocoons
9 Something growing in the trees
10. Syndebukken