terra tenebrosa

Emptiness – Not for music

Emptiness, die mannen gaan al een eeuwigheid mee. En het was blijkbaar ook al een eeuwigheid geleden (sorry) dat ik ons Brussels geweld had gehoord. De eigenzinnige death metal ten tijde van “Oblivion” is alles behalve representatief voor wat Emptiness heden ten dage brengt. Het kantje eraf is meer dan ooit vertegenwoordigd en extreme metal wordt quasi achterwege gelaten. “Not for music” is langspeler nummer 5 en al snel wordt ons duidelijk gemaakt dat Emptiness de verzadigde scène nieuw leven kan inblazen. Beangstigend en onheilspellend zijn de kernwoorden die als een rode draad doorheen de plaat lopen. Vreemde gitaarpartijen domineren een synth ondersteund donker sfeertje, als ware de perfecte soundtrack voor een creepy griezelfilm. Een beetje zoals ook Terra Tenebrosa dat kan. Het metalelement verdwijnt soms volledig. “Your skin won’t hide you” en “Ever” klinken erg soft en laatste neigt zelfs naar eighties pop. And I fucking love it! Het geheel wordt aan mekaar gezongen, eerder gefluisterd, door Jeremies sfeervolle (ja, hoe noem je dat) fluistergrunts. Enerzijds geeft dit alles een originele touch, maar anderzijds mist het variatie. “Not for music” is een erg duister en innovatief album. Eentje waarnaar je echt kunt luisteren. Maar hem oneindig keren per dag laten draaien, lukt me niet, daarvoor ligt hij te zwaar op de maag. Seaons of Mist heeft dit alles ook gemerkt en Emptiness onderdak geboden. Sterk bezig!

Flp: 83/100

Emptiness – Not for music (Season of mist 2017)
1. Meat heart
2. It might be
3. Circle girl
4. Your skin won’t hide you
5. Digging the sky
6. Ever
7. Let it fall

Pénitence Onirique – V.I.T.R.I.O.L.

Met Regarde Les Hommes Tomber, The Great Old Ones en Paramnesia heeft het Les Acteurs de l’Ombre label enkele geweldige bands onder haar hoede. Hun nieuwste telg is het Franse duo Pénitence Onirique dat een intense en donkere vorm van avantgardistische black metal ten gehore brengt. Voor de verandering nog eens een black metal plaat die meteen uit de startblokken schiet zonder dat we middels een obscure intro in de juiste mood gebracht dienen te worden. Het duo injecteert de nodige elementen uit andere subgenres in haar atmosferische black metal wat duidelijk opvalt in het majestueuze “Le soufre” met haar in-reverb-gedrenkte gitaarsound die ontleend wordt aan shoegaze. Ik meende ook een continu aanwezige keyboardlaag te ontwaren die subtiel doorheen de gitaarpartijen verweven zit en het geheel van de nodige bombast en filmische epiek voorziet, maar in een statement op de website van de band staat te lezen dat er geen keyboards gebruikt werden bij de totstandkoming van “V.I.T.R.I.O.L.” en dat deze effecten afkomstig zijn van de gitaar. Het rustigere “Le sel” komt traag op gang en net wanneer mijn aandacht begint af te dwalen, hakken de melodieuze gitaarmelodieën in op mijn gemoed. In het riffwerk van de titelsong en de openingstrack zijn de invloeden uit de Zweedse school van de jaren negentig duidelijk hoorbaar maar ook de impact van landgenoten Blut Aus Nord valt niet te ontkennen. Met “Carapace de fantasme vide” krijgen we de meest radicale en epische song voorgeschoteld, hoewel melodie en extremiteit steeds hand-in-hand blijven gaan bij Pénitence Onirique. De enorm krachtige en moderne productie knalt echt uit de boxen, maar mist wel de nodige dynamiek,  waardoor de oortjes na driekwartier non-stop muzikaal verstikkend geweld even tot rust moeten komen. Ook klinken de drums té modern en digitaal naar mijn smaak. De debuutplaat van Déluge (“Æther“) – een andere band uit de LADLO-stal leed aan hetzelfde euvel. Over de visuele presentatie van de band kan echter niets negatief geschreven worden want Bellovesos (alle muziek) en Diviciacos (zanger/tekstschrijver) zijn twee heerschappen die hier zorgvuldig veel aandacht aan besteden. Zo is er het knappe artwork dat de thematiek van de plaat (een reis naar het aanvaarden en begrijpen van de dood) stijlvol weergeeft en de artistieke fotografie die aan bands als Laster en Terra Tenebrosa doet denken. Met “VI.T.R.I.O.L.” heeft deze kakelverse band mijn interesse absoluut weten wekken en ben ik benieuwd naar wat we in de toekomst nog van hen mogen verwachten.

JOKKE: 78/100

Pénitence Onirique – V.I.T.R.I.O.L. (Les Acteurs de l’Ombre 2016)
1. L’âme sur les pavés
2. Le soufre
3. Le sel
4. V.I.T.R.I.O.L
5. Carapace de fantasme vide

Terra Tenebrosa – Houdt niet van mensen

De rare snuiters van Terra Tenebrosa stonden onlangs voor verschillende redenen in de schijnwerpers. Zo was er een 12″ release van eerder onuitgebracht materiaal en een 7″ split release met The Old Wind. Met laatste trokken de Zweden ook op de hord doorheen Europa. Hieronder neemt bezieler (en zanger tijdens liveshows) The Cuckoo het over. Read! (FLP)

terra-tenebrosa-dest

Jullie zijn net terug van een tour met The Old Wind. Hoe was het?
Het was fantastisch! Zeker omdat het met The Old Wind was, daar we samen een verleden deelden in Breach. Tijdens het Breach tijdperk kwam er heel wat drank en drugs aan bod, maar zowel Tomas (van The Old Wind) en ik zijn ervan af. Het was fijn samen tijd door te brengen zonder een troebel hoofd te hebben. We hadden geen echte verwachtingen. Wel ja, ik alvast niet. De minste bezoekers waren aanwezig in Duitsland, maar het was zeker de moeite. Italië en Frankrijk waren geweldig. Ik zou graag nog eens terugkeren naar het zuiden van Europa. Uiteraard was Roadburn de kers op de taart. Een buitengewoon festival met veel volk. Al hadden we op datzelfde festival ook ons dieptepunt van de tour. Door technische problemen startten we met een achterstand van een half uur. Balen!

Ik vraag me af wat voor een soort publiek Terra Tenebrosa trekt.
Geen idee. Het is niet mogelijk mijn bril te dragen onder mijn masker. Ik veronderstel dat we door ons verleden fans van Breach aantrekken. Wellicht mensen die goede vibes en een vrolijke sfeer weten te appreciëren. Nee, ik weet het echt niet.

Is er een of ander concept achter de band?
Niet echt. Niets opzettelijk. Het masker heb ik gemaakt naar een beeltenis van iets wat ik zag als kind in nachtmerries. Naar iets wat later ook terug kwam in door drugs beïnvloede visioenen. Ik zie het als iets wat leeft in mijn onderbewuste en probeert te communiceren met mij. Ik mediteer vaak. En tot op zekere hoogte gebruik ik psychotropische medicijnen om in contact te komen met de sluimerende delen van mijn geest, de obscure delen van de ziel waar zowel schatten als duistere dingen te vinden zijn. Een groot deel van de teksten handelen hierover, wat niet verwonderlijk is, daar het een groot deel van mijn leven bestrijkt. Op een natuurlijke wijze vloeit dit over naar Terra Tenebrosa. Dit voedt mijn gedachten haast continu.

Hoe belangrijk is het mysterieuze imago?
We gebruiken de maskers en synoniemen niet om mysterieus te zijn. Destijds wilde ik foto’s die pasten bij de muziek. Initieel waren we ook van plan om het hele livegebeuren aan ons te laten passeren. We dachten niet dat deze foto’s uiteindelijk echte bandfoto’s zouden worden, maar enkel iets dat de muziek visueel kracht zou bijzetten. De synoniemen zijn een verlengde hiervan. We waren ook niet echt een band toen we ons debuut uitbrachten. Heel wat materiaal heb ik zelf opgenomen. We zagen Terra Tenebrosa meer als een vreemd project dan als een echte band. We proberen niet mysterieus te zijn. Ik bedoel maar; we doen soundchecks en linechecks zonder maskers en ik zal ook niet ontkennen dat ik in de band speel. Maar… Het visuele is voor Terra Tenebrosa even belangrijk als de muziek. De mensen erachter hebben niet zoveel betekenis. Datgene wij tonen, dat is belangrijk.

Op beide full lengths veranderde je van masker. Op “V.I.T.R.I.O.L.” is er een foto van een mix van beide maskers. Waarom de verandering? En wat wil het masker eigenlijk voorstellen?
Het eerste masker was vervaardigd uit papier mache. Maar toen we live zouden gaan spelen, had ik een masker nodig waarmee ik kon zingen. Een vriendin van mij, die werkt voor theater en film, maakte er eentje uit latex. Ze moest enkele details veranderen, zodat het echt bruikbaar werd. Naast datgene wat ik eerder schreef, weet ik niet goed wat het eigenlijk moet voorstellen. Het is een beeld dat mij al mijn hele leven achtervolgt. Misschien is het mijn beschermengel? Misschien is het een vertoning van al het lelijke in mij? Momenteel zie ik het als mijn verlosser. Ik moet gewoon proberen te snappen wat hij/zij/het zegt.

Ik vraag me af, waarom “The Cuckoo”? Dat is toch een vogel? Ik hoor hem hier regelmatig, haha… En ik vraag me ook af of Terra Tenebrosa een echte band is. Of is het eerder The Cuckoo & muzikanten?
Omdat ik van vogels houd? Nee hoor, de naam refereert naar de Zandman Kronieken. Daar zwerft een wezen, genaamd The Cuckoo, in ieders dromen. Het leek me wel passend te zijn. Ik ben verantwoordelijk voor de meeste muziek en ik neem zelf ook grote delen zelf op, maar de anderen leveren ook ideeën, doch filter ik wat de moeite is en wat niet. Ik geloof niet in democratie als het op muziek aankomt. Ik kan niet van anderen verwachten mijn visioenen te begrijpen aangezien ik ze niet kan verwoorden. In plaats van het proberen uit te leggen, neem ik mijn ideeën gewoon zelf op. Als het slaat op het opnameproces, kan ik je zeggen dat het meer mijn project is. Maar het staat buiten twijfel dat we een echt bandgevoel hebben als we live spelen. Ik sluit hun niet uit als er beslissingen (die hun aangaan) gemaakt moeten worden, al heb ik wel het laatste woord. We hebben de klusjes verdeeld. Ik ben niet goed in plannen en communiceren met promotors en het label. Dat laat ik over aan hun. Momenteel werk ik aan een nieuw album en de anderen zorgen voor de rest. Dit in de zin van: de ene runt de webshop en de andere onderhandelt met labels inzake de nieuweling. Dat zijn zaken waarin ik niet goed ben. Ik houd niet van mensen en kan er niet mee praten. Er raast zoveel door mijn hoofd dat zelfs de webshop open houden niet mogelijk is.

Jullie komen uit een hardcore verleden. Hebben jullie daarom een andere aanpak, vergeleken met de doorsnee metal band?
Ik heb geen hardcore verleden. Ik houd niet van de term hardcore. Maar als je bands bedoelt zoals Black Flag, dán zeg ik ja. Breach was eerder een mix van alles wat we zelf goed vonden en misschien luisterden één of twee van ons naar ’90 stijl hardcore. We zagen ons nooit als een hardcore band en we waren absoluut geen deel van de hardcore wave uit het noorden van Zweden. Toen ik spul schreef voor Breach was ik sterk beïnvloed door bands als Jesus Lizard en Sonic Youth. Als het gaat over Terra Tenebrosa heb ik geen bepaalde invloeden. Maar als ik mezelf onder de loep neem, heeft vooral The Cure mij gebrandmerkt. Het is de manier waarop Robert Smith omgaat met simpele ideeën, subtiele variaties op hetzelfde thema. De zang wilde ik onmenselijk laten klinken, daar ik vooral een stem wilde geven aan datgene dat in mijn hoofd uit het niets verrezen is.

Trust No One Recordings & Apocaplexy hebben beide full albums uitgebracht. De 7″ split met The Old Wind kwam uit op Robin “The Ocean” Staps’ Pelagic Records. Met alle respect, maar die labels niet te gelimiteerd een band als Terra Tenebrosa te promoten?
Te gelimiteerd? Ik weet het niet. Alles verliep uitstekend met Trust No One Recordings, totdat Tim, de grote man erachter, besloot het kalmer aan te doen. Daarom zijn we aan het onderhandelen met andere labels.

Tenslotte nog iets nieuw te melden of aan te kondigen?
Nee.

And so the lord has spoken!

Terra Tenebrosa – V.I.T.R.I.O.L. – Purging the tunnels

Die koekoek die daar in Zweden rondfladdert had blijkbaar nog wat extraatjes opgenomen tijdens de sessies van vorige langspelers “The tunnels” (2011) en “The purging” (2013). Het is me dan ook een raadsel hoe Terra Tenebrosa met het geweldig klinkend “V.I.T.R.I.O.L. – Purging the tunnels” op de proppen is gekomen. Wat een genialiteit! Nu goed ja, alle sarcasme op een stokje. Beide nummers van deze plaat zijn alles behalve opvullertjes en geven perfect weer wat je van de rare, demonische Zweden kunt verwachten. “Draining the well” is pure muzikale waanzin. Haast 20 minuten lang. Het is ook het oudste nummer van beide en is net zoals hun debuut “The tunnels” onvoorspelbaar, dreigend, origineel, krankzinnig, atonaal, onaards,… Een heel stuk bestaat uit dromerige en ruisende soundscapes. Meer toegankelijk is het rockende – tongbreker alert – “Apokatastasis“, incluis vreemde zang met babygehuil en allerlei geprevel. Opgelet, het tweede woord uit de vorige zin mag u met een zee vol zout nemen. Het blijft immers Terra Tenebrosa, een band die zich absoluut niet gemakkelijk laat omschrijven. Maar als je een meer donkere versie van Virus of Ved Buens Ende weet te appreciëren, zal je hieraan een erg vette kluif hebben. Mij smaakt het alvast naar meer. Veel meer!

Flp: 95/100

Terra Tenebrosa – V.I.T.R.I.O.L. – Purging the tunnels (Apocaplexy Records 2014)
1. Draining the well
2. Apokatastasis

Terra Tenebrosa – The purging

Rare naam, rare muziek, rare kwasten. Jazeker, Terra Tenebrosa (te vertalen als “land der duisternis”) brengt met “The purging” hun tweede langspeler uit. Enkele jaren geleden mochten we het licht aan het einde van “The tunnels” aanschouwen en werd de heren hun vreemde avant-garde (black) metal uitstekend voorgesteld aan de mensheid. De nieuweling gaat mooi op datzelfde elan verder. Het valt niet mee om Terra Tenebrosa te definiëren. Echt niet. Mede door de duivels gemaskerde voorstellingen van de bandleden, roept alles een vreemd sfeertje van onbehagen op. “The compression chamber” klinkt heerlijk dissonant en lekker onaards. Misschien dat mijn appreciatie voor bands zoals Virus, Deathspell Omega en het onbekende Whirling het toelaat open te staan voor Terra Tenebrosa’s duisternis. Het is een paradox; enerzijds ligt de muziek alles behalve gemakkelijk in het oor, maar anderzijds kom je er toch gemakkelijk mee weg. Het gaspedaal wordt nooit echt hard ingedrukt, maar mist absoluut zijn doel niet, zoals het uptempo “Black pearl in a crystalline shell” en “The purging”. Beide tracks nemen je onmiddellijk bij het nekvel. Al is snelheid niet dadelijk een van de kenmerken op “The purging”. Passende dark ambient scapes zorgen ervoor dat het album duister blijft van A tot het Z. Het lijkt de ideale soundtrack te zijn voor een kunstzinnige en erg donkere film. Een nummer als “The nucleus turbine” is er dan ook helemaal over met zijn rare geluiden, rommelige percussie en horrorachtige keys. Het beangstigende overheerst en de vele lagen van gitaren en aparte geluiden schreeuwen om vele luisterbeurten. Terra Tenebrosa laat zich niet snel vangen en zet met “The purging” een letterlijk krankzinnig album neer. Dit vergt tijd. Luisteren maar!

fLP: 81/100

Terra Tenebrosa – The Purging (Trust No One Recordings 2013)
1. The redeeming teratoma
2. The compression chamber
3. Black pearl in a crystalline shell
4. House of flesh
5. The nucleus turbine
6. The purging
7. Terra tenebrosa
8. At the foot of the tree
9. Disintegration
10. The reave