Convocation – Scars across

Finland lijkt de laatste tijd een broeihaard te zijn voor trage en vuile death doom metal. Naast het experimentele en beminde Dark Buddha Rising verscheen vorig jaar “Deliverance from the godless void” van de hand van Desolate Shrine, het zwaar ondergewaardeerd geesteskind van Lauri Laaksonen (met behulp van enkele Sargeist-veteranen). Laaksonen, aka LL, vond voorgenoemde band precies nog niet traag en misantropisch genoeg en zodus wordt dit jaar “Scars across” uitgebracht: een eerste telg onder de noemer Convocation. Naar goede gewoonte zoekt onze Finse vriend de zuiderse zon op, waardoor het album uitgebracht wordt door het Italiaanse Everlasting Spew Records, dat zich naast de fijnere death metal releases ook over de tragere, rauwe kant van het genre ontfermt. Met behulp van de strot met Marko Neuman (MN), die we dus ook van Dark Buddha Rising kennen, poogt de Fin ons onder te dompelen in iets meer dan vijfenvijtig minuten gitzwarte death doom, waarbij de desolate sfeer van het black metal genre niet wordt geschuwd. Doorheen de vier kolossale tracks wordt hier en daar geflirt met de sound van death metal household names als Grave Miasma (“Ruins of ourselves”). Deze vergelijking gaat echter maar met momenten op; Convocation wil het liefst hebben van downtempo, slepende en repetitieve riffs waarbij de overweldigende zanglijnen het geheel verdomd verdoemd doen klinken. Waar Desolate Shrine een iets scherpere sound meekreeg is het eerste wapenfeit van het Convocation-verhaal zeer sterk gefocust op trage en zwaar distorted gitaarlijnen, waarbij de uitstekend gemixte basgitaar een extra melancholische dimensie aan het geheel toevoegt. Veel variatie valt er niet te vinden op “Scars across”, en laat dit nu net de grootste troef van het duo zijn. Net zoals Bell Witch met “Mirror reaper”, een lang album met een minimaal gehalte aan tempowisselingen, een subliem werk afleverde, weet ook Convocation die unieke, verstikkende sfeer te creëren die je quasi een uur lang leegzuigt. In het death doom, slash funeral doom genre is er zelden een hedendaags album dat mij de volledige speeltijd lang volledig in z’n ban kon houden (of het moet “Erroded corridors of unbeing” van Spectral Voice geweest zijn) en daarom alleen verdient Convocation misschien wel een plekje in de jaarlijst. Less is more, en dat blijken beide Finnen enorm goed begrepen te hebben.

CAS: 86/100

Convocation – Scars across (Everlasting Spew Records 2018)
1. Disposed
2. Ruins of ourselves
3. Allies POWs
4. Scars across

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s