post-core

Bosse-De-Nage – All fours

Het uit San Francisco afkomstige Bosse-De-Nage zal voor de hipsters onder ons waarschijnlijk geen onbekende zijn. Je zou het kwartet als het kleine broertje van het verafgoodde/verachtte (schrappen wat niet past) Deafheaven kunnen zien. Deze link werd nog meer benadrukt doordat beide bands in 2012 de handen in mekaar sloegen voor een split-release. Deafheaven bracht nadien het meesterlijke/verfoeide (schrappen wat niet past) “Sunbather” uit dat de band naar nieuwe hoogtes stuwde. Met “All fours”, de (duh!) vierde langspeler, probeert Bosse-De-Nage uit de schaduw van hun landgenoten te treden. De band krijgt regelmatig het labeltje “post black metal” opgespeld, maar deze vlag dekt de lading toch niet volledig. Voornamelijk het krachtige drumwerk waarbij ontelbare drumroffels alle gaatjes dichtmeppen, is niet zo gangbaar in black metal, maar refereert eerder aan hardcore en de post-metal van een band als Rosetta. Meer dan eens zijn het de drumsalvo’s die snelheid creëren bovenop tragere gitaarriffs. Hoogtepunt “A subtle change” is een schoolvoorbeeld van hoe de band post-black metal gitaarmelodieën en stuwend hardcore/post-core drumwerk perfect integreert. Nu geef ik grif toe dat het soms wel wat te veel van het goede is en dat de razernij met momenten zenuwslopend veel vraagt van de luisteraar. Op muzikaal gebied is “All fours” met voorsprong de beste plaat uit hun discografie, maar de korrelige gortdroge eentonige vocalen blijven nog steeds voor een hekel punt zorgen, waardoor de instrumentale passages beter tot hun recht komen. Er zit letterlijk geen variatie in de screamo vocalen en de stembanden lijken op het randje van geforceerd te klinken. Het tien minuten durende “The most modern staircase” vat alles waar de band voor staat nog eens mooi samen. Al bij al een degelijk album maar Deafheaven evenaren doet Bosse-De-Nage vooralsnog niet. Lelijke hipsterhoes trouwens.

JOKKE: 75/100

Bosse-De-Nage – All fours (Profound Lore Records 2015)
1. At night
2. The industry of distance
3. –
4. A subtle change
5. Washerwoman
6. In a yard somewhere
7. To fall down
8. The most modern staircase

Celeste – Animale(s)

Alvorens de nieuwste worp van Celeste tot in detail te ontleden, moet me eerst wat van het hart. Denovali Records gaat prat op zijn kunstzinnige en hoogstaande uitgaven en dito verpakkingen. “Animale(s)” zit verpakt in een 2x digipack. Beide cd’s duren samen iets meer dan een uur, dus passen ze perfect op één schuifje. Cut the crap en druk het dan ook op één schijfje! Of is dit een reden om de verkoopprijs de hoogte in te jagen? Een dubbelaar mag toch wat meer kosten? Buiten de foto’s op voor- en achterkant valt er niet veel te ontdekken. Oké, achter beide cd trays staat het bomvol met tekst. …als één lange zin, zonder leestekens en allemaal in hoofdletters. If you eat dyslexia for breakfast, it’ll still be a mean motherfucker to read. Onmogelijk! Titels van nummers? Afwezig! Een aanduiding welke cd welke is? Afwezig! Er zal wel een kunstzinnige of filosofische zaagreden voor zijn, maar als ik centen neerdok voor een fysische geluidsdrager verlang ik een meerwaarde t.o.v. een download. Hieraan heb je niks. Tot over enkele luisterbeurten.

Celeste weet steeds een ondoordringbare sound neer te poten. Hun productie haal je er zo uit. Het klinkt allemaal enorm vol en luid. Het is vaak (voor mij toch) een hele opgave om een volledig album in één ruk uit te lezen. Er is zeer weinig dynamiek aanwezig waardoor het geheel als een pletwals over je heen raast. Ik weet het wel te appreciëren, tot op een zekere hoogte, want na een tijdje ligt Celeste zwaar op je maag. Of oor. Of nerdbrilletje als je een hipster bent. “Animale(s)” is toch net iets je anders dan zijn voorgangers. Uiteraard is de obligatoire meervouds-s (staat zo in het Groene Boekje) aanwezig in de titel en wordt hun liefde voor strakke kindermeisjes nog eens in de picture gezet, maar muzikaal is de band (positief) geëvolueerd naar een tragere en sfeervol geluid. Nummer 2 (van cd 1 of 2, dat is onduidelijk) zet erg rustig in met erg veel black metalakkoorden. Het korte instrumentale tussendoortje, zijnde nummer 4 (van cd 1 of 2, dat is onduidelijk), is zelfs een heuse slak. Het hoogtepunt is voor mij nummer 6 (van cd 1 of 2, dat is onduidelijk), wederom een instrumentaaltje, maar erg afwijkend van de Celeste standaard; tergend traag, met veel ambience en zelfs blazerachtige synths die je zo meeslepen. Prach-tig! Ook het andere deel (cd 1 of 2, dat is onduidelijk) dekt volledig dezelfde lading. Meer dan ooit ligt de nadruk op onheilspellende akkoorden, maar het hardcoreverleden blijft onmiskenbaar aanwezig. Zo is Johan een pure screamo/metalcore krijser en flapt Antoine op zijn klopmachine zoals het een hardcoredrummer betaamt: vegen op de cimbalen en slechts toevallig begeleiden op de hi-hats of ride. Als muziek een universum is, dan is Celeste een zwart gat: het is fascinerend, krachtig, alles vernietigend en pekzwart. En als je te kort komt, krijg je op zijn minst koppijn (veronderstel ik). “Animale(s)” is voor mij de beste Celeste plaat tot op heden, maar laat me hem niet 5x na elkaar luisteren.

FLP: 80/100

Celeste – Animale(s) (Denovali 2013)
Band te lui om titel(s) fatsoenlijk te noteren? Ik te lui om ze ergens op het net te zoeken en te kopiëren.