prog rock

Balmog – Pillars of salt

Het Spaanse Balmog is een band die we wel trekken en eenieder die een Watain weet te appreciëren, moet zich eens verdiepen in het oeuvre van dit duivelse trio. Na de prima derde langspeler “Vacuum” komen de Spanjaarden nu met een EP op de proppen en ondanks dit gegeven betreft het hier hun meest ambitieuze werk tot op heden. Op “Pillars of salt” prijkt namelijk slechts één song, maar het is wel een compositie die maar liefst achttien minuten duurt en waarbij de duisternis opgezocht wordt middels een breed amalgaam aan muziekstijlen. Natuurlijk maken black en death metal riffs en stevige uitbarstingen deel uit van het receptuur maar ook dark rock, psycho/prog rock, goth rock, post punk en traditionele heavy metal zijn enkele van de welgesmaakte ingrediënten. Dit vertaalt zich in blastbeats, dissonante gitaren en tremolo-riffs maar evengoed in melodieuze leads, clean gitaargetokkel, stuwende ritmes en orgelklanken. Ook op vocaal vlak horen we oerdegelijk screamwerk, proclamerende en verhalende stemmen, beklijvende heldere gezangen en mysterieus gefluister. Het draagt bij tot een spannend en dynamisch geheel dat eigenlijk nergens verveelt en fans van Farsot, Schammasch of Secrets Of The Moon zou moeten kunnen aanspreken. Onderhoudende EP waarop de veelzijdigheid aan muzikale invloeden van Balmog mooi tot uiting komt.

JOKKE: 81/100

Balmog – Pillars of salt (War Anthem Records/Black Seed Productions 2020)
1. Pillars of salt

Sólstafir – Ótta

De excentrieke en progressieve cowboys van Sólstafir gaan met nieuweling “Ótta”, langspeler nummer vijf, weer heel wat zieltjes aan hun fanschare mogen toevoegen. Doorheen hun bijna twintig jaar durende carrière maakte de IJslandse band heel wat gedaantewisselingen door en volgde een gelijkaardig pad zoals hun Noorse broeders Enslaved. Beide begonnen als viking metal band maar naarmate er meer platen volgden, vonden psychedelische invloeden en prog rock elementen steeds meer hun weg in het bandgeluid. Daar waar de basis voor Enslaved’s muziek nog wel duidelijk extreme metal blijft, is daar op “Ótta” niet veel meer van te merken. Sinds “Svartir sandar”, het prestigieuze dubbelalbum uit 2011, werd het totaalgeluid enerzijds meer filmisch van karakter door toevoeging van post-rock stijlelementen en een uitgebreider instrumentarium zoals piano, strijkers en blazers (check opener “Lágnætti” of het rustige “Miðaftann”) en anderzijds ook meer ingetogen, met natuurlijk nog wel de nodige climaxen zoals in “Nón”. De nieuwe songs liggen in het verlengde van single “Fjara” van het vorige album. De nog steeds “love it or hate” vocalen van opperhoofd  Aðalbjörn Tryggvason voegen een grote portie melodrama toe aan de progressieve muziek. Zoals op elke Solstafir plaat staan er echte uitblinkers op zoals “Lágnætti”, de titeltrack, het toegankelijke “Dagmál”, het kippenvelkanon “Miðaftann” (dat zich gerust kan meten met het werk van IJslandse collega’s Sigur Rós of Yndi Halda) of wondermooie afsluiter “Náttmál”, maar ook enkele songs die wat meer op de oppervlakte blijven en nét niet diep genoeg gaan. Maar ook telkens blijken het groeiplaten te zijn, waardoor het misschien nog enkele luisterbeurten vergt om de muziek volledig  te doorgronden en vooraleer ook de andere songs hun schoonheid prijsgeven.

JOKKE: 83/100

Sólstafir – Ótta (Season Of Mist 2014)

1. Lágnætti
2. Ótta
3. Rismál
4. Dagmál
5. Miðdegi
6. Nón
7. Miðaftann
8. Náttmál