post-black metal

Meslamtaea – Geketend in de schaduw van het leven

In 1998 richt Floris Velthuis Meslamtaea op als eenmansformatie waarmee hij tussen 2004 en 2017 een demo, een langspeler en twee splits uitbrengt. In 2017 vervoegt Asgrauw-collega Ward de band als vocalist en volgen er nog een split en in 2019 de tweede langspeler “Niets en niemandal“. Nu een jaar later is daar alweer het derde album “Geketend in de schaduw van het leven“. Ik ben niet de eerste Addergebroed recensent die deze plaat voor zich heeft gekregen. Niet eens de tweede. De andere heren kunnen de kwaliteit wel horen, maar kunnen er zelf heel weinig mee. Vanaf het eerste moment dat ik de plaat opzet, voel ik al dat dit voor mij een geweldig album zal wordt. De intro van het eerste nummer zou niet misstaan op een album van Les Discrets of Alcest. Zwevende ‘cleane’ tremolo gitaarklanken ondersteunen de stem van Fraukje van Burg (Doodswens). Het is bijna magisch te noemen. Dan barst de muziek los: de midtempo drums, de door merg en been gaande ‘screams’ van Kaos, het wordt perfect in balans gehouden door rustige breaks. Dit is duidelijk geen blackmetal van de oude school. De progressieve trends die je in nieuwe Nederlandse blackmetalbands zoals Laster, Terzij de Horde, White Oak en dergelijke ziet, kom je ook hier tegen. Meslamtaea is zeker niet vies van een experiment. Zo hebben ze op dit album de hulp ingeroepen van saxofonist Otto Kokke (Dead Neanderthals) en dat smaakt mij uitermate goed. Geen blazer kan zo gevarieerd klinken als een saxofoon. Ook gebruiken de heren een Vocoder. Her en der zijn naast de shoegaze/post-blackmetal invloeden ook screamo, prog en avant-garde elementen te ontwaren. Ik hou hiervan: blackmetal die buiten de lijntjes kleurt. Toch is het veel meer een blackmetalalbum dan je van deze beschrijving zou verwachten. De progressieve passages versterken de blackmetal juist. Het steekt feller af. Ik kan hiernaar blijven luisteren. Het album is een doorlopend geheel, alle nummers lopen naadloos in elkaar over. Thema’s komen terug, maar het is een ontzettend gevarieerd album datt verhaalt over hoe de wereld en in het bijzonder onze habitat de mensheid ontvalt door onze eigen acties. Wij zijn de plaag die de wereld vernietigt en dit album is een uiting van de frustratie, de wanhoop, het verdriet, de woede en de acceptatie van die realisatie. Op “Bitter” en “Vuilnis” horen we ook de vocale kunsten van Kevin Kentie (Sauron, Ibex Angel Order en Abysmal Darkening). Muziek is emotie. Dat is een hard gegeven. De één voelt wat meer bij een album dan de ander. Ik kan alleen maar zeggen dat “Geketend in de schaduw van het leven” mij erg veel doet en dat deze hoog gaat scoren op mijn jaarlijst, heel hoog. Ik ben er nog ondersteboven van.

MISCHA: 91/100

Meslamtaea – Geketend in de schaduw van het leven
1. Inktzwart
2. Ontwricht
3. Verdomde wereld
4. Schemerdal
5. Illusie
6. Bitter
7. Vuilnis

Silver Knife – Unyielding/Unseeing

Het mes snijdt aan twee kanten. Een samenwerking tussen muzikanten die hun sporen reeds verdiend hebben in het verleden, kan mooie nieuwe perspectieven bieden, maar tegelijk is de druk om te presteren ook groot, zeker als je een kwalitatieve muzikale rugzak meedraagt. Daarom verkiezen sommige van dergelijke nieuwe constellaties om de identiteiten in stilzwijgen te hullen. Dat is echter niet het geval bij Silver Knife, een nieuw project dat initieel op poten gezet werd door onze landgenoot Hans Cools (o.a. Monads, ex-Trancelike Void, Hypothermia, Cult Of Erinyes) en onze Noorderbuur Nicky die – al dan niet gemaskerd – muzikaal actief is met o.a. Laster, Reiziger en Nusquama. De ietwat depressieve sluier die dikwijls over Hans zijn werk gedrapeerd is en de wat progressievere insteek die we van Nicky kennen, resulteerde in een adembenemend mooi debuut getiteld “Unyielding/Unseeing“. Meer inkijk in het creatie- en opnameproces konden jullie reeds hier lezen. Producer Déhà, die hier tegenwoordig regelmatig de revue passeert, nam ook plaats op de drumkruk om dit debuut aan een verschroeiend hoog en metronoomvast tempo in te spelen, maar zal de drumstokken voortaan aan Pierre van Paramnesia overhandigen. Deze Fransman, die ook creatief bezig is onder de noemer Business For Satan, voorzag “Unyielding/Unseeing” tevens van verbluffend artwork. Met deze line-up is er bij Silver Knife écht wel sprake van een internationaal gegeven. Maar genoeg randinfo en over naar de muziek want dat is tenslotte het aller belangrijkste. Reeds vanaf de openingstonen meten de heren zich een hoog tot zéér hoog tempo aan, maar ondanks deze sneltrein ontplooit het gelaagde gitaarwerk zich ook tot mooie, dromerige soundscapes zoals dat het geval is in “Silver_red“, mijn persoonlijk hoogtepunt en één van de meer dynamische composities op dit debuut. Echo’s van oude Alcest of Woods Of Desolation horen we op tijd en stond opduiken en doen ons instant wegdromen. Zowel Nicky als Hans namen de zang voor hun rekening, maar de boodschap van wat er gekrijst wordt ontgaat me zo goed als volledig. Dat is ook helemaal niet erg want bij Silver Knife vervullen de high pitched screams eerder de rol van een extra laag in de dichtgeplamuurde sound van het trio. Ruimtelijkheid en dynamiek worden eerder via melodie en structuur gecreëerd dan via de productie. Zo vormt “Unseeing” met diens vrouwelijke spoken word passage een rustpunt tussen alle verwoestende snelheden die we elders op de plaat over ons uitegstort krijgen. Silver Knife verschiet niet al zijn kruid in de eerste nummers want ook “Conjuring traces” en diens zeer catchy en aanstekelijke gitaarmelodie en op de voorgrond tredende basgitaar mogen niet onvermeld blijven. Silver Knife maakt met “Unyielding/Unseeing” van meet af aan een statement en legt de lat voor zichzelf naar de toekomst hoog. Het is tevens een werkstuk dat absoluut niet moet onderdoen voor het werk van de andere bands en projecten van de heren. Aanrader!

JOKKE: 83/100

Silver Knife – Unyielding/Unseeing (Amor Fati Productions/Entropic Recordings 2020)
1. Unyielding
2. This luminous loom
3. Silver_red
4. Unseeing
5. Conjuring traces
6. Sundown

Sylvaine/Unreqvited – Time without end

Dat we hier fan zijn van Sylvaine en Unreqvited steken we niet onder stoelen of banken. Deze twee namen zijn dan ook van het meest hoogstaande dat post-black metal de dag van vandaag te bieden heeft, hoewel ze blijkbaar niet trve metal genoeg zijn om op de metalen archieven vermeld te worden. Ik sprong dan ook een gat in de lucht toen aangekondigd werd dat beide zouden samenwerken voor een split, die eigenlijk meer een collaboratie is geworden. Op “Time without end”, bijt Kathrine Shepard de spits af middels twee nummers die inderdaad geen spoortje metal bevatten. Niettemin zullen de nummers van de Noors-Franse met engelenhaar menig liefhebber van atmosferische black metal en shoegaze kunnen bekoren. “No more solitude” is gestript tot de pure essentie: enkel piano-arrangementen en haar fragiele stem zorgen voor een ingetogen start van deze split. Op “Falling” wordt de sfeer weemoediger dankzij de Agalloch-esque akoestische gitaar die ten tonele verschijnt en waarin vocaal ook de lagere regionen worden opgezocht, die in schril contrast staan met de hoge engelenvocalen in het refrein. De tweede helft van de split is aan Unreqvited, die hier zijn tot nu toe lichtst verteerbare muziek uitbrengt, in contrast met zijn meest donkere werk op het gelijktijdig uitgebrachte “Mosaic II: la déteste et la détresse”. Op “Interwoven” horen we voor het eerst elektrisch versterkte instrumenten en komen er ook drums aan te pas, al blijft het geheel vrij licht voor de Canadees zijn doen. Gezien Unreqvited op ander werk ook geen teksten schrijft en de vocalen dus puur als instrument worden ingezet, wordt deze trend voortgezet met de cleane zang van Kathrine die fungeert als extra melodielijn, in samenspel met de etherische keyboard die tevens een ferm crescendo inzet alvorens terug licht en bezwerend het nummer af te sluiten. Afsluiter “Meadows of elysium” wordt volledig door de Canadees voor zijn rekening genomen en bevat voor het eerst een échte post-black uitbarsting, compleet met blastbeats en melodieus riffwerk, nog steeds gedragen door zijn ondertussen typerende synths. Na de drie voorgaande, zweverige tracks komt deze explosie als een verrassing, maar komt de dynamiek ten goede en weet toch dezelfde sfeer als de eerste paar nummers te capteren. Door de band genomen krijgen we hier een samenwerking waarbij beide artiesten hun wederzijds respect betuigen. Het duo toont zich hier van hun meer fragiele kant, en dat gaat hen bijzonder goed af! Voor zij die Sylvaine trouwens eens live aan het werk willen zien speelt ze op 31 mei als support act op de CD-release van Thurisaz te Wervik.

CAS: 86/100 (Sylvaine: 88/100; Unreqvited: 84/100)

Sylvaine/Unreqvited – Time without end (independent, 2020)
1. Sylvaine – No more solitude
2. Sylvaine – Falling
3. Unreqvited – Interwoven
4. Unreqvited – Meadows of elysium