southern lord

The Secret – Lux tenebris

Na een dag waarop alles tegensteekt en de negatieve energie lichaam en geest dient te verlaten, grijp ik soms terug naar “Solve et coagula” en “Agnus dei“, twee hondsbrutale platen van The Secret die de perfecte soundtrack vormen om bovenstaand doel te vergemakkelijken. Ik dacht dat de Italianen de pijp ondertussen aan Maarten hadden gegeven, maar plotsklaps liet het kwartet na een afwezigheid van zes jaar en enkele jaren radiostilte tussen de bandleden een teken van leven zien middels enkele live shows en een nieuwe drie songs tellende EP getiteld “Lux tenebris” die een ode vormt aan de eeuwigdurende nacht die ons na het leven en de dood te wachten staat. The Secret kennende zou dat kleinood er met slechts drie songs op een tiental minuten wel opzitten dacht ik, maar ik kom toch bedrogen uit want de nieuwe nummers tikken allemaal boven de vijfenhalve minuut af. De primordiale destructieve agressie waarvoor de band gekend stond, is nog wel aanwezig maar de minimalistische aanpak van de hierboven vermelde platen heeft ruimte gemaakt voor meer gelaagd gitaarwerk waarin verschillende texturen hoorbaar zijn. Gitarist Michael Bertoldini (tevens labeleigenaar van Argento Records en live-gitarist van Verwoed) hanteerde ook synthesizers om de sound aan te dikken hoewel dat erg subtiel gebeurde in o.a. “Cupio dissolvi“. Het instrumentale “Vertigo” bijt de spits af en is een traag beukende sloophamer die bij elke mokerslag een stukje absolute duisternis in je kop ramt. Niet alleen de riffs maar ook de zwaar ronkende lage tonen van Lorenzo Gulminelli (ook actief in Hierophant) doen de prut uit de oren spatten. In “The sorrowful void” mag schreeuwlelijk Marco Coslovich voor het eerst voluit gaan en slaat de band alles een bezetene om zich heen. We horen de gekende explosieve mix van black metal en grindcore hoewel de song nadien ook weer wat gas terug neemt maar nog steeds even vernietigend klinkt. Aan het einde van het nummer stijgt een apocalyptisch klinkende melodie uit boven de Zweedse kettingzaagsound die dikke boomstammen in flinterdunne plankjes zaagt. In “Cupio dissolvi” mag drummer Tommaso Corte laten zien welke verpulverende snelheden hij uit zijn armen en benen kan persen maar opnieuw duiken de heren even later terug naar lager gelegen doomregionen waarbij een repetitieve black metalgetinte gitaarriff de toon zet. Die dynamische aanpak loont en doet de snelle partijen nog meer overrompelend klinken. De alles vermorzelende sound werd vastgelegd door Steve Scanu en gemastered door Boatright in de Audiosiege Studio waar wel meer Southern Lord bands passeren. Deze EP maakt deel uit van een achtdelige vinylserie die naar aanleiding van het twintigjarige bestaan van het label uitgebracht zal worden. De andere bands zijn The Want, Toadliquor, Thorr’s Hammer, Sunn O))), Rein Sanction en nog twee nader te bepalen acts. Interessant voor de liefhebbers en verzamelaars. De donkerste en meest destructieve band van Italië is in elk geval terug en hoe! Nu snel een langspeler per favore!

JOKKE: 85/100

The Secret – Lux tenebris (Southern Lord 2018)
1. Vertigo
2. The sorrowful void
3. Cupio dissolvi

Hessian – Manégarmr

Het Church of Ra collectief schuift Hessian’s debuut “Manégarmr” (je weet wel; de noordse wolf die mensen opsmult en de maan als toetje erbij neemt) onder onze neus. Twee korte ep’tjes staan gemarkeerd op Hessian’s levenslijn en nu dus ziet hun debuut het levenslicht op het legendarische Southern Lord. De band zelf noemt Zweedse oerbands als Dismember en Entombed als hun grote voorbeelden, iets wat ik met heftig ja geknik beaam, afgaande van oud materiaal dat te horen is op the internets. Wie meent dit lomp geweld te mogen aanhoren op “Manégarmr” zal snel en heftig neen schudden. Hessian laat zich gemakkelijk onder een pet vangen en in een hokje proppen, want bij het aanvangen van “Ascension” schreeuwt het Italiaanse The Secret onmiddellijk “questa è la nostra!” Neen hoor, van plagiaat is zeker geen sprake, maar de parallellen zijn duidelijk merkbaar: Southern Lord, HM-2 buzzsound, snel spel en een hybride vorm van hardcore en metal (gaande van black tot – indeed – her en der wat Ikea oerdeath). “Plague monger” is zo een typisch kort hardcore nummertje, en het trage “Father of greed” is tergend slepend. In “Mother of light” komt Colin van Amenra nog eens zijn door merg een been gaand geschreeuw Hessian’s hardcore grunts afwisselen. In tegenstelling met hun povere live sound (ik miste echt een tweede gitaar om het geluid meer testikels te geven) klinkt het album als een betonmolen op amfetamines. Wat een beest! “Manégarmr” is een sterk debuut voor iedereen die Zweeds klinkende metalcore (oké voor iedereen?) kan bekoren. Als je een mix van The Secret, Trap Them, Celeste, Nails en consoorten weet te appreciëren, zal je met Hessian ook aan jouw trekken komen. Alleen; een full lp hoort langer dan 30 minuten te duren. Dank u.

fLP: 71/100

Hessian – Manégarmr (Southern Lord 2013)
1. Ascension
2. Serpent’s whisper
3. Mourn the world of man
4. Plague monger
5. Father of greed
6. Vamacara
7. Swallowing nails
8. Hollowe eyes
9. Manegarmr
10. Mother of light