Peaceville

Bloodbath – The arrow of Satan is drawn

Het was even wachten vooraleer de nieuwe Bloodbath fysiek zijn rondjes kon draaien in casa jokkemans maar ondertussen hebben we al een kleine week kunnen genieten van “The arrow of Satan is drawn” en kunnen we ons oordeel neerpennen. Ten opzichte van het vier jaar geleden verschenen “Grand morbid funeral” is de zanger voor de verandering eens niet vervangen. We horen met andere woorden nog steeds de gravelgrunt van Paradise Lost’s Nick Holmes. De enige line-up wissel vond plaats op gitaar. Tweede gitarist Per “Sodomizer” Eriksson kon immers aan de slag bij het immens populaire Ghost. Craft’s Joakim Karlsson werd als vervanger aangetrokken en mag voortaan zijn tronie met bloed bekladden. Als er een nieuwe Bloodbath verschijnt weet je op voorhand min of meer wat je kan verwachten: brutale maar ook melodieuze Zweedse death metal met die heerlijke Boss HM-2 Heavy Metal pedal-sound. Wat Bloodbath onderscheidt van haar genregenoten is het melancholische gevoel dat je regelmatig hoort opduiken in de melodieën en solo’s. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk als je weet dat de twee enige originele leden Anders Nyström en Jonas Renkse (beiden van Katatonia-fame) het songschrijven voor hun rekening nemen. In “Levitator” en “Warhead ritual” kwam Tomas Åkvik (ex-livelid van Katatonia en Bloodbath) tevens enkele scheurende solo’s uit zijn gitaar persen. Je hoort regelmatig kritiek op ome Nick’s vocalen en hoewel hij inderdaad niet de beste grunter ter wereld is of de meest afwisselende vocalen laat horen, stoor ik mij ook zeker niet aan zijn prestatie. De doodsmetalen klanken nemen verder alle mogelijke vormen aan gaande van snelle knuppelpartijen zoals in opener “Fleischmann” tot in mid-tempo beukwerk (“Levitator” en “March of the crucifiers“) en headbang-songs (“Only the death survive“). Met een meesterdrummer als Martin “Axe” Axenrot (Opeth) in de gelederen weet je dan ook dat alle tempo’s haalbaar zijn. “Wayward samaritan” bevat een zekere old-school thrashy en speed metal vibe en in “Bloodicide” trommelden de heren enkele levende legendes uit de Britse death metal-scene op. Zowel Jeff Walker (Carcass), Karl Willets (ex-Bolt Thrower) als John Walker (Cancer) kwamen een potje meebrullen in het heerlijke nummer. Zowel in “Morbid antichrist” als de hekkensluiter “Chainsaw lullaby” werden koren en morbide orchestraties aan de achtergrond toegevoegd die bijdragen aan de afwisseling omdat Zweedse death metal al gauw saai kan beginnen klinken. Catchy krakers als “Eaten” of “Outnumbering the day” vallen er echter niet te bespeuren. “The arrow of Satan is drawn” is niet het sterkste Bloodbath-album, maar blijkt wel een groeiplaat te zijn waardoor de band samen met Carnation en Sulphur Aeon alsnog de death metal-hoogtepunten van 2018 aflevert.

JOKKE: 85/100

Bloodbath – The arrow of Satan is drawn (Peaceville Records 2018)
1. Fleischmann 
2. Bloodicide 
3. Wayward samaritan 
4. Levitator 
5. Deader 
6. March of the crucifiers 
7. Morbid antichrist 
8. Warhead ritual 
9. Only the dead survive 
10. Chainsaw lullaby

Dødheimsgard – A umbra omega

Onvoorspelbaar. Eigenzinnig. Vreemd. Dødheimsgard. Al berustend in het feit dat dit Noorse ras uitgestorven was na het schitterende “Supervillain outcast” verschijnt weliswaar 8 volledige seizoenscyclussen later “A umbra omega“. Alvorens op bedevaart te trekken richting Oslo, dient album nummer 5 toch even met de nodige aandacht onder loep genomen te worden. De intro buiten beschouwing gelaten; “Aphelion void” start zoals de band destijds geëindigd was, maar meer dan ooit verandert de sfeer en feeling. In een tijdspanne van 15 minuten mag dat natuurlijk, maar het sijpelt niet vlotjes in de hersenpan op deze manier. Van verwoestende blastbeats naar jazzy intermezzo’s met blazers tot dissonant klinkende black metalakkoorden en romantische akoestische passages. Het komt allemaal voorbij! Al-le-maal! Het haast even lang durende “God protocol axiom” begin op haast exact dezelfde manier als zijn voorganger. Het lijkt alsof het erom gedaan is, want ook het nummer hierna, het Virus geïnspireerde “The unlocking“, lijkt aan te vangen als een kopie van het voorgaande. De invloeden van laatstgenoemde en Ved Buens Ende tekenen meer dan ooit present. Maar dan heftiger. Dødheimsgard staat tevens bekend om hun felle zanglijnen en apart stemgebruik. Op “A umbra omega” is dat niet anders en worden alle schreeuwregisters opengetrokken. In één woord: hysterisch. Maar deze keer nemen enkel Aldrahn en Vicotnic de honneurs waar. Geen Kvohst meer. Het klinkt waanzinniger dan ooit tevoren en dat is soms even wennen. In die mate zelfs dat het niet altijd even gemakkelijk luistert. Trop is te veel, u weet wel. Soms is het zelfs vervelend en mogen de heren hun klep eens houden. Dankjewel! Hij kan echt wel beter. Dødheimsgard klinkt op “A umbra omega” zeer geïnspireerd. Meer dan tevoren wordt furieuze (bij wijlen industrial aandoende) black metal afgewisseld met elektronische drums, pianostukken en sfeervolle koren. En dát in combinatie met overijverig gezang schotelt 2 conclusies voor: enerzijds: een puur technische luisterbeurt is een hemelse beleving. Er gebeurt steeds wat en tevens op een hoog niveau. Er is over nagedacht en het muzikale vakmanschap staat niet ter twijfel. Anderzijds: het van-de-hak-op-de-takgevoel met te enthousiaste zangers brengt geen rust, regelmaat en herkenningspunten. Dødheimsgard kan dit thans wel. Met dat in het achterhoofd weegt helaas de teleurstelling door. Judge yourself.

Flp: 69/100

Dødheimsgard – A umbra omega (Peaceville 2015)
1. The love divine
2. Aphelion void
3. God protocol axiom
4. The unlocking
5. Architect of darkness
6. Blue moon duel

Katatonia – Last fair day gone night – An evening with Katatonia

In 2011 laste Katatonia, de onvolprezen Zweedse meesters van de melancholie en my all time favourite band, een speciale concertreeks in om het tienjarig jubileum te vieren van het in 2001 verschenen “Last fair deal gone down” album. Het was een plaat die destijds erg belangrijk was voor de verdere muzikale ontwikkeling van de band. Door toevoeging van de getalenteerde drummer Daniel Liljekvist kon Katatonia immers een meer progressieve koers varen. De show van 6 mei 2011 in zaal Koko in Londen werd voor het nageslacht op tape vastgelegd en verscheen in 2013 reeds op een driedubbele vinyluitgave. Nu is het de beurt aan een 4 discs tellende uitgave die twee CD’s en twee DVD’s bevat. Tijdens deze speciale concertreeks speelde de band elke avond twee sets, goed voor net geen twee uur “dark melancholic metal”. De eerste set bestond uit een integrale opvoering van het te vieren album, waarbij de nummers gelukkig niet in de volgorde van de plaat gespeeld werden, omdat dat het verrassingseffect wegneemt bij een live show. De tweede set omvatte een bloemlezing uit het omvangrijke oeuvre van de Zweden, waarbij songs de revue passeerden van elk studioalbum dat verscheen vanaf “Brave murder day” t.e.m. “Night is the new day”. In plaats van te kiezen voor de hits werden meer obscure songs gespeeld zoals “Brave”, “I break”, “Wait outside” (een erg aanstekelijk nummer dat dateert uit de opnamesessie van “Viva emptiness”, maar desondanks de plaat destijds niet heeft gehaald) en “Dissolving bonds” (een B-kantje van de single “My twin”, wat ik trouwens nooit begrepen heb, want dit is een erg sterk nummer, dat jammer genoeg zelden gespeeld wordt). Tijdens de concertreeks waren de Norrman broertjes niet meer van de partij. Fredrik werd vervangen door Per “Sodo” Eriksson, die reeds jaren de guitar tech was voor de band en ook met Anders en Jonas in Bloodbath speelde. Niklas Sandin van Amaran nam de plaats in op bas van Mattias. Dat beide heren nog maar net aan de live line-up toegevoegd waren is ab-so-luut niet te merken, want de band verkeerde in bloedvorm. Er werd op een hoog niveau gemusiceerd en Jonas was ongelofelijk goed bij stem. Het geluid klinkt bovendien loepzuiver en de live registratie wordt heel sfeervol weergegeven (gelukkig geen ADHD-registratie waar veel DVD’s aan lijden). Daar waar de podiumpresentatie vroeger nogal eens aan de statische kant kon zijn (check bijvoorbeeld de eerder verschenen DVD die bij de “The black sessions” box zat), zie en hoor je een band aan het werk die zichtbaar geniet van de show en helemaal opgaat in het moment. Op het tweede DVD schijfje doen stichtende leden Anders “Blakkheim” Nyström en Jonas Renkse aangevuld met drummer Daniel, het verhaal van Katatonia uit de doeken aan de hand van audiocommentaar bij foto’s en beeldmateriaal uit de oude doos. In dit bijna drie uur durend relaas (voor sommigen is dit misschien een té lange rit om in één keer uit te zitten) kom je heel veel leuke anekdotes over de band te weten en blijkt nog maar eens hoeveel bloed, zweet en tranen er gepaard gaan bij de jarenlange weg die je als band aflegt naar de top van de rock ’n roll en hoeveel opofferingen je daarbij als muzikant dient te maken. Respect! Ondanks het serieuze en donkere imago van de band, ontpoppen de bandleden zich naast en achter het podium tot ware party animals getuige de vele backstage foto’s en filmpjes. Ik had de eer om de heren tijdens deze concertreeks middels een VIP-pass te mogen ontmoeten en het zijn allen heel grappige kerels die heel down to earth zijn. Spijtig genoeg maakt mijn grote voorbeeld Daniel momenteel geen deel meer uit van de band en hing ook gitarist Sodomizer zijn gitaar aan de wilgen. Benieuwd wat de toekomst gaat brengen voor de band! Voor de fans is dit een onmisbaar document in de collectie en voor de anderen een echte aanrader om de band te leren kennen.

JOKKE

Katatonia – Last fair day gone night – An evening with Katatonia (Peaceville 2014)

1. Dispossession
2. Chrome
3. We must bury you
4. Teargas
5. I transpire
6. Tonight’s music
7. Clean today
8. The future of speech
9. Passing bird
10. Sweet nurse
11. Don’t tell a soul
12. Brave
13. Nephilim
14. My twin
15. I break
16. Right into the bliss
17. The promise of deceit
18. Wait outside
19. The longest year
20. July
21. New night
22. Dissolving bonds
23. Forsaker