Queens Of The Stone Age

Chelsea Wolfe – Hiss spun

Topwijven. Er lopen er ondertussen heel wat rond in de rock- en metalscene, maar de strafste van allemaal is ongetwijfeld Chelsea Wolfe. Plaat na plaat lijkt ze voor een meer donkere en zware sound te gaan die de soundtrack vormt voor haar relatie met haar innerlijke demonen. Het nagelnieuwe album “Hiss spun” overtreft hierin zelfs nog haar geweldige voorganger “Abyss” uit 2015. Wanneer de openingstrack uit de boxen dendert, krijgen we zelfs onversneden sludge te horen die enkele keren in overdrive gaat. De toon is gezet, de oorschelpen reeds opengereten en likkebaardend willen we de elf andere songs ondergaan. Hierin laat mevrouw Wolfe zoals gewoonlijk weer talrijke facetten van haar muzikale spectrum aan bod komen. Het pulserende “Vex” is waarschijnlijk één van de meest heavy dingen die we ooit op een Chelsea Wolfe plaat hebben gehoord. De term “sludge” was reeds gevallen en wordt nog extra in de verf gezet wanneer Aaron Turner (Isis, Sumac, Old Man Gloom, Mamiffer) in deze song zijn schuur opentrekt. En nu we toch bij de guest appearances zijn aangekomen, mag natuurlijk ook Troy Van Leeuwen niet onvermeld blijven. De van A Perfect Circle en Queens Of The Stone Age gekende gitarist geeft de eerste drie tracks middels zijn gitaarwerk extra kleur, voor zover grijs en zwart als kleuren gelden. Maar laten we ook het heavy drumwerk van slagwerkster Jess Gowrie niet onvermeld laten. De ene keer groovy beukend, de andere keer via subtiele percussie, maar steeds in dienst van het nummer. Ook live was ik van deze dame onder de indruk, van Chelsea’s volledige band trouwens. De rockende single “16 psyche” heb ik ondertussen al grijsgedraaid, maar blijft na de tigste keer nog steeds beklijven. Misschien wel het beste nummer dat ze ooit geschreven heeft! “Static hum” geldt als een gelijkaardige catchy up-tempo song en moet er amper voor onderdoen. De zalven-en-slaan-balans wordt middels het bezwerende “The culling“, het grotendeels feeërieke “Twin fawn” en “Offering” – dat dicht tegen het solowerk van dat andere topwijf Emma Ruth Rundle (Marriages, Red Sparowes) aanleunt – in evenwicht gehouden. “Particle flux” geldt dan weer als de duistere catharsis van de plaat. Enkel in het breekbare, akoestische “Two spirit” schemert het folky verleden nog door het dreigende dichtgepakte wolkendek door. In het melodramatische, loodzware, piepende, kreunende en dronende “Scrape” laat Chelsea Wolfe haar demonen nog een laatste keer de vrije loop. Plaat van het jaar? Ik dacht het wel! Vrouwen boven!

JOKKE: 95/100

Chelsea Wolfe – Hiss spun (Sargent House 2017)
1. Spun
2. 16 psyche
3. Vex
4. Strain
5. The culling
6. Particle flux
7. Twin fawn
8. Offering
9. Static hum
10. Welt
11. Two spirit
12. Scrape

Tangled Horns – Immovable object

Tangled Horns is een Antwerpse rockband met wortels in de Belgische Noorderkempen, opgericht in 2009, door leden van de post-hardcoreband The Stitch. Met “Immovable object” presenteert het kwintet ons een EP die 5 nummers telt en zo’n 26 minuten duurt. Aftrappen doet de band met single “Monument”, een stevig rockende song waarbij de rauwe stembanden van zanger Tim van de Plas echter spijtig genoeg wat te kort schieten. Dit puntje van kritiek geldt echter niet voor de andere songs. Titelsong “Immovable object” klinkt mysterieuzer en dreigender en ook de zang klinkt hier gevarieerd. Op “Heavy is the head” gaat de band eerder de southern rock/bluesy kant op. Het liefst hoor ik Tangled Horns bezig in het logge “Monolith” dat met zijn 8 minuten speelduur niet alleen de langste maar ook de traagste en meest groovy song is op deze EP. Het contrast met afsluiter “Restraint” is groot, want dit nummer klinkt opgewekt en funky en bevat wat QOTSA invloeden. De band laat op deze EP verschillende muzikale facetten zien, gaande van compacte catchy stonerrock songs tot slepende sludge. Afwisseling troef dus en voor elk wat wils, maar ik mis wat samenhang.
JOKKE: 74/100

Tangled Horns – Immovable object (Kablaam Records)
1. Monument
2. Immovable object
3. Heavy is the head
4. Monolith
5. Restraint