symfonische black metal

Cult Of Fire – Čtvrtá symfonie ohně

In de vorm van een prachtig vormgegeven picture disc met magnifiek artwork van David Glomba van Teitan Arts (die ook al hoezen verzorgde voor o.a. Ascension, Svartidauði en Inferno) krijgen we met “Čtvrtá symfonie ohně” (“De vierde symfonie van het vuur“) de vierde studio release voorgeschoteld van Cult Of Fire. Je kent ze wel, de over-the-top verkleedde Tsjechische black metal band die hun voorliefde voor India uitdrukt middels symfonische black metal. Bij het aanschouwen van hun live rituelen bevond ik me in tweestrijd wat betreft hun présence en podiumaankleding: die balanceert namelijk op de dunne scheidingslijn tussen een stoer en occult imago en carnavaleske toestanden. Normaal gezien moest deze EP uitkomen na de release van  “Triumvirát”, maar omdat hun fascinatie voor India zo sterk was, werd dit project even aan de kant gezet om “मृत्यु का तापसी अनुध्यान” uit te brengen. De twee tracks tellende EP is opgedragen aan de fantastische componist Bedřich Smetana en twee prachtige rivieren: de Tsjechische Vltava en de Slovaakse Váh. De EP zag het levenslicht op 8 december, exact 140 jaar nadat Smetana de compositie “Vltava” beëindigde. De triomfantelijke openingsmelodie van “Vltava”, de eerste van de twee instrumentale nummers, blijft vrij dicht bij het origineel (dat te beluisteren is via  https://www.youtube.com/watch?v=uI8iTETiSqU) waarna een versnelling in de drums de overgang naar black metal inluidt, maar waarbij een hoofdrol blijft weggelegd voor de lead guitar die de prachtige melodie verder stuwt. De Indiase insteek van de intro verwijst naar hun eerder werk, wat op de tweede track veel minder het geval is.  “Vàh”, op kant B, belichaamt in het begin een totaal andere mood en is meer ingetogen van sound, met zijn melancholische gitaar, echoënde akkoorden en ingeweven sample van stromend water. Nadien breekt ook deze song open en wordt de majestueusheid van deze rivier geprezen mits prachtige kippenvelopwekkende guitar leads. De twee tracks, met beide een speelduur van meer dan zes minuten, zijn voorbij voor je het weet. Erg toffe EP!

JOKKE: 85/100

Cult Of Fire – Čtvrtá symfonie ohně (Iron Bonehead Production 2014)
1. Vltava
2. Vàh

Saille – Nog lang niet aan het einde van hun Latijn

De nieuwe rijzende ster in de symfonische black metalwereld komt uit ons eigen strontland. Saille katapulteert zich naar de top van het genre en stoot uitgeblazen coryfeeën zonder al te veel moeite van hun troon. “Ritu” is het tweede wapenfeit van de band en het lijkt wederom een schot in de roos te zijn. Hun bewandelde pad is er dan ook eentje waarvan ik alvast jaloers word. Saille verdient dan ook alle lof en het is gitarist Reinier Schenk die de honneurs waar komt nemen. (fLP)

735528_10151386986610250_265260735_o

Jullie korte tour met Negura Bunget is vroegtijdig tot een einde gekomen? Vertel! Hoe verliep alles, kunnen jullie tevreden zijn?
Je zal het nooit anders meemaken. Gaan we eindelijk de hort op en dan ligt er een hoop sneeuw en ijs om ons doorheen te ploeteren. Het viel eerst nog mee, maar in bepaalde streken was er geen doorkomen aan. De laatste dag was in het noorden van Nederland, waar het pas écht erg bleek te zijn. Bovendien was het op een maandagavond, de treinen reden daar zelfs niet meer en veel mensen kondigden vooraf al aan om lekker thuis bij de kachel te blijven. We vonden het niet verstandig om daar naartoe te glijden en dan misschien zelfs voor een lege zaal te spelen, dus hebben we met spijt besloten om huiswaarts te gaan. Maar voor de rest was het overal fun, vooral in Oostende was het volle bak en dik uitverkocht! We hebben ontzettend veel merch en cd’s verkocht, wat natuurlijk een mooie bonus was.

Niemand durfde op voorhand zijn hand ervoor in het vuur te steken dat “Ritu” de maximumscores van “Irreversible Decay” zou evenaren, maar dat lukte met de vingers in de neus. De plaat is pas uit, maar speelt voor jullie al lang in de oren. Wil je beide albums eens vergelijken met elkaar?
Ritu” is op alle punten een stap vooruit. Het was deze keer het resultaat van hard werk door de hele band. Meerdere bandleden hebben bijdragen geleverd. De teksten kwamen deze keer volledig van onze zanger Dennie Grondelaers, die ze allemaal heeft voorzien van een vet duister kantje. Het is ook een conceptalbum, ieder nummer handelt over een andere vorm van rituele offering, telkens binnen een andere cultuur. De tracks zijn onderling ook meer gevarieerd, er zijn veel snellere nummers bij, maar evengoed ook hele trage passages. Je hoort meer echte instrumenten door gastmuzikanten, dan nog wat speciale instrumenten die we ergens opgedoken hebben, maar duidelijker gearrangeerd dan op “Irreversible decay”. We zijn niet drastisch van stijl veranderd, maar het is allemaal beter uitgewerkt en gedoseerd. En niet onbelangrijk: het geheel klinkt veel donkerder en voller, de productie is stukken beter en ook de mastering van Tom Kvålsvoll draagt bij tot het mooie resultaat. Het is gewoon heftiger en agressievere schijf geworden en we zijn er met z’n allen erg trots op.

Een poos terug werd op Facebook met foto’s aangetoond dat jullie de teksten van “Ritu” in houten planken hadden gebrand, ze daarna in de grond hadden gestopt en vervolgens hadden opgegraven. Ik weet niet goed wat ik ervan moest verwachten, maar het resultaat in de digipack is toch niet zo speciaal, me dunkt. Of mis ik wat?
Ik vind het wel wat hebben, maar ik veronderstel dat je bedoelt dat het effect een beetje verloren gaat door het kleine formaat van een cd-boekje. Tja, op LP uitbrengen met uitklaphoes dan maar? Dat buiten beschouwing gelaten moet je toch toegeven dat de digipack er heel mooi en verzorgd uitziet?

Klopt, zou je de betekenis van het cover artwork en het symbool erbij willen toelichten?
Op de cover staat het originele Saille-symbool/de letter Saille uit het Oud-Ierse ‘Ogham-alfabet’. De letters van het Ogham-schrift werden genoemd naar bomen. ‘Saille’ betekent eigenlijk ‘wilgenboom’, maar stond voor de letter S. We vonden het artwork goed passen bij de rode draad die door de teksten loopt, maar we wilden ook dat het aansloot bij de vorige cd. Michal Karcz heeft ook deze keer het artwork verzorgd.

Achteraan op jullie digipack staat “met de steun van de Vlaamse Overheid”. Leg eens uit hoe jullie dat klaar kregen?
In plaats van zielig te zitten mekkeren dat ‘een ander wel iets krijgt en wij niet’ dachten we eraan om eerst eens uit te proberen of dat beeld wel klopt. Er worden zoveel leuterverhalen verteld. Dries heeft een mooi en dik dossier over Saille opgesteld, met doelstelling, budget enzovoort (zoals vereist). Dat was niet simpel , veel werk en ontiegelijk saai natuurlijk. Dat pakketje is spontaan opgestuurd naar de bevoegde instantie en wij dachten allemaal dat daar mooi niks van in huis zou komen. Na verloop van tijd kregen we echter bevestiging dat we subsidie kregen en het verbaasde ons best wel. Je kunt je voorstellen dat we daar best wel tevreden over waren. Het komt allemaal niet vanzelf natuurlijk, je moet er wel een beetje moeite voor doen.

Laatst las ik in de Rock Tribune dat de Amerikaanse rukband All That Remains een videoclip schieten pure geldverkwisting vonden. Wat vind jij daarvan? Vertel ineens ook wat meer over jullie pas geschoten clip.
Daar ben ik het niet mee eens. De band die jij noemt verkwanselt daar misschien bergen geld aan en klaagt dat ze niet op MTV gedraaid worden. Dat is een verkeerd uitgangspunt en zeker niet onze bedoeling. Een videoclip of een mooie liveregistratie geeft je als band de mogelijkheid om jezelf visueel te presenteren aan de mensheid en dan weet men tenminste wat men kan verwachten. Het is ook aangenamer om naar een filmpje te kijken op You Tube dan enkel op een hoes te zitten staren terwijl je een band checkt. Wij hebben een video gemaakt van “Blood Libel”, met een pro camerateam, script en regisseur incluis. De voorbereiding en het filmen zelf hebben heel wat inspanningen gevergd, want er komt echt enorm veel bij kijken; denk maar aan de camerastandpunten, de belichting, weersomstandigheden, toestemming krijgen van instanties, de juiste attributen vinden. Er is uit de hand gefilmd, maar ook vanaf rijdende voertuigen, van een skateboard tot aan een quad. Er waren gelukkig heel wat grappige momenten. Er hebben heel veel mensen meegeholpen, waarvoor wij dankbaar zijn. De clip zit nu in de eindmontage-fase en we zijn zeer benieuwd naar het resultaat.

Sinds kort verzorgt Morbid Management jullie tot in de watjes. Bezieler Willem is een jonge knaap die pas komt piepen in de metalscène. Wat doet hij eigenlijk voor Saille?
Toen wij twee jaar geleden begonnen deed Dries alles. Dat werd op redelijk korte termijn teveel werk en als band wil je je toch vooral bezig houden met de muzikale kant. Vorig jaar kwam Willem plotseling tevoorschijn om samen te werken met ons en ik moet toegeven dat ik in het begin een beetje sceptisch was. Echter, hij heeft op zeer korte tijd laten zien dat hij veel in z’n mars heeft en verdomd goed weet waar de klepel hangt. Laat je niet misleiden door zijn jonge leeftijd, hij weet van alles te regelen en heeft kennis van zaken. Hij heeft Saille al veel mooie diensten bewezen en ondertussen verzorgt hij ons management onder zijn eigen naam. Hij levert uitstekend werk, doet onze bookings, deals, promo en legale toestanden en zo kunnen Saile en Morbid Management allebei groeien. Ondertussen is hij zelfs al de exclusieve Belgische booker voor TMR Music Promotions (ADDERGEBROED: van o.a. Eindhoven Metal Meeting), dat wil toch ook wat zeggen. Het werkt heel goed voor ons en daar zijn we blij om.

Onlangs werd me gezegd dat Saille zichzelf uithoert door als bezetenen op de (sociale) media te storten. En dat voor een “black metal” band. Wanneer vind je dat je daarin te ver kunt gaan, of kan dat niet?
Ze mogen het noemen hoe ze willen, maar het is nu eenmaal een feit dat je reclame moet maken als je wilt opvallen. De huidige sociale media lenen zich daar perfect voor en daar moet je gebruik van maken. Ik heb al veel cd’s gekocht en bands bezocht die ik heb ontdekt op dezelfde manier. Ik vind het lulkoek dat je alleen maar geloofwaardig bent als black metal band als je in de marge rommelt en in Klootjeskapelle in een gore tent voor dertien tr00 metalheads staat te spelen en 2 low budget cassettes verkoopt. We weten heus wel wat de underground is en dat is voor ons heus niet te min. De tijd die deze roddeltantes verprutsen aan achterklap en zeiken over dat soort onzin steken wij liever in onze band. Wij werken echt hard en we zijn enkel bezig met onze muziek en met wat er voor nodig is om ons uit het ruime aanbod van bands naar boven te wurmen. Waarom zouden andere genres wel met meer respect behandeld mogen worden? Wel een mooi woord overigens ‘uithoeren’, maar het werkt blijkbaar wel.

Blijkbaar zijn jullie de belangrijkste band op Code666. Het gaat jullie ook voor de wind, want de speciale “Ritu” box was in 10 minuten (!) uitverkocht. Ik verwacht dat het label met wat extra inspanning over de boeg zal moeten komen als ze ook nummer 3 willen uitbrengen. Is de samenwerking met Code666 een positief verhaal en wat zou je graag anders zien voor nummer 3?
Of wij de belangrijkste band bij Code666 zijn weet ik niet, maar dat het lekker gaat kunnen we niet ontkennen. Tot dusver zijn we erg tevreden, maar alles kan beter. In deze tijden is het voor labels ook niet evident om in het diepe te springen met een nieuwe band en wij zijn blij dat we bij een goed label zitten. Er zijn wel wat bands te noemen die hun platen niet gereleased krijgen door een label, dus dat zit alvast snor. Hoe meer wij bewijzen, hoe meer wij stapsgewijs in return krijgen. Zo is er de genoemde limited edition, er komen speciale T-shirts en er zitten nog wat verrassingen in de pijplijn.

Saille startte als “bij-band” voor leden van In-Quest, Fractured Insanity, Mortifer en Fleshmould. Afgaande op het succes doet de “bij-band” het beter dan de prioriteitenbands. Zijn de rollen nu omgekeerd?
Inmiddels heeft iedereen zijn andere muzikale activiteiten laten vallen, met uitzondering van Gert die nog drumt bij In-Quest. Het is gewoon niet meer te combineren, dus dat zegt al genoeg. We krijgen steeds meer aanbiedingen om op te treden en dat doen we dus ook steeds meer. En er komt nog heel wat bij kijken van promotionele activiteiten en interviews. Het is voor ons ook veel plezieriger om alle ideeën, tijd en energie in Saille te steken, omdat we daar tenminste direct waardevolle resultaten van zien. We zijn op korte tijd zelfbedruipend (ADDERGEBROED: dat is ook een mooi woord) geworden, zoals dat zo mooi heet en we hebben al veel gave concerten mogen doen. Het loopt met andere woorden dus lekker.

Waar gaat de succesvolle Saille-epos eindigen? Concreet op kort termijn: wanneer ben je tevreden met “Ritu” en alles wat erbij komt kijken? Concreet op lang termijn: waar zouden jullie de band willen zien in 5 jaren?
Voorlopig zijn we nog niet aan het einde van ons Latijn. Aangezien wij “Ritu” in 4-5 maanden hebben gemaakt en in 10 weken hebben opgenomen wil dat zeggen dat wij nog wel wat uit onze hoed kunnen toveren in de toekomst. Als onze tweede cd het debuut op alle punten overtreft (en daar ziet het wel naar uit) is de missie geslaagd en wil dat zeggen dat we nog steeds groeien. En dat is goed. We weten nu al wat we beter willen voor het volgende hoofdstuk en tussen ons gefluisterd… We zijn eigenlijk al bezig met ideeën te verzamelen voor de derde cd. Waar zouden we de band willen zien over een jaar of vijf? Mmmh, dat is moeilijk te zeggen, maar laat ik het houden op een constante en solide groei, op alle coole podia gespeeld hebben en wat bevriende bands in ons zog meesleuren. En hopelijk doen we het al die tijd met evenveel plezier als nu het geval is.

Saille – Ritu

Vorig jaar sloeg Saille hun debuut “Irreversible decay” in als een bom. Niet geheel onverwacht katapulteerde de band zich naar de top van de symfonische black metal. Haast alle besprekingen waren laaiend enthousiast en niet zelden werd een maximumscore toegeschreven. Bezieler alsook keyboardspeler Dries heeft dan ook jaren de tijd gehad om deze Blitzkrieg voor te bereiden. Uiteindelijk brandt er slechts één vraag op ieders lippen: kan Saille hun debuut evenaren? Zonder twijfel luidt het antwoord volmondig ja! Met “Ritu” brengt Saille opnieuw een viersterren album uit dat de heersers in het genre moeiteloos evenaart. Daar waar een band als Dimmu Borgir te theatraal en te gemaakt klinkt, druipt de passie eraf bij Saille. Tijdens het beluisteren moet ik regelmatig denken aan een meer symfonische versie van Keep of Kalessin, met name het gitaarwerk in “Upon the idol of Crona” (inclusief de geweldige gitaarsolo) en de epische zanglijnen in “Runaljod” . Het pedaal is meestal diep ingedrukt, maar toch wordt her en der gas terug genomen. Het trage en opzwepende “Fhtagn” is voor mij dan ook de knaller van “Ritu”. Het doet me onmiddellijk denken aan “Lucifer” van Behemoth: duister, traag en onheilspellend! Nieuweling Dennie Grondelaers heeft de moeilijke job om zijn uiterst veelzijdige voorganger te vervangen achter de microfoon en hij slaagt daar wonderbaarlijk goed in. Opnieuw passeert een dozijn aan verschillende gezangen en wordt de sfeer perfect aangevoeld, al zal de feeërieke vrouwenzang in “Runaljod” niet van een penismens komen. Enkel het knullige horrorstemmetje in “Subcutaneous terror” lijkt een misplaatste Disney-opname. De zang staat stil in de mix, wat ik persoonlijk een goede zet vind, want zo worden de bombastische lagen keyboards beter benadrukt. Vergeleken met het ietwat steriele vorige album, klinkt “Ritu” veel voller, natuurlijker en warmer – Er valt werkelijk niks negatiefs op aan te merken. Saille heeft zich meer ontwikkeld op deze nieuwe zilverling en klinkt een pak meer gevarieerd en complexer dan op “Irreversible decay”. Het geheel luistert niet zo gemakkelijk weg en heeft meerdere luisterbeurten nodig om de schoonheid ervan te ontginnen. Eens je dat vat, ben je verkocht! Klasse.

fLP: 90/100

Saille – Ritu (Code666 2013)
1. Blood libel
2. Subcutaneous terror
3. Fhtagn
4. Upon the idol of Crona
5. Sati
6. A titan’s sacrifice
7. Haunter of the dark
8. Runaljod
9. Ritual descent