sylvaine

Clouds – Durere

Ondanks het feit dat Clouds al enkele keren in mijn jaarlijst stond te pronken, kwam het gek genoeg nog niet tot een review. De funeral doomband onder leiding van zanger Daniel Neagoe (Aeonian Sorrow, ex-Eye of Solitude, ex-Shape of Despair en nog een ganse waslijst) brengt namelijk met de regelmaat van de klok nieuwe muziek uit. Hoewel Clouds voornamelijk zijn geesteskind is, houdt de Roemeen ervan om met gastmuzikanten te werken. Véél gastmuzikanten, want onder andere Pim Blankenstein (Officium Triste), Kathrine Shepard (Sylvaine), Gogo Melone (Aeonian Sorrow), Jón Aldará (Hamferð) en Shaun Macgowan (My Dying Bride) kwamen al opdraven en dan hebben we het nog niet gehad over hun imposante liveshows waarvoor Clouds bijna steeds enkele van die gasten meeneemt op het podium. Voor de nieuwe plaat “Durere” lijkt hij echter een meer stabiele band rond zich verzameld te hebben. Clouds is steeds zijn persoonlijk project geweest om met het verlies van dierbaren om te gaan – de albumtitel vertaalt zich niet voor niets naar ‘verdriet’, en elk album heeft het volgende verlies als inspiratie. In dit geval Daniels vader, die in maart 2019 overleed aan kanker. Geen wonder dus dat Clouds weemoediger klinkt dan ooit. Zoals we gewend zijn schrijft het internationale gezelschap melancholische funeral doom waarbij vooral de variatie tussen diepe grunts en cleane zang voor dynamiek zorgt. Tegenover het geweldige “Dor” lijkt de gitaar lager gestemd te staan, wat het geheel nog net iets donkerder doet klinken want waar op vorige albums nog een sprankeltje hoop scheen, is “Durere” één grote brok zwartgalligheid en lijken Daniels grunts eerder een gevoel van onmacht in plaats van verdriet uit te stralen. Met een gemiddelde van rond de acht minuten zijn de tracks relatief lang en sneller dan midtempo gaat het nergens. Echter weet Clouds zoals gewoonlijk wel een pak variatie te brengen door piano, viool en fluit toe te voegen aan de sowieso al bombastische sound. Na een ingetogen intro die “Cold guiding light” op gang trekt wordt het woord “cold” er middels een oerschreeuw uit wordt gepest, en hiermee is de toon meteen gezet voor een uur loodzware doom die zich kan meten met de groten uit het genre – voor zover Clouds daar ondertussen niet zelf bij gerekend kan worden. Dat “Durere” het meest persoonlijke album tot nu toe is wordt pijnlijk duidelijk tijdens het aangrijpende “A father’s death”, zonder twijfel het donkerste nummer van het album. Hoewel funeral doom nogal een love-it-or-hate-it genre is (ik ken bitter weinig mensen die het ‘wel ok’ vinden) weet Clouds omwille van de veelvuldige cleane zang toch een snaar te raken die veel acts in het genre lijken te missen. Daniel en de zijnen laten opnieuw horen dat Clouds een uniek samenwerkingsproject is dat zijn muzikale vruchten afwerpt. In september 2021 zouden ze in Gent neerstrijken, en ik raad iedereen die Clouds nog niet aan het werk zag aan daarheen af te zakken.

CAS: 86/100

Clouds – Durere (Eigen beheer 2020)
1. Cold guiding light
2. Empty hearts
3. Images and memories
4. Above the sea
5. The sailor waves goodbye
6. A father’s death
7. The end of hope

Unreqvited – Mosaic II: la déteste et la détresse

Nu we toch even massaal opgesloten zitten is het tijd voor een inhaalbeweging, dus haal ik wat releases van onder het stof die ons alziend oog waren ontglipt, of waar ik tot nu toe nog geen tijd voor heb gehad. Twee jaar geleden haalde het Canadese Unreqvited nog mijn jaarlijst met “Stars wept to the sea”, sindsdien hebben we “Mosaic I: l’amour et l’ardeur” over het hoofd gezien en kwam er begin dit jaar een split met Sylvaine. Op diezelfde dag werd echter ook langspeler nummer vier de wereld in gestuurd, een aansluitend vervolg op nummer drie. Deze timing was geen toeval, want waar de Canadees zelf zei dat de split zijn lichtste materiaal tot op heden was, geldt het omgekeerde voor “Mosaic II: la déteste et la détresse”: dit zou zijn meest zwaarmoedige uitspatting zijn. Zwaarmoedig, niet zwaar, want Unreqvited klinkt nog steeds even etherisch. Op deze laatste telg wordt meer dan ooit geëxperimenteerd met keyboards, waardoor we op het einde van “Wasteland” zelfs op een soort trap-beat worden getrakteerd. Nog steeds fungeren de vocals enkel en alleen als instrument (er worden namelijk geen teksten geschreven), maar gevoelswaarde bevat de muziek des te meer. Zweverige keys en post-rockachtige gitaarlijnen wisselen elkaar constant af (zoals op “Stars wept to the sea” ook al het geval was, alleen wordt dit contrast hier meer uitvergroot) en halfweg krijgen we een rustpunt in de vorm van “Transience I: the ambivalent”, een naar mijn mening overbodige opener van het afsluitend drieluik dat voor twee delen uit ambient bestaat, en waarvan het afsluitende zelfs meer richting distorted noise neigt, niet geheel onverwacht gezien het nummer “Trancience III: the static” heet. Niet mijn kopje thee; want daar waar de naamloze Canadees met de eerste vier tracks bijzonder puike nummers aflevert, verliest hij momentum en gaat hij tijdens het laatste kwartier van het album de mist in. Dat hij hiermee ‘het meest donkere werk’ bedoelde kan ik begrijpen, maar muzikaal biedt het niet bepaald veel meerwaarde, ook omdat het drieluik zo opvallend breekt met wat eraan voorafging. Ondanks dat er dus héél veelbelovend wordt opgebouwd, waarbij “Pale” echt een parel van een nummer is (de solo halfweg is niet minder dan prachtig te noemen), wordt helaas met een sisser afgesloten.

CAS: 76/100

Unreqvited – Mosaic II: la déteste et la détresse (eigen beheer, 2020)
1. Nightfall
2. Wasteland
3. Pale
4. Disorder
5. Transience I: the ambivalent
6. Transience II: the gentle void
7. Trancience III: the static
8. Can’t help falling (bonus track)

Sylvaine/Unreqvited – Time without end

Dat we hier fan zijn van Sylvaine en Unreqvited steken we niet onder stoelen of banken. Deze twee namen zijn dan ook van het meest hoogstaande dat post-black metal de dag van vandaag te bieden heeft, hoewel ze blijkbaar niet trve metal genoeg zijn om op de metalen archieven vermeld te worden. Ik sprong dan ook een gat in de lucht toen aangekondigd werd dat beide zouden samenwerken voor een split, die eigenlijk meer een collaboratie is geworden. Op “Time without end”, bijt Kathrine Shepard de spits af middels twee nummers die inderdaad geen spoortje metal bevatten. Niettemin zullen de nummers van de Noors-Franse met engelenhaar menig liefhebber van atmosferische black metal en shoegaze kunnen bekoren. “No more solitude” is gestript tot de pure essentie: enkel piano-arrangementen en haar fragiele stem zorgen voor een ingetogen start van deze split. Op “Falling” wordt de sfeer weemoediger dankzij de Agalloch-esque akoestische gitaar die ten tonele verschijnt en waarin vocaal ook de lagere regionen worden opgezocht, die in schril contrast staan met de hoge engelenvocalen in het refrein. De tweede helft van de split is aan Unreqvited, die hier zijn tot nu toe lichtst verteerbare muziek uitbrengt, in contrast met zijn meest donkere werk op het gelijktijdig uitgebrachte “Mosaic II: la déteste et la détresse”. Op “Interwoven” horen we voor het eerst elektrisch versterkte instrumenten en komen er ook drums aan te pas, al blijft het geheel vrij licht voor de Canadees zijn doen. Gezien Unreqvited op ander werk ook geen teksten schrijft en de vocalen dus puur als instrument worden ingezet, wordt deze trend voortgezet met de cleane zang van Kathrine die fungeert als extra melodielijn, in samenspel met de etherische keyboard die tevens een ferm crescendo inzet alvorens terug licht en bezwerend het nummer af te sluiten. Afsluiter “Meadows of elysium” wordt volledig door de Canadees voor zijn rekening genomen en bevat voor het eerst een échte post-black uitbarsting, compleet met blastbeats en melodieus riffwerk, nog steeds gedragen door zijn ondertussen typerende synths. Na de drie voorgaande, zweverige tracks komt deze explosie als een verrassing, maar komt de dynamiek ten goede en weet toch dezelfde sfeer als de eerste paar nummers te capteren. Door de band genomen krijgen we hier een samenwerking waarbij beide artiesten hun wederzijds respect betuigen. Het duo toont zich hier van hun meer fragiele kant, en dat gaat hen bijzonder goed af! Voor zij die Sylvaine trouwens eens live aan het werk willen zien speelt ze op 31 mei als support act op de CD-release van Thurisaz te Wervik.

CAS: 86/100 (Sylvaine: 88/100; Unreqvited: 84/100)

Sylvaine/Unreqvited – Time without end (independent, 2020)
1. Sylvaine – No more solitude
2. Sylvaine – Falling
3. Unreqvited – Interwoven
4. Unreqvited – Meadows of elysium