swans

Solar Temple – Fertile descent

Met haar demo “Rays of brilliance” wist het Nederlandse Solar Temple het tot mijn eindejaarslijstje van 2017 te schoppen. De verwachtingen voor nieuw werk waren dus hooggespannen en worden amper een jaar later al ingelost middels de release van een volwaardig debuut. “Fertile descent” kent slechts twee tracks, maar die klokken gezamenlijk wel op vijfendertig minuten speeltijd af. De wervelende black van de demo is nog steeds aanwezig en aan het unieke riffwerk van “Those who dwell in the spiral dark” hoor je meteen dat O (Turia, Galg, Iskandr, Lubbert Das) de gitaar hier hanteert, bijgestaan door M op drums. O’s bezwerende en plechtstatige (meestal heldere) vocalen galmen doorheen de furieuze riffs als een lokstem die je doorheen de donkere, oude bossen van de Veluwe meevoert naar lang vervlogen tijden. Hoewel het doorsnee gevoel van black metal eerder koud en kil is, wasemt de muziek van Solar Temple toch ook een warme, uitnodigende echo uit. De band raast niet alleen als een wervelwind doorheen haar riffs, maar bouwt ook meer ingetogen, repetitieve en psychedelische partijen in waarbij orgelklanken bijdragen aan het begeesterend gevoel. Het gitaarwerk van “White jaw” knipoogt bij aanvang naar de melancholie en triomfantelijke insteek van de Oekraïense grootmeesters Drudkh, maar al gauw ontbloot het duo haar tanden met haar eigen intrigerende sound waarin allerlei bevreemdende kreten zich doorheen de psychedelische en denderende maalstroom aan riffs boren en subtiele verwrongen dissonantie zich Swans-gewijs manifesteert. Solar Temple laat haar muziek bovendien voldoende ademen en bouwt lange instrumentale passages in die eigenwijs verschillende richtingen uit meanderen en de luisteraar zo meenemen op een dromerige trip. Solar Temple slaat met haar debuut de nagel op de kop. Straffen toebak!

JOKKE: 91/100

Solar Temple – Fertile descent (Eisenwald/Haeresis Noviomagi 2018)
1. Those who dwell in the spiral dark
2. White jaw

Esben And The Witch – Older terrors

Het is mede dankzij de geslaagde gastbijdrage van Rachel Davies op het laatste Ultha album dat mijn aandacht nog eens op het Engelse – maar tegenwoordig vanuit Berlijn opererende – Esben And The Witch gevestigd werd, de band waar deze uitstekende muzikante als zangeres/bassiste het gezicht van vormt. Het wondermooie “A new nature” dateerde alweer van 2014 maar blijkbaar verscheen afgelopen zomer met “Older terrors” een opvolger…via Season Of Mist dan nog wel. Blijkbaar reikt de marketingcampagne van een groot label toch niet altijd even ver…ik bracht mijn zomer dan ook op de godverlaten doch zonovergoten parelwitte stranden van Antwerpen Linkeroever door. Met elk nieuw album dat het trio – naast frontvrouw Rachel aangevuld met Thomas Fisher (gitaar) en Daniel Copeman (drums, electronica) – schrijft, drijven ze verder weg van hun initiële electronic dubstep soundscapes sound waarbij de elektronische elementen meer en meer achterwege blijven ten voordele van een meer rock geörienteerde sound. De koers die op “A new nature” werd ingezet, wordt met andere woorden verder gezet en in de diepte uitgewerkt wat resulteert in vier lange songs die elk de magische tien-minuten-grens overschrijden. Goodbye pop/rock-song approach! En hoewel de songlengtes anders doen vermoeden, met ook een pak minder pure shoegaze. Rachel schittert als frontdame en zuigt alle aandacht naar zich toe middels haar pakkende, onderhuidse-rillingen-veroorzakende zangprestaties. Alleen de manier al waarop de dertien minuten van opener “Sylvan” je adem doen stokken, rechtvaardigen de aanschaf van dit album. Dit is muziek om je ziel aan te verwarmen tijdens de lange, eenzame winteravonden. “The reverist” zalft mijn gehavend hart met haar pakkende zang en grandiose shoegaze vibe. Luisterbeurt na luisterbeurt geven de vier tracks meer van hun geheimen prijs en vallen tussen de verschillende texturen en kleuren – zoals het prairiegevoel dat “Making the heart of a serpent” uitademt – de nodige subtiele details op. “The wolf’s sun” neigt dan weer naar indie-rock, vooral door de ritmische drive van de song om alsnog in een drone-eruptie uit te barsten. Maar ondanks het mozaïekvormige klankenpallet laat Esben And The Witch de songs wel schitteren in hun puurheid. Elke noot op deze plaat is er één die noodzakelijk was om de flow en dynamiek – gaande van een frêle ingetogenheid tot aan een explosieve catharsis en al wat daartussen zit – te capteren. Minder bombastisch vergeleken met hoe collega Chelsea Wolfe de dingen aanpakt, maar minstens even emotioneel overdonderend. Dit moet absoluut ook liefhebbers van Siouxsie and the Banshees, PJ Harvey, Daughter, Portishead, Swans, Mogwai of Lanterns On The Lake kunnen aanspreken. “Older terrors” is de volgende stap in de muzikale zoektocht van Esben And The Witch en klinkt allerminst als de eindbestemming. Begin 2017 trekt het trio erop uit en doen ze onder andere de Gentse Charlatan en Roadburn aan. Ga dat live aanschouwen!

JOKKE: 92/100

Esben And The Witch – Older terrors (Season Of Mist 2016)
1. Sylvan
2. Making the heart of a serpent
3. The wolf’s sun
4. The reverist

Inter Arma – Paradise gallows

De Amerikaanse post-sludgers van Inter Arma zijn toe aan hun derde schijf, gedoopt “Paradise gallows“. Voorganger “Sky burial” werd door ondergetekende met strakke broek onthaald, al was de tussentijdse EP “The Cavern” een heuse beproeving. Maar geen nood, de nieuweling is deftig in orde. Inter Arma haalt zoals vanouds zowat een beetje overal de mosterd vandaan en brengt op deze manier heel wat invloeden samen in een majestueus sludgy powertripje. Melodieus Maiden’esque geplingel, zoals intro “Nomini” (en tussenstuk “Potomac“, mét zelfs wat piano erbij) en akoestisch geplangel, zoals afsluiter “Where the earth meets the sky” wisselen af met knalharde mokerslagen en diepe modderrochels. Tussen de blastbeats door, hoor je vooral veel Neurosis in “An archer in the emptiness” en “Transfiguration“. Sleep wordt dan weer aangehaald in “The summer drones“, incluis meer zuivere zang. Inter Arma echter afdoen als louter een kloon van (bovenstaande bands), doet de band oneer aan. De uitgesponnen nummers bevatten zoveel invloeden, van black metal gaande over southern rock, gaande over death metal tot sludge. Er valt niet zomaar een noemer te plakken op “Paradise gallows“. Dit veelvoud aan input zorg voor een aangename luisterbeleving waardoor verveling nooit toeslaat. Productioneel staat het album ook als een huis; loodzwaar, transparant, maar zeker ook lekker rauw. De lange duur van 70 minuten is een zware bevalling, maar ook een zeven gangen menu heeft zijn tijd nodig. Voor een snelle hap moet je hier niet zijn. Inter Arma levert kwaliteit en met “Paradise gallows” wordt dat nogmaals onderstreept. Flp: 87/100.

Inter Arma – Paradise gallows (Relapse 2016)
1. Nomini
2. An archer in the emptiness
3. Transfiguration
4. Primordial wound
5. The summer drones
6. Potomac
7. The paradise gallows
8. Violent constellations
9. Where the earth meets the sky

Muscle And Marrow – The human cry

Toen ik de video clip van het nieuwe nummer “Ritual” van Muscle And Marrow voorbij zag komen op het net, was ik meteen geïntrigeerd door de sound en mystiek van dit Amerikaanse duo. Bleken ze in augustus van vorig jaar nog maar net een debuutplaat uitgebracht te hebben met de jolige titel “The human cry”. Dit is geen voer voor de doorsnee muziekliefhebber, hyperactieve huppeltrut of vrolijke frans. De eerste seconden van “Surround the fire” grijpen je meteen bij de strot. De wijze waarop de bezwerende en onheilspellende vocalen van zangeres/gitariste Kira Clark “Release, release me!” scanderen, doen de koude rillingen over mijn rug lopen. In een kleine veertig minuten tijd schildert het duo middels atmosferische doom, subtiele drone, donkere ambient en occulte mystiek een emotioneel beladen portret vol desolaatheid, angst en depressie. De dynamiek verandert van ingetogen en kwetsbaar (“Scissors”), naar plotse uitbarstingen van vervormde noise (“Childhood”, “The brave”, “I’m old”), ondersteund door de vernietigende drumslagen van Keith McGraw maar steeds blijft er een akelig en bezwerend gevoel ronddwalen dat op je psyche inbeukt. De etherische en van vrouwelijke mystiek doordrongen zang (meestal opera-achtig hoog, soms intens geschreeuw) werkt als een lokkende sirene en smeekt ons om te luisteren naar de melancholische poëzie van het leven. Dit is duisterder dan menig black metal band, angstaanjagender dan menig horrorfilm en beklemmender dan het gevoel geen adem meer te krijgen. Vrolijk wordt je hier niet van, integendeel. Als deze plaat langer dan veertig minuten zou duren, zou het zelfmoordcijfer wel eens kunnen pieken. Voor iemand die ontdaan is van alle levensvreugde en geen uitweg meer ziet op deze aardkloot,  zou “The human cry” wel eens de laatste trigger kunnen zijn om een kogel door de hersenpan te jagen. Als je echter op zoek wilt gaan naar de schoonheid en puurheid van de duistere kanten van het leven, zal je niet gauw een geschikter audio drama vinden. Liefhebbers van Swans, Chelsea Wolfe, Wolvserpent, Monarch, Earth, Jex Thoth of Siouxsie and The Banshees  moeten dit maar eens uitchecken. Voor de zekerheid maar even het nummer van de zelfmoordlijn meegeven: 1813.

JOKKE: 88/100

Muscle And Marrow – The human cry (Belief Mower Records 2014)
1. Surround the fire
2. Tongues
3. Childhood
4. Scissors
5. The brave
6. Madness
7. Help me
8. I’m old
9. Spirits