Het Amerikaanse Pelican staat gekend als één van de oervaders van de post-metal scene, hoewel de band nooit op eenzelfde hoogte als een Isis of Russian Circles is geraakt. Pelican hanteert een instrumentale formule (omdat het toevoegen van een zanger hen te veel in een bepaald hoekje zou duwen) waarbij metal-, punk- en hardcore-elementen gemengd worden met de gevoeligheid van pop en indie rock. Op “What we all come to need” uit 2009 vond ik de balans te veel richting zielloze en vlakke popelementen doorslaan waardoor onze wegen scheidden. Voorganger “Forever becoming” uit 2013 liet ik met andere woorden aan mij voorbijgaan, maar met het nagelnieuwe “Nighttime stories” besloot ik de draad terug op te pikken daar de band aangaf dat dit hun meest heavy plaat in jaren zou zijn. Nu is het natuurlijk altijd nog wel even afwachten of dit geen louter teasend promopraatje is, maar in dit geval is het absoluut niet gelogen. Luister maar eens naar het heftige en dreigende sludgy/doomy “Cold hope” en haar groovy dynamiek. Ook het bulderende riffwerk in “Midnight and mescaline” grijpt terug naar de begindagen en in “Abyssal plain” schakelt Pelican zelfs tweemaal over naar blastbeat-modus. Reden voor de hardere koers zijn het politiek klimaat dat halfweg de schrijfsessie aangaf dat een groot deel van de Amerikaanse bevolking naar totalitarisme, onverdraagzaamheid en blanke suprematie neigde. Maar ook persoonlijke tragedies droegen bij tot het donkere karakter van “Nighttime stories“. De titel was oorspronkelijk bedoeld voor een Tusk-plaat (een avant-grindcore band waar drievierde van de originele Pelican line-up deel van uitmaakte) en toen Tusk-zanger Jody Minnoch in 2014 onverwacht overleed, werd besloten op deze manier een eerbetoon te maken aan hun overleden vriend. De dissonante akkoorden en idiosyncratische structuren die links en rechts opduiken verwijzen eveneens naar Tusk’s signature sound. Het openingsnummer “WST” is dan weer een sombere ballade die uitgevoerd wordt op een akoestische gitaar die Dallas Thomas (vervanger voor de in 2012 opgestapte Laurent Schroeder-Lebec) had gekregen van zijn vader die eveneens overleed en waarvan diens initialen gebruikt werden voor de titel. Maar er schijnt in de vorm van de melodieuze en akoestisch startende albumafsluiter “Full moon, black water” ook een zeker lichtpunt doorheen de plaat. In “It stared at me” draait alles om atmosfeer en hoewel deze korte song als rustpunt fungeert vooraleer het titelnummer passeert, heeft het toch ook weer een beladen karakter. Of de samenwerking met “Australasia” (Pelican’s debuutplaat) producer Sanford Parker er voor iets tussenzit, weet ik niet, maar feit is dat op “Nighttime stories” de slinger teruggekeerd is naar de angst en woede van Pelican’s jongere jaren, weliswaar uitgevoerd met de nuance en wijsheid die ze in hun bijna twintig jarige carrière hebben opgedaan. Sterke plaat!

JOKKE: 80/100

Pelican – Nighttime stories (Southern Lord 2019)
1. WST
2. Midnight and mescaline
3. Abyssal plain
4. Cold hope
5. It stared at me
6. Nighttime stories
7. Arteries of blacktop
8. Full moon, black water