Spectral voice

Blood Incantation – Hidden history of the human race

Het Amerikaanse Blood Incantation is de voorbije jaren gestaag uitgegroeid tot een échte parel in de underground death metal-scene. Vooral de in 2016 uitgebrachte en goed ontvangen eerste langspeler “Starspawn” deed wonderen voor de band, die voor deze plaat ook uitgebreid de hort opgingen (o.a. met death/doom-band Spectral Voice waar drievierde van Blood Incantation ook in huist). Na drie jaar is het nu tijd voor de langverwachte opvolger die de veelbelovende titel “Hidden history of the human race” meekreeg evenals klassiek jaren ’70 artwork van de hand van de in Sci-Fi-middens legendarische ontwerper Bruce Pennington. Het kwartet met het onleesbare logo bewijst op deze tweede langspeler een unieke sound te hebben gevonden die bijwijlen buiten de lijntjes van het death metal-keurslijf kleurt. In de meest woeste en chaotische passages zinderen de Immolation-invloeden nog steeds door – des te meer door de veelvuldige gitaarpiepjes (waarvoor waarschijnlijk wel vakjargon zal bestaan) die tussen al het geweld doorklieven. Maar Blood Incantation is daarbij ook niet vies van het inbouwen van akoestische partijen (o.a. in “The Giza power plant” waarin deze een heuse midden-oosterse vibe creëren) en enorm sfeervolle passages waarin melodieuze leads haast psychedelische visioenen schetsen. Het zorgt voor een onweerlegbare dynamiek die ervoor zorgt dat de onconventionele composities fris en fruitig blijven en ook na meerdere luisterbeurten nog weten te verrassen. Zelfs in een progressieve, psychedelische en enorm meeslepende instrumentale track als “Inner paths (To outer space)” of het eigenzinnige achttien minuten durende epos “Awakening from the dream of existence to the multidimensional nature of our reality (Mirror of the soul)“. De atmosferische passages zorgen ervoor dat deze band ook door heel wat black metal-adepten (zoals ondergetekende) gesmaakt wordt. Wanneer Blood Incantation de bombastische kaart trekt (zoals in het eerder aangehaalde “The Giza power plant“), durven we voorzichtig ook een band als Nile als referentie noemen. Een ander aspect dat ik apprecieer, is de analoge sound waardoor deze death metal maalstroom organisch en écht klinkt in plaats van klinisch en steriel. Bovendien heeft “Hidden history of the human race” ook wat meer punch dan diens voorganger en neemt de zang een meer centrale rol op. Blood Incantation levert met haar tweede langspeler misschien wel de beste death metal-plaat van 2019 af.

JOKKE: 86/100

Blood Incantation – Hidden history of the human race (Dark Descent Records 2019)
1. Slave species of the gods
2. The Giza power plant
3. Inner paths (To outer space)
4. Awakening from the dream of existence to the multidimensional nature of our reality (Mirror of the soul)

Kosmokrator – Through ruin…behold

Hoogtijd om met een volwaardige langspeler op de proppen te komen, moet het black/death gezelschap Kosmokrator gedacht hebben. Daar zat ik trouwens ook al een tijdje op te wachten. De demo “To the svmmit” (2014) en EP “First step towards supremacy” (2016) waren immers twee knappe staaltjes mystieke, atmosferische en occulte black/death die meteen ook de mensen bij Ván Records – toch nog steeds één van dé hofleveranciers van kwaliteitsvolle extreme muziek – wisten te overtuigen. Onze landgenoten staan al een tijdje op mijn “live to see“-lijstje, maar om de één of andere reden ontglipten ze me steeds, zelfs als ik op een event aanwezig was waar ze geprogrammeerd stonden. Gelukkig verscheen eerder dit jaar de liveregistratie “Live at Hamburg Untertage” om de pijn toch een beetje te verzachten. “Through ruin…behold” is de titel die de eerste langspeler meekreeg en de luisteraar driekwartier lang aan zijn of haar boxen kluistert. Muzikaal gezien ligt de plaat in het verlengde van de vorige releases, wat op zich niet zo vreemd is aangezien de nummers tussen 2013 en 2018 geschreven werden en enkele van hen dus zelfs uit de demoperiode van de band dateren. Zoals gewend van de voorganger, wisselt frontman J. ruwe echoënde death metal-vocalen af met semi-cleane uithalen wat voor een dynamisch schouwspel zorgt, dat maakt “The push towards Daath” meteen duidelijk, alleen haalt een bevreemdende passage vol rituele percussie en bezwerende gitaren de vaart wat uit de opener. Kosmokrator is voortdurend op zoek naar een evenwicht tussen heftige, zompige death metalpassages en meer melodieuze elementen zoals groots klinkende gitaarclimaxen en pakkende leads. Verder wordt ook met contrasten tussen trage dissonante riffs en stuwende blastdrums gewerkt, wat bijdraagt aan een hypnotiserend sfeertje dat de nummers bijwijlen uitstralen. “Ruins” is zo’n kraker waarin de verschillende gezichten van dit vijfkoppige monster aan bod komen. In het epische en atmosferische “Kosmokratoras I – In His name shineth the sun” eist bassist T. zijn plaats op en verder geeft ijle vrouwelijke zang een duistere betoverende meerwaarde. Ook in het doomy negen minuten durende “Gestorben muss sein” zijn vrouwelijke vocalen verantwoordelijk voor het schetsen van een dor en druilerig landschap vol ruïnes nadat de ondergang van de mensheid ingezet werd. De post-apocalyptische sfeer die deze afsluiter uitademt staat dan weer in schril contrast met het triomfantelijke beukwerk van een song als “Irreversible pathways“. Kortom: “Through ruin…behold” is een sterke, dynamische plaat geworden waarmee Kosmokrator zonder blikken of blozen kan meespelen in de internationale scene. En nu zorgen dat ik onze afspraak op 6 december niet mis wanneer Kosmokrator samen met Grave Miasma, Spectral Voice en Vort Het Bos in Antwerpen zal ontheiligen.

JOKKE: 87/100

Kosmokrator – Through ruin…behold (Ván Records 2019)
1. The push towards Daath
2. Ruins
3. Irreversible pathways
4. I am the utterance of my name
5. Kosmokratoras I – In His name shineth the sun
6. Nathir
7. Gestorben muss sein

Vort – Demo 2019

Wie af en toe eens iets leest op Addergebroed, weet dat black metal veel meer mijne meug is dan het dodelijke broertje ervan. Ik volg die eerste scene dus veel meer op de voet dan die tweede, dat geldt zowel voor internationale als nationale bands. Qua Belgische death metal passeerde Carnation natuurlijk met diens eerste langspeler, maar dat is ondertussen ook weer al een goed jaar geleden. En voor Kosmokrator moeten we nóg verder terug de tijd in gaan. Met Vort (‘verrot’, ‘corrupt’) halen we nog eens een nieuwe doodsmetalen band van eigen bodem aan, een kakelverse dan nog wel. Via het sympathieke Babylon Doom Cult Records verschijnt Vort’s eerste demo (op 7 inch formaat) waarop twee songs prijken, samen goed voor zo’n dikke negen minuten death metal of old. Voor fans van Grave Miasma en Spectral Voice geeft het persbericht mee. Laat dat nu net twee death metal-bands zijn die ik dik te pruimen vind en waarvan hun platen geen tijd krijgen om stof te vergaren in mijn kallax-kasten. Het trio K.P. (bas), T.S. (drums) en S.A. (gitaar) (en wie voorziet de in-reverb-gedrenkte grunts?) laat met de nummers “Subdermal putrescence” en “Augmentation of the black void” horen dat er voortaan rekening dient gehouden te worden met deze grafdelvers. Snelle old-school death metal stukken worden afgewisseld met doomy atmosferische passages, zodat de dynamiek snor zit en de snelle partijen ook beter aankomen. Qua sfeer en (on)gezelligheid scoort het trio alvast een dikke voldoende. De trage riffs van ‘Subdermal putrescence” doen me ook terugdenken aan de vroege jaren negentig hoogdagen van een Obituary. Het was een tijdperk waarin death metal nog moddervet klonk in plaats van afgelikt technisch. Ook Vort’s sound klinkt lekker zompend en organisch zonder echter een te groot beerput-gehalte te hebben. Deze negen minuten gaan erin als zoete koek en dat de Gentenaren daarbij geen minuut origineel klinkt, is in dit geval helemaal niet zo erg. Grave Miasma en Spectral Voice doen binnenkort ons landje aan. Oproep aan de organisatie: laat Vort de gemoederen maar opwarmen die avond!

JOKKE: 82/100

Vort – Demo 2019 (Babylon Doom Cult Records 2019)
1. Subdermal putresence
2. Augmentation of the black void

Convocation – Scars across

Finland lijkt de laatste tijd een broeihaard te zijn voor trage en vuile death doom metal. Naast het experimentele en beminde Dark Buddha Rising verscheen vorig jaar “Deliverance from the godless void” van de hand van Desolate Shrine, het zwaar ondergewaardeerd geesteskind van Lauri Laaksonen (met behulp van enkele Sargeist-veteranen). Laaksonen, aka LL, vond voorgenoemde band precies nog niet traag en misantropisch genoeg en zodus wordt dit jaar “Scars across” uitgebracht: een eerste telg onder de noemer Convocation. Naar goede gewoonte zoekt onze Finse vriend de zuiderse zon op, waardoor het album uitgebracht wordt door het Italiaanse Everlasting Spew Records, dat zich naast de fijnere death metal releases ook over de tragere, rauwe kant van het genre ontfermt. Met behulp van de strot met Marko Neuman (MN), die we dus ook van Dark Buddha Rising kennen, poogt de Fin ons onder te dompelen in iets meer dan vijfenvijtig minuten gitzwarte death doom, waarbij de desolate sfeer van het black metal genre niet wordt geschuwd. Doorheen de vier kolossale tracks wordt hier en daar geflirt met de sound van death metal household names als Grave Miasma (“Ruins of ourselves”). Deze vergelijking gaat echter maar met momenten op; Convocation wil het liefst hebben van downtempo, slepende en repetitieve riffs waarbij de overweldigende zanglijnen het geheel verdomd verdoemd doen klinken. Waar Desolate Shrine een iets scherpere sound meekreeg is het eerste wapenfeit van het Convocation-verhaal zeer sterk gefocust op trage en zwaar distorted gitaarlijnen, waarbij de uitstekend gemixte basgitaar een extra melancholische dimensie aan het geheel toevoegt. Veel variatie valt er niet te vinden op “Scars across”, en laat dit nu net de grootste troef van het duo zijn. Net zoals Bell Witch met “Mirror reaper”, een lang album met een minimaal gehalte aan tempowisselingen, een subliem werk afleverde, weet ook Convocation die unieke, verstikkende sfeer te creëren die je quasi een uur lang leegzuigt. In het death doom, slash funeral doom genre is er zelden een hedendaags album dat mij de volledige speeltijd lang volledig in z’n ban kon houden (of het moet “Erroded corridors of unbeing” van Spectral Voice geweest zijn) en daarom alleen verdient Convocation misschien wel een plekje in de jaarlijst. Less is more, en dat blijken beide Finnen enorm goed begrepen te hebben.

CAS: 86/100

Convocation – Scars across (Everlasting Spew Records 2018)
1. Disposed
2. Ruins of ourselves
3. Allies POWs
4. Scars across

Serpentrance – The besieged sanctum

Echt nieuw kan je het debuut van het Russische Serpentrance niet noemen aangezien “The besieged sanctum” origineel in 2015 op cassette uitgebracht werd via Vault Of Dried Bones. Ondertussen heeft het trio, bestaande uit leden van Pseudogod, Ill Omened en Sickrites, echter onderdak gevonden bij Blood Harvest die het kleinood opnieuw uitbrengt, deze keer voorzien van de extra bonustrack “The funeral mass of the abhorrent“. Bij Serpentrance gaat het er heftig aan toe en je kan hun maalstroom aan ritualistische death en black metal dan ook in het hoekje van Irkallian Oracle, Vassafor en Spectral Voice plaatsen. Tempogewijs ligt de zweep er niet voortdurend op maar varieert Serpentrance met talrijke snelheden gaande van sub-atomische doomgolven tot bestiale blastbeats, en dit meestal allemaal binnen één en hetzelfde nummer. Soms is het geheel wat aan de modderige kant waarbij de nogal apart klinkende en van sloten echo voorziene snaredrum doorheen de dichte massa klieft. “Among the timeless tombs” beweegt zich op een slakkentempo voort en bevat rituele zang die samenloopt met de diep borrelende maar weinig afwisseling bevattende putgrunt van zanger A.M.S. Wanneer het tempo tergend traag is, kan de band mijn aandacht niet vasthouden. De blasts van “The tongueless oracle” zijn dus welgekomen na de bijna zeven minuten funeral doom van de voorgaande track. Serpentrance is niet de enige band die dezer dagen kiest voor deze structuurloze – soms lijkt het wel geïmproviseerde – mix aan black en death metal. Het is er echter weinigen gegeven het zaakje van begin tot eind spannend te houden. Ook Serpentrance lukt het met dit halfuur durende “The besieged sanctum” niet.

JOKKE: 72/100

Serpentrance – The besieged sanctum (Blood Harvest Records 2017)
1. Obeisance to the antiquity of sin
2. The aphotic temples
3. Amongst the timeless tombs
4. The tongueless oracle
5. The funeral mass of the abhorrent